Ο Ράσελ Κρόου δεν «ξέπεσε» — απλώς σταμάτησε να τον νοιάζει

Το Nuremberg βρίσκει τον Ράσελ Κρόου σε μια φάση όπου η καριέρα του δεν μοιάζει να χρειάζεται αποκατάσταση. Αντί για επιστροφή στο πρεστίζ, ο ηθοποιός φαίνεται απολύτως άνετος βουτηγμένος στη genre υπερβολή, στους κακούς ρόλους και στις επιλογές που κάποτε θα θεωρούνταν επαγγελματική αυτοχειρία.

ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale 26: Το "The weight" είναι ένα δράμα επιβίωσης παλιάς κοπής

Υπήρξε μια εποχή που το όνομα Ράσελ Κρόου σήμαινε εγγυημένο κύρος. Από το 1997 έως το 2009, ο Αυστραλός ηθοποιός είχε ένα σερί που θα ζήλευε οποιοσδήποτε: L.A. Confidential, The Insider, Gladiator, A Beautiful Mind, Master & Commander, Cinderella Man, 3:10 to Yuma, American Gangster. Ήταν ο απόλυτος αρσενικός πρωταγωνιστής: σοβαρός, επιβλητικός, βραβευμένος.

Και μετά… τα πράγματα έγιναν περίεργα. Όχι απαραίτητα κακά — απλώς αλλόκοτα. Η στροφή ξεκινά γύρω στο 2010. Οι ρόλοι στο Les Misérables και στο The Man With the Iron Fists έδειχναν ήδη ότι ο Κρόου είχε αρχίσει να απομακρύνεται από την εικόνα του «σοβαρού σταρ» και να αγκαλιάζει κάτι πιο βρώμικο, πιο υπερβολικό, πιο genre.

Τα τελευταία χρόνια, ο Κρόου εμφανίζεται σε φθηνές παραγωγές, ταινίες τρόμου, εξορκισμούς και θρίλερ χωρίς ιδιαίτερη καλλιτεχνική φιλοδοξία: Unhinged, The Pope’s Exorcist, Sleeping Dogs, Prizefighter, Poker Face. Είναι ταινίες που δεν κυνηγούν βραβεία — κυνηγούν την ένταση, την υπερβολή και, συχνά, το camp.

Και το πιο εντυπωσιακό; Ο ίδιος δείχνει να το απολαμβάνει. Σε συνέντευξή του στο GQ, ο Κρόου ξεκαθαρίζει ότι η κριτική απλώς δεν τον αφορά πια: «Ήμουν αδικαιολόγητα ευτυχισμένος για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Ξέρω ότι αυτό ενοχλεί κάποιους, αλλά δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Κυνηγάω δημιουργικά και καλλιτεχνικά αυτό που θέλω να κάνω, και το κάνω εδώ και περίπου 35 χρόνια. Το κάνω χωρίς καμία απολογία. Και οι επιλογές μου πάντα φρικάρουν τον κόσμο». 

Η τελευταία δεκαετία του Κρόου δεν είναι θέμα παρακμής· είναι θέμα επιλογής. Δεν έχει εγκαταλείψει το κύρος — απλώς δεν το κυνηγά. Αντί να αποδείξει κάτι στο κοινό ή στη βιομηχανία, φαίνεται να διασκεδάζει παίζοντας με την εικόνα του, διαστρεβλώνοντάς την και γελώντας με όσους ακόμη περιμένουν έναν νέο Gladiator. Κάνει αυτό που θέλει. Και αν αυτό περιλαμβάνει φθηνούς εξορκισμούς, μανιακούς οδηγούς και κακοποιούς larger-than-life, τόσο το καλύτερο — για εκείνον.