"Long story short": Αριστουργηματική ωδή στην οικογενειακή δυσλειτουργία

Σύνοψη: Η ιστορία των Σγούπερ, μιας οικογένειας Αμερικανοεβραίων, ξεδιπλώνεται μέσα από ένα ταξίδι στον χρόνο που πηδάει από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση και πάλι πίσω, για να φτιάξει ένα τρυφερό, κωμικοτραγικό και βαθιά συγκινητικό πορτρέτο.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Γνώμη: Το ημερολόγιο έγραφε 31 Ιανουαρίου 2020 όταν το “Bojack Horseman” έριξε την τηλεοπτική του αυλαία μετά από έξι σεζόν. Για τους λάτρεις της σειράς και το σύνολο της κριτικής, η  σειρά με θέμα την πτώση ενός πρώην αστέρα της τηλεόρασης –που τυγχάνει να είναι άλογο– θεωρείται δικαίως μια τομή στον χώρο του ενήλικου animation που λύγισε ακόμα και τους πιο καχύποπτους με μια απαράμιλλη μίξη σάτιρας του κόσμου του θεάματος, κοφτερού χιούμορ και αναζωογονητικής απεικόνισης των πιο σκοτεινών πτυχών και ενστίκτων της ανθρώπινης ύπαρξης. Έτσι, το “Bojack Horseman” δεν είναι απλά μία από τις καλύτερες animated σειρές όλων των εποχών, είναι μία από τις καλύτερες σειρές ever και συναγωνίζεται σε θεματολογία, εκτέλεση και ερμηνείες ακόμα και live action μεγαθήρια της μικρής οθόνης.

Είναι, λοιπόν, αναμενόμενο ότι η ανακοίνωση του “Long Story Short”, της νέας σειράς του δημιουργού του “Bojack” Ράφαελ Μπομπ Γουάξμπεργκ, προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό και προσμονή, με τις προσδοκίες να είναι υψηλές μετά τη σαρωτική επιτυχία και αποδοχή του προηγούμενου εγχειρήματός του.

Ας ξεκινήσουμε με τις εμφανείς διαφορές. Το scope του “Long Story short” είναι πιο στενό, καθώς από τον κόσμο του θεάματος (ή του Hollywoo για τους μυημένους) ο Γουάξμπεργκ μεταπηδά στον στενό κύκλο της οικογένειας, επιλέγοντας να χρησιμοποιήσει μια αφήγηση με συνεχή μπρος πίσω στον χρόνο. Επιπλέον, εδώ δεν έχουμε ανθρωπόμορφα ζώα σε ένα παράλληλο σύμπαν, αφού το σύμπαν του “Long Story Short” είναι το δικό μας, όπως εκφράζεται μέσα από αναφορές στην πανδημία του Covid και σε άλλα ορόσημα, όπως η 11η Σεπτεμβρίου. Εμπνευσμένο από την οικογένεια του ίδιου του Γουάξμπεργκ, η εβραϊκότητα και το πώς αυτή ορίζει τις δυναμικές των μελών της οικογένειας παίζει σημαντικό ρόλο, φέρνοντας στο μυαλό συγγραφείς όπως ο Φίλιπ Ροθ ή ο Τζόσουα Κοέν (ο Γουάξμπεργκ έχει άλλωστε εκδώσει ήδη δύο βιβλία).

Πέραν από τις διαφορές, όσα αγαπήσαμε στο “Bojack” είναι παρόντα στην ιστορία των Σγούπερ, με αποτέλεσμα μια αριστουργηματική ωδή στην οικογενειακή δυσλειτουργία που μέσα σε 10 επεισόδια κατορθώνει να μας κάνει σχεδόν μέλη αυτής. Κι αυτό επιτυγχάνεται κυρίως μέσω των flashbacks που εδώ λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούν οι αναμνήσεις, αυτές που ανασύρουμε π.χ. στο κυριακάτικο τραπέζι ή στις συγκεντρώσεις τον γιορτών, αυτές που ξεκινάνε με ένα “Θυμάσαι τότε που…”. Αυτό το μη γραμμικό ξεδίπλωμα του κάθε χαρακτήρα όχι απλά δεν μπερδεύει, αλλά ενισχύει και αναζωογονεί την προοπτική του θεατή. Για παράδειγμα, οι λόγοι ενός τσακωμού της κόρης της οικογένειας με την κολλητή της στο σχολείο παρουσιάζονται στο προτελευταίο επεισόδιο, ενώ νωρίτερα απλά έχουμε μάθει ότι δεν μιλάνε καθόλου πια αλλά δεν μαθαίνουμε γιατί.

Αυτή, λοιπόν, η σταδιακή αποκάλυψη μιμείται την πραγματική ζωή, στην οποία όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις συμπεριφορές των οικείων μας, αλλά πολλές φορές δεν ξέρουμε από πού πηγάζουν, πράγμα που ανακαλύπτουμε όταν κι εφόσον θελήσουν να μοιραστούν μαζί μας την προσωπική τους ιστορία, τα μικρά και μεγάλα τραύματα που διαμορφώνουν την προσωπικότητα του καθενός μας, τις άμυνες και τους ενδοιασμούς μας.

Η ισορροπία που πετυχαίνει εδώ ο Γουάξμπεργκ ανάμεσα στη χαρμολύπη των οικογενειακών σχέσεων και του χιούμορ είναι για άλλη μια φορά άξια μελέτης, αφού παρουσιάζει το πώς ο σαρκασμός, η ειρωνεία και το γέλιο κρύβουν σχεδόν πάντα από πίσω αλήθειες με τις οποίες επιλέγουμε να παίζουμε κρυφτούλι για να μην παραδεχτούμε ότι κατά βάθος πονάνε. Με λίγα λόγια (για να επικαλεστούμε και τον τίτλο της σειράς), το “Long Story Short” δεν είναι μόνο ένας άξιος διάδοχος του “Bojack Horseman”, αλλά ένα ενήλικο animation που προτεραιοποιεί την τρυφερότητα έναντι της εξυπνάδας, την εγγύτητα έναντι της αποστασιοποίησης, με αποτέλεσμα μια πρώτη σεζόν που βλέπεται νεράκι, σε κάνει να θέλεις να πάρεις τηλέφωνο τη μαμά σου (κι ας έχεις ψιλοθυμώσει με κάποιο δηκτικό σχόλιο που μπορεί να πέταξε την τελευταία φορά που σε είδε), και επιβεβαιώνει τη γνωστή ρήση του Τολστόι ότι “κάθε δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο”.