Δράμα 2025: Οι ταινίες - Μέρος 5ο

Τέταρτη μέρα του Φεστιβάλ της Δράμας και οι προβολές συνεχίζονται κανονικά σε γεμάτα σινεμά, κάτι που είναι ελπιδοφόρο για το μέλλον του φεστιβάλ αλλά και του σινεμά μικρού μήκους. Back to back δύο προβολές από μια πεντάδα ταινιών που άφησαν πολύ ικανοποιημένους με μερικές από τις καλύτερες ταινίες του φετινού Εθνικού Διαγωνιστικού. Στην πρώτη ομάδα παρακολουθήσαμε ταινίες για την γονεϊκότητα, την σχέση κυρίως μητέρας και παιδιού, για την σεξουαλικότητα και την αποδοχή αλλά και τι εστί διασημότητα και επιτυχία σε έναν κόσμο που χάνεται.

ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Δράμας θέλει να σε εμπνεύσει να γράψεις το σενάριό σου

Fouetté του Δημήτρη Ζούρα-Εθνικό Διαγωνιστικό

Η Χριστίνα, χορεύτρια μπαλέτου, παλεύει για να κερδίσει την αποδοχή της μητέρας της, προσπαθώντας να πετύχει σε μια οντισιόν για την οποία η ίδια την προετοιμάζει.

Μετά το Buzzheart του Ντένη Ηλιάδη, η Εβελίνα Παπούλια επιστρέφει στον ρόλο μιας σκληρής και ιδιαίτερης μητέρας βάζοντας πλώρη στο να γίνει η Τόνι Κολέτ του εγχώριου σινεμά. Τέταρτη μικρού μήκους για τον σκηνοθέτη Δημήτρη Ζούρα με το οποίο επιστρέφει στην θεματική της μητρότητας αλλά κυρίως της σχέσης μάνας και κόρης, μια σχέση αγάπης αλλά και αντιζηλίας. Εν προκειμένω, μάνα και κόρη ασχολήθηκαν με έναν χώρο ανταγωνιστικότητας και τοξικών συμπεριφορών που τις βλέπουμε να εμφανίζονται και εντός σπιτιού. Εξαιρετικές ερμηνείες από τις Χριστίνα Χειλά Φαμέλη και Εβελίνα Παπούλια που σηκώνουν την ταινία. Μέσα σε ένα τέταρτο συμπυκνώνεται όλη η σχέση των δύο γυναικών, μια σχέση στήριξης και υπονόμευσης την ίδια στιγμή δείχνοντας τις παθογένειες μέσα από έναν ρυθμό αγωνίας, σχεδόν θρίλερ για το κατά πόσο ένα παιδί μπορεί να κάνει τα όνειρα του άσχετα με τις επιδιώξεις, τα θέλω και τα απωθημένα των γονιών.

Φούιτ του Αλέξανδρου Χαντζή-Εθνικό Διαγωνιστικό

Ο 40άχρονος Σπύρος ζει στην επαρχία με την ηλικιωμένη μητέρα του και μαζί δουλεύουν ένα παλιό αναψυκτήριο. Όνειρό του είναι να παίξει στην τοπική ομάδα ποδοσφαίρου. Όταν η ομάδα τελικά τον καλεί, η σύγκρουση με τη μητέρα του είναι αναπόφευκτη.

Επαρχία και σχέση μάνας και γιού είναι οι άξονες στους οποίους κινείται μια από τις πιο δυνατές και καλογυρισμένες ταινίες του φετινού Διαγωνιστικού δις χειρός Αλέξανδρου Χαντζή με πλούσια εμπειρία σε ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές σειρές, η αισθητική των τελευταίων φαίνεται και στο Φούιτ (με την καλή έννοια). Μια εξαιρετική ερμηνεία από τον Βαγγέλη Στρατηγάκο σχετικά με έναν 40χρονο που δεν απογαλακτίστηκε από την μάνα του, έμεινε δέσμιος του ομφάλιου λώρου και έτσι πήγε πίσω τα όνειρα του και κάθεται να δουλεύει στο παραδοσιακό καφενείο τους, κόντρα στα θέλω του για ποδοσφαιρική καριέρα. Η μάνα από την άλλη δεν βολεύεται ως ρόλος στο κλισέ της τοξικής μάνας αλλά σε εκείνο μιας γυναίκας που έτσι έχει μάθει να ζει και γι’αυτό εξηγείται η πορεία της εντός της ταινίας, συγκινητική όσο και ειλικρινής. Ο Μάκης Παπαδημητρίου σε έναν μικρό και διακριτικό ρόλο που προωθεί ουσιαστικά την πλοκή και δεν εξαντλείται απλώς στο γκεστ ενός διάσημου. Μια σχέση σύνθετη ενός γιου με εσωτερικευμένο θυμό λόγω των απωθημένων του που κοντεύουν να το σκάσουν και μια μητέρα που βλέπει το όφελος και το καλό της οικογένειας με όρους μιας παλαιότερης κοινωνίας.

Γοργόνες των Λήδα Βαρτζιώτη και Δημήτρη Τσακαλέα-Εθνικό Διαγωνιστικό

Ένα καλοκαιρινό φλερτ κάτω από τον καυτό ελληνικό ήλιο, ωθεί δύο διαφορετικές φαινομενικά παρέες σε ένα ταξίδι σεξουαλικής αφύπνισης, έλξης, ανακάλυψης, συναίνεσης και μεταμόρφωσης.

Οι Γοργόνες είναι αναμφίβολα μια από τις καλύτερες ταινίες μικρού μήκους της χρονιάς και μια από τις καλύτερες και πιο ολοκληρωμένες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο φεστιβάλ της Δράμας. Λίγες φορές ένας σκηνοθέτης (εν προκειμένω δύο) κατάφερε να συμπυκνώσει σε τόσο λίγο χρόνο, ήτοι 15 λεπτά, όλη την ουσία της ταινίας με γερό και πλήρες ψυχογράφημα των ηρώων που δεν αφήνουν κενά στην προσωπικότητα τους ούτε λειτουργούν ως ένα teaser για κάτι μεγαλύτερο. Μια ταινία που στέκει αυτόνομη και ολοκληρώνει πλήρως την σεναριακή της πορεία. Δύο διαφορετικές παρέες ως αλληγορία δύο διαφορετικών κόσμων, ο straight και ο LGBTQ+, με την μια παρέα να μην ανέχεται την άλλη και άρα αυτό που εκφράζει. Οι παρέες αλλά και τα άτομα της κάθε παρέας ξεχωριστά που το καθένα προσθέτει ένα δικό του μοναδικό κομμάτι στο μεγάλο παζλ, υπηρετούν και υπονομεύουν ταυτόχρονα τα στερεότυπα που έχει επιβάλλει η εικόνα και ο κοινωνικός τους ρόλος. Άλλοι κλεισμένοι μέσα στον ναρκισσισμό τους, άλλοι στην πατριαρχική φαντασίωση τους, άλλοι ανίκανοι να εκφράσουν αυτό που αισθάνονται, άλλοι το εκφράζουν χωρίς να σέβονται τον διπλανό τους, άλλοι κοροϊδεύουν εύκολα και αβίαστα το Άλλο, είτε το ετεροκανονικό είτε το κουίρ, χωρίς να βλέπουν τα τραύματα που φέρει. Και μέσα σε όλο αυτό ένα cis αγόρι και μια τρανς γυναίκα βιώνουν το ομορφότερο συναίσθημα με φόντο το αθάνατο και καψαλιστό ελληνικό καλοκαίρι. Έκτη ταινία για το σκηνοθετικό δίδυμο με αξιώσεις για βραβεύσεις και η Μαίρη Πετρούλιου επιστρέφει στην Δράμα μετά το περσινό, επίσης πολύ καλό, Honeymoon.

ΝΙΚΗ (or the Impossible Hope of Trying) του Σάββα Σταύρου-Εθνικό Διαγωνιστικό

Την παραμονή της μεγαλύτερης συναυλίας στην καριέρα της, μια νεαρή ποπ τραγουδίστρια βασανίζεται από την αίσθηση ότι χάνει τον έλεγχο της τέχνης και του μυαλού της. Όμως η μοίρα έχει άλλα σχέδια γι’ αυτήν.

Από την τηλεοπτική σειρά The Idol μέχρι την ταινία του Brady Corbet, Vox Lux (2018), το σινεμά και η τηλεόραση των τελευταίων χρόνων ενδιαφέρεται περισσότερο ίσως από ποτέ για την ανάδειξη ποπ ειδώλων, το τι εστί διασημότητα και αποδοχή και πώς το βιώνει το κοινό. Η Νίκη του κύπριου σκηνοθέτη Σάββα Σταύρου, πέμπτη μικρού μήκους, με την Φλομαρία Παπαδάκη που την ξανασυναντούμε στο φετινό Διαγωνιστικό, μας βάζει στα παρασκήνια μιας μουσική εμφάνισης μιας πιο τραγουδίστριας που φιλοδοξεί να φτάσει στην κορυφή, αν δεν νιώθει ήδη πώς την έχει φτάσει. Η έκρηξη θα έρθει όταν μια δημοσιογράφος του Rolling Stone θα έρθει να της πάρει συνέντευξη αμφισβητώντας το νόημα που έχει δώσει η τραγουδίστρια στην επιτυχία. Ένα πολύ ωραίο υποκριτικό μπρα ντε φερ ανάμεσα στην Παπαδάκη και την Έλενα Τοπαλίδου που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και οδηγεί την τραγουδίστρια στο να σπάσει το προσωπείο και να δείξει ένα πιο ειλικρινές πρόσωπο αν και το τέλος προδίδει την ιστορία καθώς την κατευθύνει προς μια τροπή αχρείαστη και εύκολη ώστε να κλείσει κάπως άμεσα η ιστορία.

Αυτός που κάποτε υπήρχε του Κωστή Θεοδόσοπουλου-Εθνικό Διαγωνιστικό

Στην άκρη ενός εγκαταλειμμένου ναυπηγείου, δύο άντρες, δεμένοι με ένα μυστικό χωρίς επιστροφή, ετοιμάζονται να τελειώσουν αυτό που άρχισαν — ώσπου το φεγγάρι ανατέλλει κι η δίψα αψηφά τους όρκους της.

Το είδος των ταινιών ζόμπι με μια κουίρ διάσταση έχει αρχίσει να ανεβαίνει τα τελευταία χρόνια, αν και το έχει κάνει και ο μετρ του κουίρ πορνογραφικού σινεμά, Bruce LaBruce χρόνια πριν. Είναι όμως η δεύτερη ταινία στο φετινό Διαγωνιστικό που θα λέγαμε πως ανήκει σε αυτό το υποείδος, ενώ είναι και η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη Κωστή Θεοδόσοπουλου. Άρης Μπαλής. Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης και Δήμητρα Βλαγκοπούλου (που επίσης την συναντάμε ξανά στο φετινό Διαγωνιστικό) αποτελούν μια εξαιρετική ερμηνευτική τριπλέτα που με την στήριξη της εταιρείας παραγωγής Foss Productions, έμπειρης στο είδος, μετατρέπεται σε ένα άρτιο οπτικά, εικαστικά δημιούργημα, αν και λίγο μπερδεμένο σεναριακά στο προς τα πού θέλει να κινηθεί περισσότερο, υπονομεύοντας εν τέλει την ταυτοτική διάσταση προς όφελος ενός πιο εύκολου στο κοινό gore, που δεν γίνεται ποτέ πολύ έντονο αλλά ανάβει τα αίματα.