Ρόουζ εναντίον Ρόουζ

Σύνοψη: Η ζωή φαίνεται εύκολη για το φαινομενικά τέλειο ζευγάρι Άιβι και Τίο: επιτυχημένες καριέρες, ένας αγαπημένος γάμος, υπέροχα παιδιά. Όμως πίσω από τη βιτρίνα της ιδανικής τους ζωής, μια καταιγίδα πλησιάζει καθώς η καριέρα του Θίο καταρρέει ενώ οι φιλοδοξίες της Αϊβι απογειώνονται, ένα εκρηκτικό μείγμα ανταγωνισμού και κρυμμένης δυσαρέσκειας φουντώνει.

Άποψη: Ο Πόλεμος των Ρόουζ είναι ένα διάσημο βιβλίο των 80s του Warren Adler στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του 1989 με σκηνοθέτη τον Ντάνι ντε Βίτο και πρωταγωνιστές τους Κάθλιν Τέρνερ και Μάικλ Ντάγκλας.

Μια μαύρη κωμωδία για την προαιώνια μάχη των φύλων, όταν πλέον αυτά φτάνουν στο διαζύγιο και στην επικράτηση του ισχυρότερου για την ιδιοκτησία του σπιτιού.

Με θητεία στην μαύρη, βιτριολική σάτιρα, ο αυστραλός σεναριογράφος Τόνι ΜακΝαμάρα, υπεύθυνος για τα σενάρια της Ευνοούμενης και του Poor Things του Λάνθιμου αλλά και του τηλεοπτικού The Great με την Ελ Φάνινγκ ως νεαρή Μεγάλη Αικατερίνη, κεντάει ένα από τα πιο αστεία σενάρια που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια σχετικά με ανθρώπινες σχέσεις και καταστάσεις, γεμάτο ειρωνεία, βρετανικό φλέγμα και την έννοια του Παραλόγου, όπως αυτό εκφράστηκε από τον Καμύ και πραγματοποιήθηκε από το αντίστοιχο Θέατρο του Παραλόγου.

Μια συνεχή διάθεση για αμηχανία, αυτοαναίρεση και κατάργηση του ορθολογικού και του γεμάτου νόημα (όπως θα θέλαμε) κόσμου.

Σε αυτό βρίσκει ιδανικούς εκπροσώπους την Ολίβια Κόλμαν, με την οποία έχει συνεργαστεί στην Ευνοημένη που της έδωσε επάξια το Όσκαρ και τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, δύο Βρετανούς που έχουν όλη την στόφα να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο.

Μια σάτιρα των αστικών ηθών, μια κωμική γροθιά στα πατριαρχικά στερεότυπα κοινωνικών ρόλων και για αυτό το Ρόουζ εναντίον Ρόουζ γίνεται επίκαιρο με την σύγχρονη γραφή του ΜακΝαμάρα. Πάνω από όλα θίγεται το ζήτημα της γονεϊκότητας, πώς αυτή προσλαμβάνεται και τι απαιτήσεις έχουμε από το κάθε φύλο.

Η ιστορία ξεκινά με τον πλούσιο, επιτυχημένο αρχιτέκτονα που κανείς δεν του ζητάει κάτι παραπάνω από αυτό με την νοικοκυρά σύζυγό να είναι το πρότυπο μάνας και ας ταΐζει με παραπάνω ζάχαρη τα παιδιά της και έπειτα από μια λάθος επαγγελματική απόφαση δική του και μια σωστή δική της, εκείνος θα βρεθεί στα αζήτητα αλλά θα γίνει πρότυπο πατέρα και εκείνη θα ηγηθεί μιας επιτυχημένης αλυσίδας εστιατορίων γεμάτη ενοχές και τύψεις που της προκαλούν τα ίδια της τα παιδιά και ο σύζυγος σχετικά με τον ρόλο της μάνας.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά με τους δύο χαρακτήρες να μοιάζουν τόσο επίκαιροι και τόσο κοντά μας. Σε αντίθεση με τους Τέρνερ και Ντάγκλας που είχαν, και ως παρουσιαστικό, κάτι απόμακρα μεγαλοαστικό βλέποντας την περισσότερο ως μια ταινία για προβλήματα πλουσίων λευκών, στην νέα εκδοχή που βασίζεται και δύο βιβλίο και στην παλιά ταινία, ακόμα και αν είναι πλούσιοι με ένα πανάκριβο, ονειρεμένο σπίτι, είναι τρωτοί, είναι ευάλωτοι και μας φαίνονται κοντινοί μας, με προβλήματα ρόλων, επιταγών και υποχρεώσεων που καλούμαστε όλοι να διαχειριστούμε.

Σε όλο αυτό απουσιάζει ο σκηνοθέτης Τζέι Ρόουτς (Austin Powers, Meet the Parents, Dinner for Schmucks), γνώστης της λαϊκής φαρσοκωμωδίας καταστάσεων και όχι της λεκτικής κωμωδίας που υπηρετεί ο ΜακΝαμάρα, που δεν ξέρει πώς να αναδείξει το σεναριακό του υλικό, όπως έκανε ο Λάνθιμος, με αποτέλεσμα να το κοιτά διεκοεραιωτικά, καμία φορά σκηνοθετικά αμήχανα αλλά σίγουρα τίμια. Πάντως δεν χρειάστηκε να κάνει και πολλά.

Έχει δύο πρωταγωνιστές δε τρομερή φόρμα και με πολύ ωραία χημεία, δύο δευτεραγωνιστές, τους καλούς κωμικούς Άντι Σάμπεργκ και Κέιτ ΜακΚίνον που υποδύονται το απαραίτητο κωμικό ζευγάρι φίλων να προσφέρουν κάτι πιο κοντά στο στιλ του σκηνοθέτη καθιστώντας τον ορατό, και φυσικά ένα έξυπνο και αστείο σενάριο που θα αρέσει μόνο σε όσους/όσες είναι φαν του σαρκασμού και της ειρωνείας ως χιούμορ.