The naked gun

Σύνοψη: Μόνο ένας άνθρωπος έχει τις απαραίτητες ικανότητες… για να ηγηθεί της αστυνομικής ομάδας και να σώσει τον κόσμο! Ο υπαστυνόμος Frank Drebin Jr. (Liam Neeson) ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του στην νέα ταινία "Tρελές σφαίρες (The naked gun)".

Άποψη: Τριάντα ένα χρόνια πέρασαν από το τελευταίο Naked Gun ή Τρελές Σφαίρες, όπως το μάθαμε στην χώρα μας, με τον Λέσλι Νίλσεν να μας κάνει να μην σταματάμε να γελάμε.

Η ομάδα ΖΑΖ, όπως έμειναν γνωστοί από τα αρχικά τους οι David Zucker, Jim Abrahams και David Zucker, ανέπτυξαν στα 80s και 90s έναν τύπο κωμωδίας που βασίζεται στην παρωδία ειδών, στον αυτοσαρκασμό, στα μπολικα gags συνδυασμένα όμως και με λεκτικά αστεία και παραλογισμούς. Η ομάδα μας χάρισε πρώτα το Airplane! (1980), μετά το Top Secret (1984) και τελικά τρία Naked Gun. Η κωμωδία παρωδία τους επηρέασε μια σχολή στα 00s, με εμβληματικό παράδειγμα τα Scary Movie, εκ των οποίων τα δύο τα έχει σκηνοθετήσει ο Zucker.

Τελικά το Naked Gun του Akiva Schaffer, με όχι αξιοσημείωτες κινηματογραφικές δουλειές αλλά σημαντική τηλεοπτική θητεία στο SNL και το Brooklyn Nine Nine μεταξύ άλλων, είναι ένα αντάξιο legacy sequel;

Η απάντηση είναι θετική. Μπορεί ο Λίαμ Νίσον να μην είναι ο Λέσλι Νίλσεν, να μην προκαλεί γέλιο άμα τη εμφανίσει και περισσότερο να προκύπτει από το τι συμβαίνει στις σκηνές παρά από τον ίδιο αλλά και πάλι είναι μια πραγματικά αστεία ταινία, κάτι που λείπει από το σύγχρονο σινεμά.

Σε ένα μεγάλο μέρος της ταινίας το γέλιο είναι συνεχόμενο και αυθόρμητο, υπάρχουν και άλλα πιο αποτυχημένα αστεία βγαλμένα από το Χαλβάη 5-0 του Σεφερλή αλλά στο σύνολο της είναι μια κωμωδία και το εννοούμε.

Όχι από εκείνες τις αυτοαποκαλούμενες κωμωδίες που το πολύ πολύ να σκάσει κάνα μειδίαμα. Ακριβώς επειδή είναι κωμωδία και άρα βασίζεται στο χιούμορ για να την απολαύσει κανείς θα πρέπει να αποδέχεται αυτού του είδους το χιούμορ, ειδάλλως δεν μπορεί να την παρακολουθήσει καθώς η πλοκή, όπως και στα προηγούμενα, είναι υποτυπώδης και εξυπηρετεί απλώς τους κανόνες της κωμωδίας.

Ένα χιούμορ βασισμένο στην αφέλεια, στην παραδοξότητα, στην ανατροπή αυτού που περιμένεις, στις meta (αυτό)αναφορές, στην κάφρικη παρωδία με τον Νίλσον να κρατά το σκληρό, ανέκφραστο ύφος του που τον έκανε διάσημο ως action star στα 10s και 20s και που τώρα θα μπορούσε να κάνει μια νέα ανάσταση της καριέρας του με κωμωδίες δράσης που παρωδούν αυτό που τα τελευταία 15 χρόνια κάνει κατά κόρον, τον σκληροτράχηλος μεσήλικα που θα σώσει τον κόσμο, την οικογένεια του, τον εαυτό του.

Για αυτό και ενώ δεν είναι ένας πηγαία κωμικός ηθοποιός και χρειάζεσαι ως θεατής λίγο χρόνο για να τον συνηθίσεις, εν τέλει η βαθιά φωνή του και η μάτσο ακαμψία του, κουμπώνει αντιθετικά με το όλο στόρι. Η Πάμελα Άντερσον εξαιρετική επιλογή για την femme fatale που προσπαθεί να λύσει το μυστήριο ενός θανάτου/δολοφονίας, θυμίζοντας μας πόσο αστεία μπορεί να γίνει και πολύ θα θέλαμε να δούμε ένα σίκουελ στο οποίο να της δοθεί περισσότερος κινηματογραφικός χρόνος. Η σκηνή που τραγουδάει αυτοσχεδιαστική τζαζ θα πρέπει να θεωρείται κλασική.

Μια ανάλαφρη, ξέφρενη και παράλογη παρωδία των αστυνομικών ταινιών δράσης, των νουάρ των 40s και του Ντέιβιντ Λιντς (ιδίως του Twin Peaks) αλλά και μιας πολύ συγκεκριμένης σκηνής από το Mission Impossible Fallout. Για όποιον θέλει μια πιο ψαγμένη και ευφυώς γραμμένη κωμωδία δεν είναι. Για τους υπόλοιπους είναι η κωμωδία του καλοκαιριού!