Paranormal activity 2

Ποτέ δεν κατάλαβα την χρησιμότητα (και την αποτελεσματικότητα στο να σε τρομάξει) ενός prequel σε ένα θρίλερ τρόμου. Πως μπορείς να αιφνιδιαστείς και να τσιτωθείς, όταν γνωρίζεις το τέλος;
Το πρώτο Paranormal Activity ήταν ένα απρόσμενο hit και δικαίως κατά τη γνώμη μου, διότι αξιοποίησε ιδανικά τα basic εφέ του, έπαιξε με τρομερή επιτυχία με το knack του δαίμονα που όλοι λίγο πολύ κουβαλάμε στο ασυνείδητό μας και κατάφερε να δημιουργήσει ανατριχίλες πουλώντας έξυπνα και το εφέ του ψευδοντοκιμαντέρ.
Το εν δυνάμει sequel και τυπικά prequel έχει χάσει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, πλέον είμαστε υποψιασμένοι σε κάθε πλάνο μόλις πέφτει η νύχτα και σπάνια πεταγόμαστε από το κάθισμά μας, αν και το εύρημα με το μωρό και τον σκύλο δίνει ένα touch απροσδόκητου, όχι όμως για πολύ…
Και κάπως έτσι, το 8 που έβαλα στην πρώτη ταινία, έγινε 3 τώρα...
A.K.