The Brink – season 1: η γνώμη μας

Μια μαύρη κωμωδία και πολιτική σάτιρα για ένα στρατιωτικό πραξικόπημα στο Πακιστάν και τις προσπάθειες του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ (Τιμ Ρόμπινς) να σταματήσει έναν πιθανό τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο. Oι προθέσεις των δημιουργών είναι σίγουρα δεκτές από όλους. Να σατιρίσουν τις μεγάλες δυνάμεις, τους ανεγκέφαλους πολιτικούς ως «πιόνια» που παίρνουν τις μεγαλές αποφάσεις. Αυτό το γνωρίζουμε ήδη, τη σειρά τη βλέπουμε για να διασκεδάσουμε. Tα καταφέρνει; Και ναι, και όχι! Δανειζόμενη ένα σωρό στοιχεία από το κλασικό "Dr. Strangelove" του Κιούμπρικ και μερικά (αλλά όχι αρκετά) από το "In the Loop" του 2009, είναι στα… χαρτιά, μια προσπάθεια στη σωστή κατεύθυνση.

Ο Ρόμπινς ως σεξομανής και αθυρόστομος Υπουργός, αλλά που θέλει να κάνει το καλό, είναι το καλυτερο στοιχείο της σειράς. Κάθε στιγμή, εν μέσω σοβαρών καταστάστεων, έχει μόνιμο το μυαλό στην… γκόμενα που θα περάσει δίπλα του. Και η σύζυγός του, Κάρλα Γκουτζίνο επίσης, για προφανής λόγους, εδώ και χρόνια.  

Ο Τζακ Μπλακ από την άλλη, συνεχίζει να υποδύεται τον εαυτό του! Και αυτή τη φορά έναν αντιπαθή τύπο. Δεν θυμόμαστε άλλη εμφάνισή του να μην προκαλεί ούτε χαμόγελο… Στα δέκα επεισόδια της πρώτης σεζόν, ο ρυθμός της πλοκής είναι ταχύτατος. Δεν βαριέσαι, οι καταστάσεις δεν τραβάνε ποτέ. Πολλές είναι απίθανες, αλλά σε μια κωμωδία όλα επιτρέπονται.

Τι δεν επιτρέπεται; Οι στιγμές που…. ξεχνάει πως είναι κωμωδία. Θέλοντας να δείξει και ένα «σκεπτόμενο» πρόσωπο, σταματά για να αγγίξει τα προβλήματα των Πακιστανών, με σύγχρονες αναφορές, όλες πραγματικές και σοβαρές, αλλά ο σκοπός (πιστεύουμε) ήταν να πας την σάτιρα στα άκρα.

Όσα συμβαίνουν, αν στα περιγράψουν, είναι αστεία. Οι δύο «καμμένοι» πιλότοι (έχουν τις καλύτερες σκηνές), το τραπέζι των συσκέψεων στο Λευκό Οίκο, οι ανώμαλοι Βρετανοί στη μέση του πουθενά. Λείπει, όχι πάντα βέβαια, το κωμικό timing, κάποιες καλύτερες ερμηνείες, και πάνω απ’ όλα, ένα καλύτερο σενάριο.