Berlinale 15: "Woman in gold" - REVIEW

Η Μαρία Άλτμαν είναι μια υπερήλικας εβραία πρόσφυγας που θα κάνει ένα ταξίδι μαζί με έναν νεαρό δικηγόρο προκειμένου διεκδικήσει έναν πίνακα του Klimt που ανήκε στην οικογένειά της, κλάπηκε από τους Ναζί και εκτίθεται πλέον στη Βιέννη. Στον αγώνα της αυτό θα πρέπει να τα βάλει με την Αυστριακή κυβέρνηση. Όταν φτάσουν εκεί, θα βρουν σύμμαχο ένα νεαρό δημοσιογράφο, προκειμένου να τύχουν πρόσβασης στο νομικό υλικό που απαιτείται για το δικαστικό αγώνα της διεκδίκησης. Τελικά τί είναι δικαιοσύνη; Και τί σημαίνει πνευματική ιδιοκτησία της τέχνης; Που ανήκει η τέχνη; Στο λαό; Στον νομικά κατοχυρωμένο ιδιοκτήτη της ή στο δημιουργό της;

Η ταμπέλα της ‘αληθινής ιστορίας’ αποτελεί για μια ταινία ένα εχέγγυο εμπορικής επιτυχίας, αν και η συγκεκριμένη, θεματολογικά τουλάχιστον, απευθύνεται σε ένα πιο περιορισμένο κοινό. Η Έλεν Μίρεν είναι εξαιρετική στο ρόλο της ως μια γυναίκα που αναζητά τη δικαιοσύνη (?) μια γυναίκα που δεν διεκδικεί τόσο την περιουσία της αλλά το να μην περάσουν στο ντούκου τα εγκλήματα των Ναζί, αλλά ο Ρέινολντς στέκεται πολύ ‘μικρός’ στο δικό του συμπρωταγωνιστικό ρόλο δίπλα της με αποτέλεσμα να μην πείθει, αφού φωνάζει ‘προσπάθεια’.

Το φετινό “The monuments men” της Μπερλινάλε με μια υφή “Philomena”, εν τέλει μπορεί να φέρνει τη δικαιοσύνη στην οθόνη, αλλά τον θεατή αποτυγχάνει να τον δικαιώσει.

4,5  /  10