Θεσσαλονίκη 14: "A blast" - REVIEW

Α blast

Παλμός και εμμονές

Πάλλεται η κάμερα του Σύλλα Τζουμέρκα. Από οργή και θυμό, από ηδονή και καύλα, από θλίψη και απελπισία, από όλα μαζί, η ουσία είναι ότι καρδιοχτυπάει, ζει και αναπνέει σε αφυκτικά close ups με τους πρωταγωνιστές της.

Και την ανατριχιαστική, ζωώδη ερμηνεία της στον ρόλο της Μαρίας που αποφασίζει να αντιδράσει στην μιζέρια, το αδιέξοδο την λήθη και την καταρρακωμένη της αξιοπρέπεια. Και να ξεσπάσει. Να επιτεθεί. Ή μήπως τελικά να αποδράσει;

Με την κάμερα καρφωμένη πάνω της να ιδρώνει και να αγκομαχά μαζί της, το "Blast" έχει νεύρο, ορμή, γαϊδουρινό πείσμα, πάθος, μέχρι και λύσσα.

Αριστούργημα λοιπόν;

Όχι. Ανησυχητικά αποσπασματικό και βιαστικά μονταρισμένο σε πολλά από τα φλας μπακ, εμμονοληπτικό στις (ρεαλιστικές πάντως) σκηνές σεξ σε βαθμό κούρασης, με αρκετά κλισέ και την ερμηνεία της Παπούλια σε κάποιες στιγμές over drama, καταφέρνει σε μικρότερο βαθμό να απαγκιστρωθεί από την φόρμα, σε σύγκριση με την "Χώρα προέλευσης".

Ξεκάθαρες οι αρετές, αλλά και οι αδυναμίες. Και η αλήθεια βρίσκεται στη μέση. Και στους Sex Pistols.

5/10

Απόστολος Κίτσος