"Wednesday" season 2: Γκοτέσκο και φαντεζί μαγικό

Σύνοψη: Μετά από ένα παραγωγικό καλοκαιρινό διάλειμμα, η Γουένσντεϊ επιστρέφει στη Νέβερμορ ως διάσημη-με-το-ζόρι σελέμπριτι και γίνεται στόχος μιας απειλητικής παρακολούθησης.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Άποψη: Αν και έχει βγει το πρώτο μέρος της δεύτερης σεζόν της σειράς του Τιμ Μπάρτον αλλά και των Alfred Gough και Miles Millar που είναι οι πραγματικοί showrunners της σειράς -για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι-, με το δεύτερο να ακολουθεί στις 3 Σεπτεμβρίου κατά την προσφιλή συνήθεια του Netflix, θα μπορούσαμε ήδη να ισχυριστούμε πως είναι καλύτερη από την πρώτη σεζόν: πιο πλήρης, πιο μαύρη, πιο γοτθική, πιο πολύ φαντασίας, με πιο πολύ μυστήριο.

Πλέον η κόρη της περιβόητης οικογένειας Άνταμς, είναι για δεύτερη χρονιά στο Νέβερμορ και βιώνει την δική της Wicked στιγμή σε συνδυασμό με τα Stranger Things μυστήρια που καλείται να λύσει.

Κάνει γνωριμίες, φιλίες και αντιζηλίες, ενώ επειδή πλέον έχει αποκτήσει φήμη, έρχεται αντιμέτωπη και με το φαινόμενο των φαν.

Παράλληλα, η οικογένειά της και ιδίως η Μορτίσια Άνταμς, η μητέρα της με την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς να την υποδύεται ξανά, την φτάνει στα όρια και ψάχνει να βρει τους δικούς της τρόπους να υπάρχει με ελευθερία και ανεξαρτησία, όπως κάθε έφηβος οραματίζεται.

Και αν η πρώτη σεζόν είχε επεξεργαστεί την ιστορία της περισσότερο ως μια εφηβική κομεντί με τις γνώριμες πινελιές φαντασίας και μαύρου χιούμορ που χαρακτηρίζουν αφενός τον Μπάρτον, αφετέρου την οικογένεια Άνταμς, η δεύτερη σεζόν αφού ξεπερνά την Wicked ή Χάρι Πότερ φάση σχολείου μαγείας με το ποιος θα κάνει το πιο γκροτέσκο και φαντεζί μαγικό, με ιδιόρρυθμους δασκάλους και διευθυντές, όπως τον εξαιρετικό Στιβ Μπουσέμι, περνά στην επίλυση μυστηρίων με φρικιαστικούς θανάτους και τερατώδη πλάσματα.

Η πλοκή γίνεται πιο σύνθετη και πιο ενδιαφέρουσα, ενώ έτσι ανατροφοδοτείται το ενδιαφέρον μας για αυτή, δίνοντας έναν νέο αέρα που θα μπορούσε να οδηγήσει και σε τρίτη σεζόν.

Η Τζένα Ορτέγκα για άλλη μια φορά είναι πολύ πειστική στον ρόλο της σε βαθμό που δύσκολα θα την ξεταυτίσουμε από αυτόν, αν και στο χέρι της είναι για το αντίθετο.