"Τhe virtues": Σαρωτικό, οδυνηρό, έντονο

Σύνοψη: Όταν η πρώην γυναίκα του μετακομίζει στην Αυστραλία μαζί με τον εννιάχρονο γιο του, ο Joseph εγκαταλείπει συντετριμμένος το Liverpool και ξεκινάει για την Ιρλανδία, το μέρος που γεννήθηκε, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει το σκοτεινό και τραυματικό παρελθόν του.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Άποψη: Υπάρχουν φορές που αυτό που εκτυλίσσεται στην οθόνη σου είναι τόσο σαρωτικό, τόσο οδυνηρό, τόσο έντονο, που όταν τελειώσει κυριολεκτικά αγωνίζεσαι για να βρεις τα λόγια να το περιγράψεις. Στις λίγες φορές που αυτό συμβαίνει, είναι παρήγορο να βρίσκεσαι στα χέρια ενός δημιουργού που το μέλημά του δεν είναι να σοκάρει ή να προκαλέσει δυσαρέσκεια, αλλά να επουλώσει, να συμφιλιώσει, να αναδείξει σκοτεινές ανθρώπινες πτυχές, μα και να κατασκευάσει έναν ασφαλή χώρο για να αναδυθεί το τραύμα.

Αυτή, τουλάχιστον, ήταν η πρόθεση του σκηνοθέτη του The Virtues, Shane Meadows, που υπογράφει και το σενάριο, σε συνεργασία με τον Jack Thorne. Όπως αναφέρει σε συνέντευξή του στη Guardian, η σειρά 4 επεισοδίων δημιουργήθηκε με αφορμή ένα επώδυνο περιστατικό που συνέβη στον ίδιο κατά την παιδική του ηλικία. Αυτός ήταν και ο τρόπος του να διαχειριστεί το δικό του τραύμα και να βρει την ειρήνη.

Το βάρος αυτό σηκώνει επάξια ο εξαιρετικός Stephen Graham, που έχει συνεργαστεί με τον Meadows στο παρελθόν (μία από τις συνεργασίες τους ήταν η ταινία This is England, επίσης βασισμένη σε βιώματα του Meadows). O Graham ίσως είναι γνωστός στο ευρύτερο κοινό από το πρόσφατο Adolescence, έχει όμως αποδείξει την αξία του πολύ νωρίτερα σε πληθώρα ρόλων, ένας από τους οποίους ήταν και ο κεντρικός χαρακτήρας του The Boiling Point. Eδώ ερμηνεύει τον Joseph χρησιμοποιώντας κάθε ίνα του κορμιού του και κάθε εργαλείο στη φαρέτρα του, περνώντας από όλο το φάσμα των συναισθημάτων και των ανθρώπινων καταστάσεων, από την απόλυτη ευαλωτότητα σε βίαια ξεσπάσματα τοξικής αρρενωπότητας, και πάλι πίσω - χωρίς να διστάζει να εξερευνήσει όλο το βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης και τον πόνο που μπορεί αυτό να κρύβει.

Δίπλα του στέκεται εξίσου καθαρά και επίπονα, η ανερχόμενη (την εποχή που κυκλοφόρησε η σειρά) Niamh Algar, στον σπαρακτικό ρόλο της Dinah, κουβαλώντας τον δικό της πόνο και μια κρυφή, αβάσταχτη απώλεια. Κάθε χαρακτήρας είναι εξαίσια δουλεμένος, με την Anna, αδερφή του Joseph, να ερμηνεύεται από τη σχετικά άπειρη εκείνη την περίοδο μα καθηλωτική Helen Behan και τον Mark O’Halloran να μας ραγίζει την καρδιά στον ρόλο του Craigy.

Το soundtrack υπογράφει η PJ Harvey, και αυτή η πληροφορία από μόνη της ήδη προϊδεάζει για το ύφος της σειράς. Σκηνοθετικά ωμό, ρεαλιστικό, μα και φροντιστικό, αφού αποφεύγει τις σκηνές υπέρμετρης βίας που θα μπορούσαν να θεωρηθούν μια εύκολη λύση, το The Virtues επιμένει να αποκαλύπτει τις αλήθειες του αποσπασματικά, κατακερματισμένα, όπως λειτουργεί και το μυαλό του Joseph που προσπαθεί να θυμηθεί. Το τέλος έρχεται σαρωτικά, μουδιάζοντάς μας, γκρεμίζοντας στην άβυσσο κάποιους από τους χαρακτήρες, μα χωρίς να παραλείπει να μας αφήσει μια γενναιόδωρη αχτίδα φωτός.

Μια σπουδαία όσο και δύσκολη (λόγω θέματος) σειρά, που ακόμα και αν έχουν περάσει επτά χρόνια από την κυκλοφορία της, κρατάει ανεξίτηλο κάθε κόκκο από τη δύναμή της.