"Tulsa King" season 3: Μαφία, μπέρμπον και ο Σταλόνε με κοστούμι - Αρκούν

Το “Tulsa King” επιστρέφει με τρίτη σεζόν και φαίνεται πιο φιλόδοξο από ποτέ — περισσότερους χαρακτήρες, μεγαλύτερο κόσμο και ξεκάθαρη διάθεση για franchise. Το πρόβλημα; Όσο μεγαλώνει, τόσο πιο εύκολα χάνεται μέσα στο ίδιο του το χάος. Ευτυχώς, υπάρχει πάντα ο Σιλβέστερ Σταλόνε για να κρατά τα πράγματα… θεαματικά.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Ponies": Χαρακτήρες που θες να ακολουθήσεις

Στο σύμπαν του Τέιλορ Σέρινταν, όπου σειρές όπως το “Lioness” και το “Landman” παίρνουν τον εαυτό τους υπερβολικά σοβαρά, το “Tulsa King” ήταν πάντα η πιο «ανάλαφρη» επιλογή. Μια σειρά μαφίας που δεν προσπαθεί να γίνει “The Sopranos”, αλλά κάτι πιο κοντά σε ευχάριστη τηλεοπτική απόδραση με γερές δόσεις νοσταλγίας. Με το Yellowstone να έχει πέσει από τον θρόνο και τον Κέβιν Κόστνερ να έχει περάσει σε άλλες δραστηριότητες, ο Σιλβέστερ Σταλόνε με το πούρο του και τον μαφιόζικο κώδικα τιμής του βρίσκεται να είναι ο de facto κληρονόμος της αυτοκρατορίας. Η τρίτη σεζόν δεν είναι η καλύτερή του, αλλά είναι ακόμα αρκετά ζωντανή ώστε να μην το νιώθεις σαν υποχρέωση.

Ο Ντουάιτ «The General» Μανφρέντι (Σιλβέστερ Σταλόνε) δεν έχει πια μόνο να διαχειριστεί μικροεγκλήματα και τοπικές διαμάχες. Τώρα μπλέκει με το FBI, νέους επιχειρηματίες, οικογενειακές δυναστείες και το εμπόριο bourbon.

Η εισαγωγή του πράκτορα Ρούσο (Κέβιν Πόλακ) προσθέτει ένα νέο επίπεδο έντασης, καθώς ο Ντουάιτ αναγκάζεται να συνεργαστεί με τις αρχές. Η ατάκα «Τώρα δουλεύεις για εμάς» δίνει τον τόνο από νωρίς, και υπόσχεται μια σεζόν γεμάτη διπλά παιχνίδια και παλιούς λογαριασμούς που επιστρέφουν. Παράλληλα, η σύγκρουση με τον Τζερεμάια Ντάνμαϊρ (Ρόμπερτ Πάτρικ) φέρνει το απαραίτητο δράμα — με φωτιές, εκβιασμούς και οικογενειακές τραγωδίες. Είναι όλα εκεί, θεωρητικά. Στην πράξη, όμως, η σειρά δυσκολεύεται να διατηρήσει τη συνοχή της. Το βασικό πρόβλημα της σεζόν είναι ότι προσπαθεί να κάνει πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Υποπλοκές ξεκινούν και χάνονται, χαρακτήρες εμφανίζονται και εξαφανίζονται, και ο θεατής συχνά αναρωτιέται ποια ιστορία πρέπει να παρακολουθήσει. Είναι το κλασικό σύμπτωμα μιας σειράς που θέλει να γίνει «σύμπαν» πριν βεβαιωθεί ότι λειτουργεί ως απλή σειρά.

Και όμως, παρά αυτό το χάος, το “Tulsa King” παραμένει απολαυστικό. Γιατί; Επειδή δεν ξεχνά ποτέ το βασικό του ατού: τον Σταλόνε που εδώ δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα. Φοράει κοστούμι, καπνίζει πούρα, γκρινιάζει για την τεχνολογία και κάνει σχόλια για τη σύγχρονη κουλτούρα. Και κάπως, αυτό αρκεί. Ακόμη και τα πιο αδύναμα αστεία αποκτούν βάρος απλώς και μόνο επειδή τα λέει εκείνος. Και οι γκριμάτσες αποδοκιμασίας του στα σύγχρονα γκάτζετ που δεν κατανοεί, αυτή η αντιπάθειά του στη νεωτερικότητα λειτουργούν επειδή ο Σταλόνε δεν τις παίζει με χαζοχαρούμενη αυτοειρωνεία — τις παίζει σαν να τις εννοεί, και αυτό είναι κωμικά πολύ πιο αποτελεσματικό.

Έξτρα παράγοντας γνήσιου φαν, η παρουσία του Σάμουελ Τζάκσον στο τελευταίο επεισόδιο ως ένας πληρωμένος δολοφόνος που θα εμφανιστεί για να πάρει το τσεκ και έπειτα θα αποχαιρετήσει την Τούλσα για τη Νέα Ορλεάνη που θα αποσυρθεί εν μέσω (κυριολεκτικά) χειροκροτημάτων από το υπόλοιπο καστ. Η εμφάνιση του δεν είναι τυχαία μιας και έχει ήδη ανακοινωθεί η spin-off σειρά "Nolan King": διαβάστε εδώ και μάθετε τα πάντα γι'αυτήν. 

Aλλά, το “Tulsa King” δεν είναι μια σειρά που παρακολουθείς για την πλοκή. Είναι μια σειρά που παρακολουθείς για το vibe. Όσο ο Σταλόνε συνεχίζει να απολαμβάνει τον ρόλο του και να δίνει αυτή την old-school ενέργεια, το “Tulsa King” θα παραμένει τουλάχιστον… ευχάριστα παρακολουθήσιμο.

Δεν είναι μεγάλη τηλεόραση. Δεν προσπαθεί να είναι. Είναι ο Σταλόνε σε διπλόρριχτο κοστούμι, να παραπονιέται για millennials, τριγυρισμένος από ηθοποιούς που είναι «ξεκάθαρα πολύ καλοί για κάτι τέτοιο, κάτι που παραδόξως κάνει όλο το πράγμα πιο αποτελεσματικό». Αν αυτό σας φαίνεται αρκετό — και για πολλούς θεατές είναι — τότε η σεζόν κάνει τη δουλειά της. Έχει ήδη ανακοινωθεί η 4η σεζόν και θα συνεχίσει να αποτελεί την ένοχη απόλαυσή μας, με τα 35λεπτα επεισόδια να κυλούν νεράκι.