"State of play" Το φιλμ που "τερμάτισε" τις μεσαίου μπάτζετ ταινίες?

Κυκλοφόρησε το 2009, όμως το State of Play δεν είναι από εκείνες τις ταινίες που συζητήθηκαν ιδιαίτερα – και όχι άδικα. Ήταν μια μετριοπαθής παραγωγή, που έμεινε στη μνήμη περισσότερο για τα μεγάλα ονόματα του καστ παρά για την κινηματογραφική της αξία.

Με προϋπολογισμό 60 εκατομμύρια δολάρια και πρωταγωνιστές τους Μπεν Άφλεκ, Ράσελ Κρόου και Έλεν Μίρεν, η ταινία επιχειρούσε να μπει στα βαθιά: δημοσιογράφοι που ξεσκεπάζουν την αμερικανική πολεμική βιομηχανία. Όμως, η υποδοχή ήταν χλιαρή· οι κριτικές μέτριες και τα ταμεία μάλλον απογοητευτικά, με παγκόσμιες εισπράξεις στα 89 εκατομμύρια.

Στην καρέκλα του σκηνοθέτη βρισκόταν ο Σκωτσέζος Κέβιν ΜακΝτόναλντ (The Last King of Scotland), ο οποίος, σε μια πρόσφατη εμφάνισή του στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου, θυμήθηκε την εμπειρία εκείνης της ταινίας, μιλώντας για τις δουλειές του στο Χόλιγουντ: «Δεν το κατάλαβα τότε, αλλά κοιτάζοντας πίσω, εκείνη η ταινία ήταν κομβική – όχι μόνο για μένα, αλλά και για το ίδιο το Χόλιγουντ. Ήταν, με έναν τρόπο, το τέλος μιας εποχής. Ήταν μια ταινία-ορόσημο, γιατί στήθηκε ως ένα “έξυπνο θρίλερ” για ενήλικες με budget που άγγιζε τα 100 εκατομμύρια. Μπορείς να το φανταστείς αυτό σήμερα; Ήταν το τελευταίο δείγμα μιας σπάταλης κινηματογραφικής κουλτούρας».

Και πράγματι, αν ψάξει κανείς πού ακριβώς άρχισε να ξεφτίζει το μοντέλο των ταινιών μεσαίου προϋπολογισμού στο Χόλιγουντ, το State of Play αποτελεί μια καλή αφετηρία. Βέβαια, πρόκειται για μια συζήτηση που κρατά χρόνια ανάμεσα σε κριτικούς και ανθρώπους της βιομηχανίας. Δεν υπήρξε ποτέ ένα και μόνο «μοιραίο χτύπημα». Όμως, αν θέλουμε να βρούμε μια συμβολική στιγμή που σήμανε το τέλος της όρεξης του Χόλιγουντ για τέτοιες παραγωγές, πολλοί δείχνουν προς εκείνη την ταινία… και σε μία ακόμη.

Το Duplicity του Τόνι Γκίλροϊ, επίσης του 2009: μια στιλάτη, κατασκοπική κομεντί με τη Τζούλια Ρόμπερτς και τον Κλάιβ Όουεν. Με προϋπολογισμό 70 εκατομμύρια, η Universal το προώθησε δυναμικά, αλλά το κοινό γύρισε την πλάτη του· οι εισπράξεις έφτασαν τα 78 εκατομμύρια παγκοσμίως – στην καλύτερη περίπτωση, ίσα που κάλυψε τα έξοδά της.

Κάπως έτσι, το 2009 μοιάζει σήμερα με σημείο καμπής. Εκείνη τη χρονιά γεννήθηκε το MCU, τα στούντιο άρχισαν να στρέφονται σε franchises, έτοιμα IPs και τεράστια blockbusters που απευθύνονταν σε όλο το φάσμα του κοινού. Παράλληλα, η οικονομική κρίση χτύπησε, τα έσοδα από DVD καταποντίστηκαν και ξαφνικά οι δραματικές ταινίες των 50–70 εκατομμυρίων έπαψαν να θεωρούνται βιώσιμες.