Oscars 2026: Η απουσία του Σον Πεν, ήταν πιο δυνατή ομιλία της βραδιάς

Ο Σον Πεν κέρδισε το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για το One Battle After Another. Όμως, όπως πολλοί ίσως περίμεναν, δεν ήταν εκεί για να το παραλάβει. Αντί για έναν ακόμη λόγο ευχαριστιών, το κοινό πήρε κάτι διαφορετικό: μια απουσία που τελικά είπε περισσότερα για τη βραδιά από ό,τι πολλές από τις πραγματικές ομιλίες.

ΣΧΕΤΙΚΑΜη ζητήσεις ποτέ σέλφι από τον Σον Πεν

Η απουσία του δεν ήταν ακριβώς σοκ. Ο ηθοποιός έχει μακρά ιστορία στο να αποφεύγει τις λαμπερές τελετές όταν θεωρεί ότι υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα να κάνει. Αυτή τη φορά, σύμφωνα με αναφορές, ταξίδευε προς την Ουκρανία, συνεχίζοντας τις επισκέψεις του στη χώρα και τη δημόσια υποστήριξή του προς τον πρόεδρο Ζελένσκι. Είτε κάποιος συμφωνεί είτε διαφωνεί με τη στάση του, δύσκολα μπορεί να τη χαρακτηρίσει απλώς συμβολική.

Η ειρωνεία είναι ότι το βραβείο ήρθε για έναν χαρακτήρα που μοιάζει σχεδόν σχεδιασμένος για να προκαλεί δυσφορία. Στο One Battle After Another, ο Πεν υποδύεται τον Συνταγματάρχη Στίβεν Λόκτζο, έναν χαρακτήρα που παρουσιάζεται ως μια υπερβολική αλλά αναγνωρίσιμη καρικατούρα της εξουσίας. Στην περιγραφή της ταινίας, ο χαρακτήρας είναι «ένας λιγούρης, γκριματσαδόρος, ηλικιωμένος άνδρας με στεροειδή που μεταφέρει — μέσα από μια κωμική σάτιρα — τα πιο άσχημα ένστικτα της εξουσίας, της δημαγωγίας και της ιδιοτελούς χειραγώγησης». Με άλλα λόγια: όχι ακριβώς ο τύπος που θα έπαιρνε πρόσκληση για brunch στο Beverly Hills.

Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα Vineland του Thomas Pynchon και ασχολείται με την κρίση γύρω από την υπηρεσία ICE και τη διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στην κρατική εξουσία και τα κοινωνικά κινήματα. Με τέτοιο υλικό, θα περίμενε κανείς μια τελετή γεμάτη πολιτικά σχόλια. Αντί γι’ αυτό, τα φετινά Όσκαρ ήταν — παραδόξως — αρκετά απολιτικά. Η σχεδόν αποστειρωμένη πολιτική ατμόσφαιρα της τελετής δημιουργούσε έτσι μια έντονη αντίφαση. Από τη μία πλευρά, μια ταινία που εξετάζει την κρίση γύρω από την υπηρεσία ICE και τη βία της κρατικής εξουσίας. Από την άλλη, μια τελετή που έμοιαζε αποφασισμένη να μην αγγίξει καθόλου αυτές τις εντάσεις.

Σε μια βραδιά γεμάτη καλογυαλισμένες ομιλίες και προσεκτικά ζυγισμένα λόγια, η απουσία του λειτούργησε σαν υπενθύμιση ότι υπάρχει και άλλος τρόπος να χρησιμοποιήσει κανείς τη φήμη του. Ο Κίραν Κάλκιν το σχολίασε χαριτολογώντας (και μάλλον ελαφρά μασοτυρωμένος) από τη σκηνή, λέγοντας ότι ο τρεις φορές νικητής των Όσκαρ «δεν μπορούσε να είναι εδώ απόψε — ή ίσως δεν ήθελε». Το κοινό γέλασε. Αλλά το αστείο είχε και μια δεύτερη ανάγνωση.

Σε μια βραδιά που έμοιαζε παράξενα ήρεμη για έναν κόσμο γεμάτο κρίσεις, η σιωπή του Πεν ίσως να ήταν το πιο ηχηρό σχόλιο της τελετής. Σε μια τελετή που έμοιαζε ασυνήθιστα ήσυχη, η σιωπή του έγινε σχεδόν εκκωφαντική.  Και αν υπάρχει ένα μάθημα από αυτή τη στιγμή, είναι μάλλον το παλιό κλισέ που αποδεικνύεται ξανά αληθινό: μερικές φορές, οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια.