«One Battle After Another»: Η τέχνη ως πεδίο μάχης

Η ταινία One Battle After Another ήδη βρίσκεται στο επίκεντρο της πιο θορυβώδους πολιτισμικής διαμάχης της χρονιάς.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον, σε πλήρη φόρμα, παραδίδει ένα τρίωρο πολιτικό έπος γεμάτο καταγγελίες, συγκρούσεις και μετανάστες σε υπόγεια τούνελ — και η αμερικανική Δεξιά, φυσικά, το πήρε... προσωπικά.

Ο δημοφιλής κριτικός του YouTube, Μπεν Σαπίρο, πιστός στον ρόλο του ως κήρυκας της αγανάκτησης, δήλωσε ότι η ταινία είναι «apologia for radical left-wing terrorism» («απολογία για την ριζοσπαστική αριστερή τρομοκρατία»). Ο Ντέιβιντ Μάρκους του Fox News είπε πως «για να βγάζει νόημα, πρέπει να πιστεύεις ότι οι ΗΠΑ είναι φασιστική δικτατορία» — ενώ ο Άρμοντ Γουάιτ μίλησε για «ρομαντικοποίηση της πολιτικής δολοφονίας».

Με άλλα λόγια: ο PTA έκανε μια ταινία για έναν κουρασμένο πρώην επαναστάτη που προσπαθεί να σώσει την κόρη του, και οι συντηρητικοί βλέπουν Che Guevara: The Sequel.

Η ειρωνεία; Ο ήρωας του Ντι Κάπριο δεν είναι καν οργισμένος· είναι εξαντλημένος. Η ταινία δεν δοξάζει τη βία — τη δείχνει σαν φαύλο κύκλο, σαν ηθική κόλαση χωρίς έξοδο. Αλλά αυτό, προφανώς, χρειάζεται υπομονή και στοιχειώδη ανάγνωση για να το καταλάβεις.

Και όμως, το One Battle After Another είναι ήδη φαβορί για τα Όσκαρ. Ο Σαπίρο, μεταξύ ειρωνείας και μανίας, προφήτευσε ότι θα «κερδίσει όλα τα βραβεία», γιατί, φυσικά, το Χόλιγουντ είναι γεμάτο «woke τρομοκράτες». Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον αυτός βλέπει την ακαδημία πιο ενωμένη από ποτέ.

Το πιο παράδοξο; Όλες αυτές οι φωνές οργής κάνουν ακριβώς αυτό που ο Άντερσον ήθελε: μετατρέπουν την ταινία του σε πολιτικό γεγονός. Αν υπάρχει κάποια «προπαγάνδα» εδώ, είναι μάλλον η αδυναμία της αμερικανικής Δεξιάς να διαβάσει τον κινηματογράφο έξω από τα δόγματά της.

Ο Άντερσον δεν κάνει κατήχηση — κάνει ανατομία. Και αυτό πονάει περισσότερο.

Όπως λέει και ο Ντι Κάπριο μέσα στην ταινία: /«Νομίζεις ότι πολεμώ γι’ αυτούς. Μα στην πραγματικότητα πολεμώ για να μην ξεχάσω ποιος ήμουν»

H άποψη του MOVE IT για την ταινία