O Tζιμ Τζάρμους ετοιμάζει ένα road trip στη Γαλλία

Ο Τζιμ Τζάρμους δεν χάνει χρόνο. Μετά τη βράβευση με Χρυσό Λέοντα στη Βενετία για το Father Mother Sister Brother, συνεχίζει ακάθεκτος: αυτή τη φορά, αφήνει πίσω του τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η νέα του ταινία θα είναι ένα road movie γυρισμένο εξ ολοκλήρου στη Γαλλία, με διαδρομή που περνά από τέσσερις διαφορετικές πόλεις. Τα γυρίσματα ξεκινούν τον Μάιο, κάτι που επιβεβαιώθηκε και μέσα από ένα Q&A στο Φεστιβάλ του Σάο Πάολο.

ΣΧΕΤΙΚΑFather Mother Sister Brother

Και δεν κρατάει καθόλου χαμηλούς τόνους: «Στην Αμερική είμαι ένας ανεξάρτητος σκηνοθέτης και είμαι ευτυχισμένος που είμαι αυτό. Αλλά στη Γαλλία είμαι ένας κανονικός σκηνοθέτης. Τώρα όλες οι επόμενες ταινίες μου θα γυριστούν στη Γαλλία. Προσπαθώ, μάλιστα, να αποκτήσω γαλλικό διαβατήριο. Τα γυρίσματα εδώ είναι απαγορευτικά. Είναι αγχωτικά, είναι τραυματικά». Πρόκειται για πλήρη απογοήτευση από το αμερικανικό σύστημα παραγωγής. 

Ο Τζάρμους δεν είναι ο μόνος μη Γάλλος κινηματογραφιστής που αποφάσισε να γυρίσει ταινίες στη Γαλλία. Τα τελευταία χρόνια, ο Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ, ο Πολ Βερχόφεν, ο Ριουσούκε Χαμαγκούτσι, ο Ασγκάρ Φαραντί, ο Άιρα Σακς, ο Γούντι Άλεν και ο Ρόμαν Πολάνσκι έχουν πάει όλοι εκεί για να κάνουν ταινίες. Ο λόγος για αυτήν την πρόσφατη έξαρση ξένων κινηματογραφιστών που εργάζονται στη Γαλλία μπορεί να βρίσκεται στην ισχυρή υποστήριξη της κυβέρνησης προς την κινηματογραφική βιομηχανία — ιδιαίτερα μέσω επιχορηγήσεων και φορολογικών κινήτρων. Είναι απλώς πολύ πιο εύκολο να κάνεις μια ταινία εκεί, ειδικά αν είσαι ήδη ένας καθιερωμένος σκηνοθέτης. Κάτι που, όπως φαίνεται, δεν ισχύει πια στην Αμερική.

Αισθητικά, παραμένει ένας δημιουργός που αντιστέκεται στη δραματουργική επιβολή. Οι ταινίες του —Stranger Than Paradise, Dead Man, Paterson, Only Lovers Left Alive, Ghost Dog: The Way of the Samurai— δεν επιδιώκουν την αφήγηση με την κλασική έννοια, αλλά την κατασκευή μιας ατμόσφαιρας, μιας χρονικότητας που εκτείνεται πέρα από την πλοκή.

Το επερχόμενο road movie, λοιπόν, δεν θα είναι απλώς μια ιστορία μετακίνησης. Θα είναι, όπως πάντα στον Τζάρμους, μια άσκηση στο βλέμμα: πώς κοιτάμε έναν τόπο, πώς κατοικούμε τον χρόνο, πώς υπάρχουμε μέσα στην εικόνα.