Κάννες 2026: Το Χόλιγουντ σε δημιουργικό κώμα – Το διεθνές σινεμά αφήνει τα μεγάλα στούντιο στο περιθώριο

Το φεστιβάλ των Καννών 2026 αποφάσισε φέτος να απομακρυνθεί από το Hollywood, αλλά αντί να γίνει πιο τολμηρό, μοιάζει απλώς πιο… προβλέψιμο. Έξω τα blockbusters, μέσα γνωστοί auteurs που η κριτική αγαπά και η «μεγάλη μάζα» γνωρίζει μόνο αν έχει συνδρομή στο Mubi. Το αποτέλεσμα είναι ένα πρόγραμμα που στα χαρτιά φαίνεται σεβαστό και στην πράξη το νιώθεις σαν επίσκεψη σε μουσείο όπου όλα τα εκθέματα τα έχεις ξαναδεί — εκπληκτικά, ναι, αλλά όχι ακριβώς έκπληξη. Η Κρουαζέτ υπόσχεται πολλά. Το πρόγραμμα, μέχρι στιγμής, υπόσχεται κυρίως ότι θα επιβεβαιώσει αυτά που ήδη πιστεύεις.

ΣΧΕΤΙΚΑ“Hell Grind”: H πρώτη AI ταινία εμφανίστηκε στην Αγορά των Καννών

Ναι, φέτος οι Κάννες έχουν σαφώς λιγότερα αμερικανικά στούντιο στη βιτρίνα τους. Δεν θα βλέπουμε Mission: Impossible στην Κρουαζέτ, δεν θα έρθει ο Τομ Κρουζ με την ελικόπτερο να προσγειωθεί στη Λωρίδα, δεν θα έχουμε το θέαμα ενός franchise να παρελαύνει μπροστά στις κάμερες. Η ευρωπαϊκή κινηματογραφική ψυχή του φεστιβάλ ανακτά κάποιο έδαφος. Το πρόβλημα είναι ότι «λιγότερο Χόλιγουντ» δεν μεταφράζεται αυτόματα σε «περισσότερη τόλμη».

Το Διαγωνιστικό μοιάζει με σύνοδο των καθηγητών: Παβλικόφσκι, Χαμαγκούτσι, Αλμοδόβαρ, Φαρχαντί, Μούντζιου. Όλοι εξαιρετικοί. Όλοι αναμενόμενοι. Κανείς από αυτούς δεν θα ξαφνιάσει κανέναν που ακολουθεί τον κόσμο του d'auteur cinema τα τελευταία είκοσι χρόνια. Είναι  το κινηματογραφικό ισοδύναμο του να βάλεις στη playlist σου «Best of» πέντε καλλιτεχνών που αγαπάς — η ευχαρίστηση είναι εγγυημένη, αλλά η έκπληξη είναι μηδενική. Ο μόνος Αμερικανός στη Διαγωνιστική Ενότητα είναι ο Άιρα Σακς, γεγονός που αφ' εαυτού λέει πολλά για τη φετινή κατεύθυνση.

Για τους Αμερικανούς που κατάφεραν να μπουν στο φεστιβάλ: η Τζέιν Σόνμπρουν, δημιουργός του I Saw the TV Glow, είναι αναμφίβολα η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση. Το Teenage Sex & Death at Camp Miasma θα βρεθεί στο Un Certain Regard και η λογική ότι τοποθετήθηκε εκεί επειδή δεν είναι ευρωπαϊκής καταγωγής είναι απλώς η διπλωματική εκδοχή μιας επιλογής που σε οποιαδήποτε άλλη διατύπωση θα ακουγόταν πιο αμήχανα.

Από τους υπόλοιπους Αμερικανούς: ο Σόντεμπεργκ με ντοκιμαντέρ για τον Τζον Λένον που ήδη προκαλεί αντιδράσεις λόγω χρήσης τεχνητής νοημοσύνης — πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα και πριν τη σκοτεινή αίθουσα η συζήτηση έχει ήδη στραφεί στη μέθοδο παρά στο αποτέλεσμα. Ο Ρον Χάουαρντ με ντοκιμαντέρ για τον φωτογράφο Άβεντον, επίσης στις Special Προβολές. Και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Τζον Τραβόλτα. Ο τίτλος είναι Propeller One-Way Night Coach, είναι χαρακτηρισμένο ως «οικογενειακή περιπέτεια» για ένα νεαρό λάτρη της αεροπορίας και τη μητέρα του σε ένα διαηπειρωτικό ταξίδι. Αν ο Τραβόλτα μας εκπλήξει, τότε όλοι θα έχουμε μια καλή ιστορία να λέμε.

Η πραγματική ζωτικότητα του φετινού προγράμματος — και αυτό λέει πολλά — βρίσκεται στο Μεσάνυχτα. Ο Κουεντίν Ντιπιέ, που έχει χτίσει μια καριέρα γύρω από ταινίες στις οποίες η πλοκή είναι το λιγότερο ενδιαφέρον στοιχείο εμφανίζεται δίπλα στον Μπερτράν Μαντικό, τον Γάλλο σκηνοθέτη που κάνει ταινίες σαν να βγήκαν από σεμινάριο φαντασμαγορικού μεταμοντερνισμού και αποφάσισε να αγνοήσει ό,τι έμαθε στη σχολή. Και ο Γιόν Σανγκ-Χο με το Colony — ο σκηνοθέτης του Train to Busan, που απέδειξε ότι το είδος μπορεί να έχει καρδιά. Δημιουργοί που δεν έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα να γίνουν αλλόκοτοι, προκλητικοί ή απλώς weird. 

Οι φετινές Κάννες διάλεξαν ανάμεσα στο «τολμηρό» και στο «αξιόπιστο» και αποφάσισαν ότι το δεύτερο είναι πολύ πιο safe. Δεν υπάρχει απαραίτητα λάθος εδώ. Αλλά δεν υπάρχει επίσης η φλόγα εκείνη που σε τρώει και σε εξιτάρει. Γιατί σε μια χρονιά όπου το παγκόσμιο σινεμά δείχνει πιο τολμηρό από ποτέ, το μεγαλύτερο φεστιβάλ του κόσμου μοιάζει να κρατά χειρόφρενο.