Δράμα 2025: Οι ταινίες - Μέρος 8ο
Τελευταία μέρα προβολών για το Εθνικό Διαγωνιστικό και η αλήθεια είναι πως μόνο ικανοποίηση αισθανόμαστε τόσο για το αποτέλεσμα όσο και για τις επιλογές, δείχνοντας πως η αλλαγή «ηγεσίας» του Φεστιβάλ δεν επηρεάζει το θετικό αποτύπωμα που έχει χτίσει όλα αυτά τα χρόνια το Διεθνές Φεστιβάλ της Δράμας. Τέσσερις ακόμα ταινίες από νέους δημιουργούς με έμφαση σε ζητήματα ευθυνών, θάρρους, κομπίνας, εκμετάλλευσης ενός τόπου ή ενός σινεμά στην σύγχρονη καπιταλιστική εποχή και πέντε ταινίες που διαπραγματεύονται την μνήμη, την απώλεια, τα ενθύμια και το παρελθόν.
ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Δράμας θέλει να σε εμπνεύσει να γράψεις το σενάριό σου
Carcass του Μάκη Σέμπου-Εθνικό Διαγωνιστικό
Ο Θωμάς και η Δάφνη, ένα ζευγάρι στα 35, φεύγουν απ’ την Αθήνα για ένα τριήμερο στο χωριό, αναζητώντας ηρεμία. Το ίδιο βράδυ, μια απρόσμενη συνάντηση με έναν κυνηγό και τον σκύλο του ανατρέπει τα σχέδιά τους.
Μια έξυπνη και καθόλου εύκολη στα μηνύματα της ενδοσκόπηση αφενός στις σχέσεις των ανθρώπων αφετέρου στις ευθύνες τους απέναντι στην πραγματικότητα που τους ξεπερνά και τους ζητά να αντιδράσουν. Ένα ζευγάρι με τα σκυλιά του κατευθύνεται κάπου στην επαρχία ενώ η εικόνα ενός σκυλιού κλεισμένου μέσα σε ένα αυτοκίνητο θα πυροδοτήσει έναν καυτά για το αν θα πρέπει να κάνουν κάτι. Η συνέχεια θα γίνει ακόμα πιο έντονη με ρυθμούς σχεδόν θρίλερ και με το ζευγάρι να καλείται πάλι να δώσει μια απάντηση στο ποιο είναι το σωστό, θυμίζοντας ελαφρώς το δίλημμα του ισπανικού θρίλερ Αόρατου Επισκέπτη. Η απάντηση δεν είναι ενιαία ούτε και εύκολη δημιουργώντας σκέψεις στο κοινό τόσο για το πού τοποθετείται σε αντίστοιχες περιστάσεις όσο και για πόσο διαφορετικοί είμαστε ακόμα και αν είμαστε σε μακροχρόνια σχέση. Ο καθένας δεν παύει να έχει την δική του οπτική γωνία. Οι δύο πρωταγωνιστές, Δανάη Ντέμου και Κωνσταντίνος Πλεμμένος, έχουν τρομερή χημεία και δίνουν μια ευχάριστη και φυσική διάσταση στους ρόλους τους που τους κάνει στην κυριολεξία ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Pirateland του Σταύρου Πετρόπουλου-Εθνικό Διαγωνιστικό
Στην αρχή της χειμερινής σεζόν σε ένα απομονωμένο νησί της Ελλάδας, μια οικογένεια ντόπιων πασχίζει να κρατήσει στη ζωή έναν μικρό ξενώνα όταν υποδέχεται απρόσμενα βορειοευρωπαίους τουρίστες. Oι τελευταίοι αναζητούν μια «αυθεντική πειρατική εμπειρία», θέτοντας σε δοκιμασία την ήδη τεταμένη σχέση πατέρα και γιου.
Η τουριστική εκμετάλλευση των ελληνικών νησιών σε κουτί μαύρης κωμωδίας και κοινωνικής σάτιρας από τον Σταύρο Πετρόπουλο που έχοντας ζήσει σε νησί και βιώσει την σταδιακή μετατροπή του από τόπο διαμονής σε τουριστικό λούνα παρκ, όπως έχουν γίνει τα περισσότερα νησιά στην Ελλάδα, ξέρει ακριβώς τα μέσα με τα οποία μπορεί να μεταφέρει την ουσία της ταινίας του. Και το κάνει με χειρουργική ακρίβεια, με γνώση του σωστού κωμικού timing, με αισθητήριο μέχρι πού μπορεί να φτάσει η υπερβολή και με ένα σχόλια που διαπερνά όλη την ταινία χωρίς να την μετατρέπει σε ντουντούκα. Ο Κώστας Κορωναίος υποδύεται τον πατέρα μιας οικογένειας με έναν γιο που μιας και το καλοκαίρι και ο τουρισμός φτάνουν στο τέλος, θα φτάσει στο σημείο να πουλήσει «εμπειρία» σε μια οικογένεια τουριστών από την βόρεια Ευρώπη και η εμπειρία είναι η πειρατεία αλλα και τα όσα έκαναν οι πειρατές. Επίσης πολύ καλός ο Αστέριος Ριμαγμός ως γιος που θα μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου. Σε μια εποχή πλήρους αισθητικοποίησης της επαρχίας και μετατροπής της τοπικής ζωής σε γνήσια εμπειρία, οι ντόπιοι έχουν μετασχηματιστεί σε ρόλους ντόπιων που καλούνται να παίξουν με όσο το δυνατόν γίνεται μεγαλύτερη πειστικότητα. Πόσο δύσκολο όμως είναι να παίξεις όχι ακριβώς τον εαυτό σου, αλλά τις προσδοκίες των άλλων από τον εαυτό σου;
Χους εκ και εις χουν απελεύσει του Δημήτρη Παπαθανάση-Εθνικό Διαγωνιστικό
Ο Κοσμάς, υπάλληλος στο νεκροταφείο, έχει στήσει μια προσοδοφόρα «επιχείρηση πένθους» με τον παπ’ Αργύρη. Το χρήμα ρέει άφθονο μέχρι που η απληστία του Κοσμά τον φέρνει αντιμέτωπο με τη Νέμεσή του.
Ελλάς το μεγαλείο σου θα μπορούσε να είναι ένας πιο λαϊκός τίτλος μιας και η τέταρτη μικρού μήκους ταινία του Παπαθανάση διαπραγματεύεται ζήτημα διαπλοκής, κομπίνας, ρουσφετιού σε μια μαύρη μαφιόζικη κωμωδία που πολύ χαιρόμαστε που γίνεται στο ελληνικό σινεμά και αρχίζει να αγκαλιάζει και άλλα είδη από τα κλασικά, πατροπαράδοτα που βλέπουμε. Ο Δημήτρης Δρόσος εξαιρετικός στον ρόλο ενός «κορακιού» που μάλλον θέλει να γίνει αετός, να ηγηθεί της τοπικής πλεκτάνης στην οποία εμπλέκεται ο παπάς του επίσης πολύ καλού Θάνου Τοκάκη αλλά και διάφοροι μαφιόζοι από τους οποίους θα προσπαθήσει να ξεφύγει μιας μια μεγαλοπιάνεται και μετράει για μπόι την σκιά του. Σκοτεινή και γκροτέσκα κωμωδία, με δράση και σασπένς, με αιφνίδιες τροπές και καλοδεχούμενες εξελίξεις που φανερώνουν έναν έτοιμο, ολοκληρωμένο δημιουργό.
Εκατό Χρόνια Μπροστά του Μιχάλη Γιγιντή-Εθνικό Διαγωνιστικό
Ο Λάκης, ιδιωτικός ερευνητής, πιστεύει ότι η ζωή του είναι μεταφυσικά συνδεδεμένη με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μια νύχτα, κλειδώνει τον Κωστάκη στο γραφείο του, θέλοντας να τον πείσει να μην πουλήσει σε πολυεθνική το σινεμά που διατηρεί η οικογένειά του στην ταράτσα του μεγάρου.
Πώς να περιγράψεις μια ταινία που είναι από μόνη της ένα είδος; Πώς να περιγράψεις άλλωστε και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και την Ελλάδα μια χώρα που γεννήθηκε για να είναι ΠΑΣΟΚ (το ορθόδοξο) -και δεν αναφερόμαστε φυσικά στο καθαρά κομματικό αλλά στην κουλτούρα που αυτό έφερε μαζί του και εξέθρεψε. Δεύτερη μικρού μήκους ταινία για τον Γιγιντή με έμπειρα και στο θέατρο, άλλωστε και η ταινία βασίζεται σε θεατρικό έργο ή για την ακρίβεια μονόπρακτο από μια παράσταση του πρωταγωνιστή Αντώνη Τσιοτσιόπουλο. Ο ηθοποιός κατ αρχάς δίνει ρέστα στην ταινία, γινόμενος το alter ego μιας εποχής που έχει περάσει αλλά η νοοτροπία της είναι ακόμα παρούσα και έχει παρεισφρήσει σε κάθε εκδοχή της ελληνικής κοινωνίας. Ο Λάκης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1974, την ίδια μέρα όταν ο Παπανδρέου ανακοίνωσε την διάλυση του ΠΑΚ και την δημιουργία του ΠΑΣΟΚ. Και επειδή η ζωή του συνδέεται άρρηκτα με το κόμμα και τον ηγέτη του (έχασε την παρθενιά του την μέρα που έκανε το νεύμα στην Δήμητρα Λιάνη), θεωρεί ότι είναι ο «πατέρας» του και διηγείται με το έτσι θέλω όλη την ιστορία της πασοκικής Ελλάδας στον Κωστάκη που δουλεύει σε ένα σινεμά που θα κλείσει. Παρότι η ιστορία του Κωστάκη δεν αναλύεται επαρκώς και το σινεμά δεν παίζει εν τέλει κάποιον τόσο κομβικό ρόλο, ο Κώστας Φυτίλης είναι το κατάλληλο πρόσωπο για το θύμα όχι μόνο του Λάκη αλλά και όλης της εποχής. Αποδομεί έξυπνα, με χιούμορ και σάτιρα την κουλτούρα της διαπλοκής, της τυφλής υπακοής σε πολιτικούς Μεσσίες και του βολέματος με τον ίδιο να έχει απομείνει ένα vintage απομεινάρι μιας ρετρό εποχής.
Να Φοβάσαι τ´ άστρα του Νοτιά του Χρήστου Καρτέρη-Εθνικό Διαγωνιστικό
Ο μαστρο-Κώστας ταξίδεψε για χρόνια στους ατέλειωτους ωκεανούς ως μηχανικός στα καράβια. Έχοντας αποσυρθεί στη στεριά, με τα σημάδια του χρόνου να μεγαλώνουν, ζει ανάμεσα στις αναμνήσεις του παρελθόντος και τα κελαηδίσματα των αγαπημένων του καναρινιών.
Καράβια και άνθρωποι ακολουθούν μια παρόμοια πορεία από την γέννηση, στα ταξίδια της ζωής και εν τέλει στην φθορά και στην απόσυρση. Μια σειρά από εικόνες εγκαταλειμμένων και σκουριασμένων καραβιών συνομιλεί με την ζωή του μαστρο-Κώστα που και αυτός με την σειρά του έχει αποσυρθεί από την ναυτική ζωή και ασχολείται με τα καναρίνια του, μια συνήθεια που πάντοτε αγαπούσε. Στην τέταρτη ταινία μικρού μήκους του, ο Χρήστος Καρτέρης δημιουργεί ένα λιτό και απογυμνωμένο ντοκιμαντέρ, ρεαλιστικό και ποιητικό ταυτόχρονα για εκείνα που χάνονται και μένουν οι αναμνήσεις τους (άρα μήπως δεν χάνονται ποτέ) και εκείνα που έχεις ανάγκη να ζεις για αυτά. Η ακινησία των καραβιών και των ασπρόμαυρων ναυπηγείων τονίζουν την περιορισμένης δράσης ζωή του Κώστα σε σχέση με το παρελθόν χωρίς διάθεση ηττοπάθειας όσο και αν ο χρόνος πάντα καραδοκεί.
Κρύο; του Ανδρέα Κοντόπουλου-Εθνικό Διαγωνιστικό
Ένας άνδρας γύρω στα σαράντα, που πάσχει από αμνησία, συναντά μια γυναίκα που κάποτε υπήρξε ο πρώτος του έρωτας. Παρόλο που δεν ανακτά καμία ανάμνηση από εκείνην, ο άνδρας παρασύρεται από ένα συναίσθημα που ξεπερνά τα βάθη της μνήμης του.
Ένα πειραματικό ασπρόμαυρο δοκίμιο βγαλμένο από πρωτόλειες δουλειές που θα μπορούσε να έκανε ο έφηβος David Lynch μιας και η ίδια η ιδέα της ταινίας αποτελεί ερωτηματικό. Έχει το ατού να έχει ίσως την πιο δυνατή ομάδα ηθοποιών στο φετινό Διαγωνιστικό, τρεις από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς της γενιάς τους, την Σοφία Κόκκαλη, τον Ανδρέα Κωνσταντίνου και τον Χάρη Φραγκούλη, σε μια ιστορία που (μάλλον) θέλει να μας μιλήσει για την μνήμη και την απώθηση, για την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων ανάμεσα σε μεταβλητούς μέσα στον χρόνο εαυτούς που πλέον παύουμε να αναγνωρίζουμε το παρελθοντικό εγώ μας, όχι λόγω αμνησίας (η οποία χρησιμοποιείται αλληγορικά) αλλά γιατί πλέον αποστασιοποιούμαστε πλήρως από την εικόνα που είχαμε τότε και τον ρόλο που επιλέξαμε να παίξουμε στους γύρω μας. Τώρα για παράδειγμα ο αμνησιακός έπειτα από ένα ατύχημα πρωταγωνιστής ενδύεται τον ρόλο του Κρις Κριστόφερσον, μιας και το προσωπείο είναι πιο ανώδυνο από την αναμέτρηση με τον εαυτό μας. Αυτήν ουσιαστικά αποφεύγει εκείνος μέσα από το βολικό προκάλυμμα της αμνησίας με την Σοφία Κόκκαλη να αποτελεί μια Σειρήνα μιας άλλης εποχής, πιθανόν τραυματικής. Μια πολύ ωραία ιδέα του Ανδρέα Κοντόπουλου που όμως η επιφύλαξη μας και το ερωτηματικό μας έγκειται προς την απουσία κατεύθυνσης της ταινίας, που κλείνει αναγκαστικά και όχι ουσιαστικά.
Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος του Γιάννη Καρπούζη-Εθνικό Διαγωνιστικό
Η Μαγκνταλένα Χάουζεν ήταν Γερμανίδα φωτογράφος που έγινε γνωστή για το ότι κατάφερε να αιχμαλωτίσει τον άνεμο σε μία φωτογραφία. Σήμερα, δεκαπέντε χρόνια μετά την εξαφάνισή της, τα ερωτήματα παραμένουν περισσότερα από τις απαντήσεις.
Οι φωτογραφίες δεν είναι ανάμνηση του παρελθόντος αλλά ενθύμια ενός εαυτού που έχει χαθεί υποστηρίζει η φωτογράφος του 20ού αιώνα, Μαγκνταλένα Χάουζεν μέσα από την φωνή της σπουδαίας γερμανίδας ηθοποιού Hanna Schugylla που την μεταστοιχειώνει σε κάτι νέο και επίκαιρο. Ο Γιάννης Καρπούζης στρέφεται με έναν δοκιμιακό τρόπο σαν τα φωτογραφικά κινηματογραφικά δοκίμια του Chris Marker στο ατομικό και συλλογικό παρελθόν. Μια σειρά φωτογραφιών με το voice over της ηθοποιού μας περιγράφουν την ζωή της ως ενθύμια άλλων εαυτών, ξεχασμένων και διαχρονικών, και μέσω της ζωής της στήνεται το παρελθόν της Γερμανίας από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και την διχοτόμηση μέχρι την επανένωση και με έναν τρόπο το σήμερα. Τρομερά καίριο το σχόλιο του και ένας έξυπνος τρόπος να βιογραφήσεις έναν άνθρωπο χωρίς ποτέ να τον δούμε εν κινήσει, παρά μόνο στατικά μέσα από φωτογραφίες που αναδεικνύουν την δουλειά αλλά και την πολιτική δράση.
Ρίζες του Κωνσταντίνου Δοξιάδη-Εθνικό Διαγωνιστικό
Στα σύνορα μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας, ο Καραφίλ αναζητά ένα δέντρο που φύτεψε όταν πρωτοπέρασε τα σύνορα πριν από πενήντα χρόνια. Δίχως αναμνήσεις του περάσματος, η αναζήτηση αποδεικνύεται ολοένα και πιο απίθανη.
Τρίτη ταινία μικρού μήκους για τον 26χρονο Κωνσταντίνο Δοξιάδη και επιστροφή στις ρίζες. Ο μικρός Καραφίλ στην Αλβανία ακούει από τους γονείς του για την μετανάστευση των χελιδονιών και την ανάγκη για δέντρα και έτσι ο ίδιος στα σύνορα με Ελλάδα θα φυτέψει ένα δέντρο για να έχουν πού να κάθονται οι ιπτάμενοι μετανάστες. Ο ίδιος θα έρθει στην Ελλάδα λίγο καιρό μετά, θα γίνει ο ίδιος μετανάστης και θα αναζητήσει το δικό του δέντρο, τις δικές του ρίζες. Η ταινία διαδραματίζεται στο σήμερα με τον μεσήλικα πλέον ήρωα να θέλει να επιστρέψει και να ξανασυνδεθεί με αυτά που άφησε πίσω του, σε μια ευαίσθητη ταινία για το παρελθόν, την μνήμη και τις ρίζες μας, αυτά που μας ενώνουν και μας δημιουργούν.
Τα Κρυμμένα από την Ίδρυση του Κόσμου των Ειρήνης Ζαχαριάδη και Kevin Walker-Εθνικό Διαγωνιστικό
Σε ένα ήσυχο, πολυκαιρισμένο ελληνικό χωριό, κτισμένο ψηλά στα βουνά πάνω από ένα αρχαίο ηφαίστειο, μια ομάδα ηλικιωμένων χωρικών πρέπει να μεταφέρει τα οστά των προγόνων τους σε ένα μαυσωλείο στην κορυφή του όρους Προφήτης Ηλίας.
Η αγάπη της Ειρήνης Ζαχαριάδη για την Νίσυρο στην οποία πήγε δύο χρονών ενώ οι γονείς της μένουν ακόμα εκεί και η γνωριμία του Kevin Walker με τον τόπο τους έκανε να στραφούν σε αυτόν με ένα ντοκιμαντέρ για τον θάνατο, την μνήμη, το παρελθόν και τον σεβασμό. Ο παπάς του χωριού ζητάει από τους συγχωριανούς τους να πάρουν τους νεκρούς τους για να κάνουν χώρο για καινούργιους με εκείνους να έρχονται και να επανασυνδέονται με το ίδιο τους το παρελθόν. Ένα ιδιότυπο ντοκιμαντέρ που ενώνει την νατουραλιστική αφιλτράριστη καταγραφή με τον μαγικό ρεαλισμό και έτσι δίνει μια αύρα μυθοπλασίας σε ένα βαθιά ανθρώπινο ντοκιμαντέρ που στέκεται κάπου ανάμεσα στην ζωή και στον θάνατο, σε εκείνη την λεπτή γραμμή παρατηρώντας με νοσταλγία και ελπίδα την μεν και τον δε.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων