"The chair company": Η ανδρική κρίση μέσης ηλικίας και η Porsche

Σύνοψη: Ο Ρον (Τιμ Ρόμπινσον) αναλαμβάνει υπεύθυνος για την κατασκευή ενός νέου mall στην εταιρεία όπου εργάζεται. Στην παρουσίαση του έργου, η καρέκλα γραφείου στην οποία πάει να καθίσει μετά τον λόγο του σπάει και αυτός πέφτει φαρδύς πλατύς μπροστά στους συναδέλφους και το αφεντικό του. Προσπαθώντας να βρει πληροφορίες για την εταιρεία που κατασκευάζει αυτές τις καρέκλες, ο Ρον βρίσκεται μπλεγμένος σε μια υπόθεση όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Γνώμη: Η ανδρική κρίση μέσης ηλικίας ήταν παραδοσιακά (και κινηματογραφικά ή τηλεοπτικά) συνυφασμένη με μια νέα Porsche, μια πολύ νεότερη σε ηλικία σύντροφο και μια αναβίωση της όρεξης για ζωή και νέες περιπέτειες.

Σίγουρα, δεν την είχαμε δει μέχρι στιγμής να περιστρέφεται γύρω από μια ελαττωματική καρέκλα γραφείου, αλλά ας είναι καλά ο κωμικός Τιμ Ρόμπινσον, γνωστός για τη σειρά σκετς “I Think You Should Leave With Tim Robinson”, ο οποίος μεταπήδησε από το Netflix στο HBO για το “The Chair Company”, το πιο φιλόδοξο εγχείρημά του μέχρι στιγμής.

Στον πρώτο κύκλο της σειράς, ο Ρόμπινσον και o σταθερός συνεργάτης του Ζακ Κάνιν αφήνουν τα σκετς για χάρη της παραδοσιακής μυθοπλασίας, αλλά κρατάνε το cringe comedy στοιχείο που έχει γίνει συνώνυμο με την υπογραφή τους, για να παραδώσουν μια μίξη σάτιρας και θρίλερ όπου η τοξική εργασιακή πραγματικότητα μπλέκεται με τη συνωμοσιολογία με επίκεντρο έναν άνδρα της διπλανής πόρτας.

Ο Ρον, τον οποίο υποδύεται ο Ρόμπινσον (ο οποίος μοιάζει τρομερά στον Μπιλ Γκέιτς στα νιάτα του), θα έπρεπε να είναι πανευτυχής: έχει μόλις αναλάβει ένα τεράστιο έργο στην εταιρεία όπου εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια, έχει μια καλή σχέση με τη σύζυγό του (Λέικ Μπελ), ο γιος τους ετοιμάζεται να πάει στο κολέγιο και η κόρης τους να παντρευτεί τη σύντροφό της. Όμως, μια καρέκλα που σπάει την πιο ακατάλληλη στιγμή αρκεί για να φανερώσει τις ρωγμές κάτω από το φαινομενικά ήρεμο και ακίνδυνο προσωπείο που φορά ο Ρον (κι όλοι μας, πάνω κάτω) στην κοινωνική του ζωή. Ο Ρον παρασύρεται σε μια δίνη στην προσπάθειά του να ανακαλύψει τι και ποιος πραγματικά κρύβεται πίσω από τη σκιώδη εταιρεία που εισάγει αυτές τις καρέκλες και κάθε του βήμα τον φέρνει αντιμέτωπο με μια σειρά χαρακτήρων που είναι ο ένας πιο εκκεντρικός και επικίνδυνος από τον άλλο.

Ο Ρόμπινσον συνεργάζεται εδώ ξανά με τον Άντριου ΝτεΓιανγκ, τον σκηνοθέτη του στο κινηματογραφικό “Friendship” (2024), όπου είχαν ξανά ασχοληθεί με το ζήτημα της μοναξιάς και του θυμού που πλήττει τους άντρες μέσης ηλικίας, ενώ σε 2 από τα συνολικά 8 επεισόδια της σειράς βρίσκουμε πίσω από την κάμερα τον Άαρον Σίμπεργκ που με το “A Different Man” (2024) εξερεύνησε με πρωτότυπο τρόπο την αντίθεση ανάμεσα στο είναι και στο φαίνεσθαι.

Παρότι δεν υπάρχει κανένα υπερφυσικό στοιχείο στο “The Chair Company”,  οι ήρωές του μοιάζουν να κινούνται μέσα σε ένα αλλόκοτο σύμπαν που φέρνει λίγο σε Ντέιβιντ Λιντς, ένα περιβάλλον όπου όλα μοιάζουν έτοιμα να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή καθώς ο Ρον βουτάει όλο και πιο βαθιά μέσα σε μια παράνοια που τον κάνει όμως να νιώθει σημαντικός, του δίνει έναν σκοπό και απαλύνει όλες τις μικρές και μεγάλες ματαιώσεις που έχει βιώσει μέχρι στιγμής στη ζωή του.

Ο Ρόμπινσον είναι φτιαγμένος για έναν τέτοιο ρόλο, ο τρόπος που μπορεί να είναι έξαλλος το ένα λεπτό και χαμογελαστός το επόμενο βρίσκει εδώ την ιδανική του εφαρμογή και τον βοηθά να πλάσει έναν κεντρικό ήρωα που μπορεί να μην είναι απόλυτα συμπαθής αλλά είναι 100% ανθρώπινος. Παράλληλα, τελειοποιεί το ταλέντο του στο να σκέφτεται καταστάσεις τόσο άβολες που καταντούν κωμικές, αλλά αν ψάχνετε μια σειρά για να γελάσετε με την ψυχή σας, τότε αυτή δεν είναι σίγουρα το “The Chair Company”, καθώς η διάχυτη υπαρξιακή μελαγχολία της περισσότερο προβληματίζει παρά διασκεδάζει.