Eleanor The Great

Σύνοψη: Μετά από μια πολύ σημαντική απώλεια στη ζωή της, η 94χρονη Eleanor Morgenstein αφήνει το σπίτι της και μετακομίζει στη Νέα Υόρκη, όπου ζει η κόρη της και ο εγγονός της. Εκεί, σε μια τυχαία συνάντηση, θα πει μια ιστορία που θολώνει απρόσμενα τα όρια, οδηγώντας σε απρόβλεπτες εξελίξεις στη ζωή όλων.

Άποψη: Ίσως δεν υπάρχει για το ανθρώπινο είδος πιο αφοπλιστικό, πιο σκοτεινό, και πιο παγερό συναίσθημα από το πένθος. Συναίσθημα στο οποίο κανένα άτομο δεν ξέρει εκ των προτέρων πώς μπορεί να αντιδράσει. Συναίσθημα που σε κάνει να μουδιάζεις, να παραλύεις, πολλές φορές μέχρι και να μην αναγνωρίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Όταν, λοιπόν, η Eleanor χάνει ξαφνικά την αγαπημένη της φίλη Bessie, χάνει ένα τεράστιο κομμάτι από τον εαυτό της – και χάνει την ικανότητα να υπάρξει χωρίς εκείνη. Αυτό την οδηγεί να πει ένα ψέμα που, μαζί με τους γύρω της, θα την οδηγήσει σε ένα έντονο συναισθηματικό ταξίδι.

Στην πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους, η Scarlett Johansson, ηθοποιός που εμφανίζεται τακτικά στην οθόνη μας τα τελευταία 20 περίπου χρόνια, περνάει πίσω από την κάμερα με πολύ λιγότερη άνεση από αυτήν που δείχνει μπροστά της. Κάνοντας μια δύσκολη επιλογή, δεν επικεντρώνεται σε ένα μόνο θέμα, δείχνοντας μεγάλη αμηχανία στην προσπάθειά της να διαχειριστεί ικανοποιητικά τα ευαίσθητα ζητήματα που θίγει.

Πρώτες ύλες που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να μετουσιωθούν σε μια εμπειρία γεμάτη ένταση και βάθος, στην περίπτωση της Eleanor The (not so) Great παραμένουν ακατέργαστες πληροφορίες, καθαρά επιφανειακές. Στην εκτέλεση του όλου εγχειρήματος δεν βοηθάει ούτε το σενάριο της εξίσου άπειρης στο γράψιμο Tory Kamen, με τους καθόλου πειστικούς και σχηματικούς του διαλόγους.

Δυστυχώς, εκεί που η Eleanor θα έπρεπε να μας χαράζει με την ακρίβεια νυστεριού, μας νυστάζει με την ευκολία υπνωτικού. Το χιούμορ που επιχειρεί η Johansson (επιρροή της στενής της συνεργασίας με τον Woody Allen ή δική της ανάγκη που απλά δεν λειτούργησε;) φαίνεται βεβιασμένο, και, αν και αρκετές από τις ατάκες αποκομμένες από το υπόλοιπο έργο θα μπορούσαν να μας κάνουν να χαμογελάσουμε, είναι τόσο άκαιρες και “φυτεμένες” σε διάσπαρτα σημεία, που τελικά μας προκαλούν είτε χασμουρητό είτε εκνευρισμό με τη φαινομενική εξυπνάδα τους.

Δουλεμένες διαφορετικά, οι ατάκες αυτές θα μπορούσαν να προσδώσουν βάθος και υπόσταση στον χαρακτήρα της Eleanor, μισανοίγοντας ενδεχομένως πόρτες κλειστές για καιρό ακόμα και για την ίδια, αντιμετωπίζονται όμως τόσο διεκπεραιωτικά από τις δύο δημιουργούς, που καταλήγουν απλά ακόμα ένα διακοσμητικό στοιχείο.

Βλέποντας τα ονόματα του καστ (June Squibb, Chiwetel Ejiofor, Rita Zohar) οι προσδοκίες μας ανέβηκαν πολύ πιο ψηλά από ό,τι τελικά θα έπρεπε. Είναι πραγματικά ταλέντο να έχεις στη διάθεσή σου υλικό της τάξεως του Ejiofor (χαραγμένος στη μνήμη μας σαν Okwe στο Dirty Pretty Things ακόμα και αν έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια) και να τους χρησιμοποιείς λίγο περισσότερο από όσο θα χρησιμοποιούσες μια λάμπα. Ένας ρόλος που στα χέρια κάποιου ή κάποιας ίσως πιο έμπειρης σκηνοθέτριας θα λειτουργούσε ως ρόλος κλειδί, εδώ μένει τόσο ανεκμετάλλευτος που αγγίζει τα όρια της αδιαφορίας.

Η σκηνοθέτρια προσπαθεί να θίξει, τελικά, ένα μεγάλο θέμα. Και το κάνει με τις καλύτερες των προθέσεων. Η ταινία όμως είναι τόσο άνευρη, έχει τέτοια έλλειψη ρυθμού και συγκέντρωσης, και -το χειρότερο- είναι τόσο βουτηγμένη στα κλισέ της, που αποτυγχάνει να καλύψει επαρκώς έστω και ένα από τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται. Διατείνεται πως προσπαθεί να σπάσει τα ταμπού και όμως στο τέλος της ημέρας ένα από τα πιο σημαντικά θέματα, η πραγματική σχέση της Eleanor και της Bessie, φαίνεται να παραμένει ανεξερεύνητο – κρυμμένο μέσα σε μια ζώνη ακόμα απαγορευμένη.