The Ballad of Wallis Island

Σύνοψη: Ένας ιδιόρρυθμος ερημίτης που ζει σε ένα απομακρυσμένο νησί, οργανώνει μια ιδιωτική συναυλία με το αγαπημένο του μουσικό δίδυμο – μόνο που εκείνος κι εκείνη δεν έχουν ιδέα τι τους περιμένει.

Άποψη: Υπάρχει μια σκέψη που ενώνει όλους τους μουσικόφιλους σε αυτόν τον πλανήτη (ενδεχομένως και σε μερικούς ακόμα): “Αν είχα λεφτά, θα καλούσα την αγαπημένη μου μπάντα να παίξει μουσική μόνο για μένα”. Σε αυτόν τον κρυφό πόθο δίνει σάρκα και οστά η ταινία που έγραψαν (και στην οποία πρωταγωνιστούν) οι Tom Basden και Tim Key και σκηνοθέτησε ο James Griffith, ακολουθώντας την ταινία μικρού μήκους των ίδιων συντελεστών, με τον περιγραφικό τίτλο The One and Only Herb McGwyer Plays Wallis Island.

Στη μεγάλου μήκους εκδοχή, στην ομάδα προστίθενται η Carey Mulligan (αξέχαστη στο Promising Young Woman), την οποία συναντάμε και στην παραγωγή, και η Sian Clifford (την οποία λατρέψαμε όσο και αν μας εκνεύριζε στο επίσης αξέχαστο Fleabag). Το cast της ταινίας συμπληρώνει ο Akemnji Ndifornyen ως Michael, σε έναν μικρό αλλά απολαυστικό ρόλο.

Το χιούμορ της ταινίας, αν και από εμάς εκτιμήθηκε ιδιαίτερα, πρέπει να σημειωθεί πως είναι τόσο ιδιόρρυθμο όσο και ο κεντρικός της χαρακτήρας, ο Charles, ενσαρκωμένος από τον προαναφερθέντα Tim Key. Ένα κράμα τρυφερότητας, θλίψης, και ενοχλητικής συμπεριφοράς, ο Charles είναι αδιαμφισβήτητα ο βασιλιάς της ατάκας, καθώς τα δευτερόλεπτα της ταινίας στα οποία κρατάει το στόμα του κλειστό πρέπει να είναι πραγματικά ελάχιστα.

Η ταινία, έχοντας -επιφανειακά- ως κύριο θέμα της τη μουσική και ως ραχοκοκκαλιά της την κωμωδία, βουτάει τα πόδια της τόσο στα νερά της ρομαντικής κομεντί όσο και του δράματος. Χωρίς να παίρνει ιδιαίτερα σοβαρά τον εαυτό της (κάτι που εκτιμήσαμε ιδιαίτερα), χωρίς να πλατειάζει και να κλέβει λεπτά από τον χρόνο μας (έχει την ανακουφιστική διάρκεια της μίας ώρας και 39 λεπτών), μας προσφέρει ένα ανάλαφρο μα ανθρώπινο θέαμα και θέμα.

Είναι αλήθεια πως το The Ballad of Wallis Island δεν ξεφεύγει από τα κλισέ του είδους (έχουμε την εντύπωση πως δεν το προσπαθεί καν), αφού ξέρουμε ακριβώς την πορεία των χαρακτήρων, την κατάληξη των φλερτ και των ερώτων τους, πώς και πότε θα ξυπνήσει η νοσταλγία του παλιού μουσικού, πώς θα ξαναβρεί την ανθρωπιά μέσα του, πώς ο ιδιόρρυθμος ερημίτης κρύβει μια δραματική προσωπική ιστορία.

Παρ' όλ' αυτά, αυτή η προβλεψιμότητα δεν ενοχλεί ιδιαίτερα, καθώς την αντισταθμίζουν οι διασκεδαστικές ατάκες, οι απολαυστικές ερμηνείες, και η ανάγκη που πότε-πότε όλες και όλοι έχουμε για μια χαλαρή, απαλλαγμένη από βαριές σκέψεις και έντονα συναισθήματα, μιάμιση ώρα. Η μουσική της ταινίας, αν βέβαια σου αρέσει αυτό το είδος, είναι αξιοπρεπέστατη, η ατμόσφαιρα, αν σου αρέσει η ησυχία και οι γκρίζες θάλασσες του Βορρά, ελκυστική, και η ίδια η ταινία, αν και σε καμία περίπτωση δεν θα σημαδέψει τη ζωή μας, αποδεικνύεται απαλή, συμπαθέστατη, μέχρι και -τολμάμε να το παραδεχτούμε- διασκεδαστική.