Toxic

Σύνοψη: Η Marija μένει προσωρινά με τη γιαγιά της σε μια βιομηχανική πόλη κάπου στη Λιθουανία. Θα συγκρουστεί με τη συνομήλική της Kristina όταν εκείνη της κλέβει το αγαπημένο της τζιν παντελόνι, τελικά όμως θα γίνουν φίλες και θα αποφασίσουν αμφότερες να δοκιμάσουν την τύχη τους κάνοντας αίτηση σε μια σχολή μοντέλων για έφηβες, αλλά τα εμπόδια που θα συναντήσουν στην πορεία θα είναι πολλά...

Άποψη: Η Saule Bliuvaite μοιάζει να έχει επηρεαστεί εδώ από το σινεμά ρηξικέλευθων δημιουργών όπως ο Lukas Moodysson και ο Harmony Korine. Πειραματίζεται αρκετά και με νεκρούς χρόνους σε κάποιες σκηνές προκειμένου να «χτίσει» ατμόσφαιρα, ενώ η απεικόνιση ενός μέρους της λιθουανικής κοινωνίας που ζει σε συνθήκες φτώχειας διαθέτει μια ωμότητα που μπορεί να αποξενώσει μερικούς θεατές.

Εντοπίζονται και σεκάνς που, όντως, είναι δύσκολες στην παρακολούθηση και ας μην είναι τόσο σοκαριστικές στην πραγματικότητα.

Η ειλικρινής ματιά της Bliuvaite όμως κρατάει το βλέμμα επικεντρωμένο στην οθόνη, και ας κάνει η ιστορία της «κοιλιές» ή άσκοπες επαναλήψεις ανά σημεία. Και ακόμη και αν το φινάλε δεν φαίνεται αρκετά πειστικό σε συνάρτηση με όσα έχουν προηγηθεί, ίσως να είναι κατανοητό σαν δημιουργική επιλογή από την άποψη ότι το σενάριο αγαπάει τις ηρωίδες του και δεν θα τις άφηνε να βιώνουν μια αέναη σκληρότητα από τρίτους μέχρι και το τελευταίο λεπτό.

Η εφηβεία αποτυπώνεται με ακρίβεια, σαν μια κατάσταση χαοτική, με το άτομο που τη βιώνει να χάνεται ανάμεσα στους μηχανισμούς ενός εξωτερικού περιβάλλοντος που μόλις τώρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται ικανοποιητικά και σ’ έναν κυκεώνα αντιφατικών συναισθημάτων που δεν μπορεί να ελέγξει.

Υπάρχουν και τα γνώριμα κλισέ της μέσης φεστιβαλικής ταινίας ενηλικίωσης (κακές σχέσεις με γονείς, διαψεύσεις που έρχονται με τη μορφή ενός ηθικού διδάγματος), αλλά πρέπει να αναγνωριστεί ότι σε αρκετές παραμέτρους δεν χρυσώνεται το χάπι για να προκύψει μια ντε και καλά πιο ευχάριστη και μεσοβέζικη κινηματογραφική εμπειρία.

Παρατηρεί κανείς και μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια για ισορροπία στην οπτική αισθητική ανάμεσα σε μια καταγραφή της εξαθλίωσης που δείχνει πτυχές της χωρίς καθόλου φωτογένεια και σ’ ένα πιο στιλιζαρισμένο στήσιμο που προσέχει πολύ τη σύνθεση του κάδρου και τους συνδυασμούς των χρωμάτων. Είναι μια τεχνοτροπία που τραβάει την προσοχή, και ας ακυρώνει εν μέρει την ουσία του δράματος, που είναι ο παρηκμασμένος περίγυρος που επιβάλλεται πάνω στις δυο πρωταγωνίστριες, από τη στιγμή που βρίσκει κανείς και ομορφιά να κοντράρει την ασχήμια.

Αν και είναι ένα φιλμ που δεν διαθέτει μια απόλυτα κατασταλαγμένη αυτοπεποίθηση, το «Toxic» έχει πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία που αφήνουν ένα αποτύπωμα και μετά το τέλος της προβολής.

Δεν φτάνει σε συμπεράσματα που δεν έχουν ξαναειπωθεί μέσω της έβδομης τέχνης (σημαντικό να υπενθυμίζεται ότι «οι άνθρωποι κάνουν τον τόπο», ειδικά αφού σαν αξίωμα λειτουργεί αμφίδρομα, και ας το έχουν επαναλάβει και άλλοι στο παρελθόν), ωστόσο προσφέρει μια «φέτα» αυθεντικότητας που αποτελεί κάτι το διαφορετικό από τον μέσο όρο κινηματογραφικά, με την καλή έννοια ως επί το πλείστον.