Στρέλλα

O 48xρονος Γιώργος αποφυλακίζεται μετά από 15 χρόνια εγκλεισμού για ένα φόνο που ομολόγησε ότι διέπραξε, αποφασισμένος να κάνει μία καινούρια αρχή στην Αθήνα. Γνωρίζει τη Στρέλλα, μία όμορφη νεαρή πόρνη τρανσέξουαλ. Η ιδιόμορφη ομορφιά της, η λαχτάρα της για ζωή και το κυνικό της χιούμορ τον γοητεύουν. Λίγες μέρες μετά θα την ξανασυναντήσει και δε θα αργήσουν να μείνουν μαζί.

Λίγες μέρες μετά θα την ξανασυναντήσει και δε θα αργήσουν να μείνουν μαζί. Ωστόσο οι λογαριασμοί του Γιώργου με το παρελθόν είναι ακόμα ανοιχτοί. Μία άλλη «φυλακή» τον περιμένει. Μαζί με τη Στρέλλα θα πρέπει να βρουν το δρόμο προς την έξοδο.
Κάλλιστες οι προθέσεις του σκηνοθέτη να μιλήσει για "μία ιστορία που έχει ως στόχο να μιλήσει για τη σημασία της αποδοχής του διαφορετικού, την ανάγκη για συμφιλίωση, τον αλληλοσεβασμό. Τέλος, για την αγάπη πέρα και πάνω από κάθε σύμβαση", όπως δηλώνει ο ίδιος, αλλά διαπράττει αρκετά λάθη κατά την διάρκεια της ταινίας με σημαντικότερο το γεγονός ότι ενώ στην μέση του φιλμ συμβαίνει αδιανότητη δραματική κορύφωση, από εκεί και πέρα και μέχρι το τέλος, αδιαφορεί, την αποδυναμώνει και αναλίσκεται σε μια γραφική ηθογραφία της καθημερινότητας των τραβεστί χωρίς εν τέλει να δίνει ουσιαστική συνέχεια. Επίσης, αναμφίβολα θαραλλέα η Μίνα Ορφανού, αλλά μετριότατη ηθοποιός. Δεν μπορούμε να βαφτίσουμε ηθοποιό έναν άνθρωπο που υποδύεται τον ίδιο του (στην κυριολεξία) εαυτό...
Α.Κ.