66ο ΦΚΘ: Low point για δύο αγαπημένους μας δημιουργούς

Πάντα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίπκης προσπαθούμε να δούμε όσα περισσότερα μας τραβήξουν το ενδιαφέρον (και μπορούμε) από τα εναλλακτικά τμήματα: round midnight, ειδικές προβολές, ανοικτούς ορίζοντες. 

ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά

Φέτος, το πρόγραμμα είχε (μεταξύ άλλων) την προσπάθεια του Μπεν Γουίτλι να επιστρέψει στις ρίζες του μετά τα αδέξια (και αποτυχημένα) μπλοκμπαστερικά του βήματα, αλλά και το νέο πόνημα του ιδιόρρυθμου (και ελαφρώς ανισόρροπου) Κουεντίν Ντιπιέ, με τον πρώτο να αστοχεί παντελώς (και επιτηδευμένα) και τον δεύτερο να υπογράφει την (συγκριτικά πάντα, ε) πιο ισορροπημένη ταινία του. Πάμε να τα πούμε πιο αναλυτικά: 

Bulk του Μπεν Γουίτλι

Μετά το εμπορικό στραπάτσο του Meg 2: The Trench (αλλά και του Rebecca για το Netflix), ο Μπεν Γουίτλι επιστρέφει στις χαμηλές ταχύτητες και στα μεγάλα ρίσκα με το Bulk, ένα ψυχεδελικό, αστείο και παρανοϊκό πείραμα που μοιάζει σαν το Tenet να γυρίστηκε με κάμερα VHS σε υπόγειο του Νότιγχαμ.

Ο Βρετανός σκηνοθέτης μοιάζει να παίρνει εκδίκηση από το ίδιο το στούντιο σύστημα: ένα φιλμ τόσο φτηνό, τόσο γεμάτο με αναλογικά εφέ, αυτοαναφορικές ατάκες και απίθανες αλλαγές ύφους, που μοιάζει να σατιρίζει το ίδιο το είδος του.

Η ιστορία —όσο υπάρχει— αφορά έναν δημοσιογράφο (Σαμ Ράιλι) που βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα σπίτι όπου οι διαστάσεις και ο χρόνος έχουν πάθει βλάβη. Μια ψυχρή επιστήμονας (Αλεξάνδρα Μαρία Λάρα) τον καθοδηγεί μέσα σε διαδρόμους που οδηγούν άλλοτε σε πεδία μάχης, άλλοτε στο μέλλον, άλλοτε πουθενά.

 Ο Γουίτλι μοιάζει να διασκεδάζει υπερβολικά. Γυρισμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ασπρόμαυρο, με τα πλάνα να θυμίζουν παλιά επεισόδια των Thunderbirds ή βρετανικά sci-fi των ’60s όπως το The Quatermass Experiment, το φιλμ μοιάζει να αλλάζει ύφος κάθε πέντε λεπτά. Από film noir σε βιντεο-αρτ, από b-movie σε καθαρό slapstick. Η μουσική της Arca δίνει τον ρυθμό — ένα μείγμα από synths, videogame ήχους και ξαφνικά φωνητικά του Μπιλ Νάι, που λειτουργούν σαν ειρωνικό σχόλιο πάνω στην ίδια τη σοβαροφάνεια του sci-fi.

Ο Γουίτλι επιστρέφει σε εκείνο το σημείο όπου το φτηνό, το γελοίο και το γνήσιο συναντιούνται. Η ταινία μοιάζει άλλοτε με σπουδή πάνω στη φόρμα και άλλοτε με τρελό ανέκδοτο. Στο τέλος, αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι ο δημιουργός ξαναβρήκε το θάρρος να παίξει, αλλά με πολλά λάθη και μια χειροποίητη παραφροσύνη που μοιάζει μεν σαν μικρή πράξη αντίστασης, αλλά απέχει (πάρα) πολύ από τα Kill List, Sightseers, A field in England… (3/10)

The piano accident του Κουεντίν Ντιπιέ

Ο Κουεντίν Ντιπιέ συνεχίζει να παίζει στα όρια μεταξύ του παράλογου και του επιφανειακά σοβαρού. Με το The Piano Accident στρέφει το βλέμμα του προς τη λογική της εικόνας και της ψηφιακής αυτο-αναπαράστασης, με μια νέα σάτιρα πάνω στην ψηφιακή ματαιοδοξία και την κουλτούρα των influencers. Παρά το εύστοχο θέμα, το The Piano Accident μένει στη θεωρία: λίγα γέλια, λίγη τρέλα, λίγη πραγματική αιχμή. Αυτή την φορά η σάτιρά του δείχνει να έχει χάσει κάτι από τη δηλητηριώδη της ακρίβεια.

Η υπόθεση αφορά μια σειρά περιστατικών γύρω από ένα «ατύχημα» με ένα πιάνο, που γίνεται viral και μετατρέπεται σε αφορμή για διαδικτυακό πανηγύρι. Ο Ντιπιέ χτίζει την ιστορία σαν μια αλυσίδα από sketch και παρατηρήσεις πάνω στη θεατρικότητα της καθημερινότητας, όμως το σενάριο μοιάζει να χάνει γρήγορα την ενέργειά του. Το χιούμορ είναι χαρακτηριστικά Ντιπιέ — ξερό, σχεδόν παράλογο, συχνά στηριγμένο στην αμηχανία των σιωπών και στις υπερβολικές αντιδράσεις. Μόνο που εδώ τα περισσότερα αστεία μοιάζουν να αιωρούνται χωρίς αντίκρισμα. Ο ρυθμός είναι αποσπασματικός, η σκηνοθεσία λειτουργική αλλά άτολμη· κάτι σπάνιο για έναν δημιουργό που έχει συνδέσει το όνομά του με την παραδοξότητα.

Εκεί όπου η ταινία πραγματικά αποκτά ενδιαφέρον είναι στην ερμηνεία της Αντέλ Εξαρχόπουλος. Η ηθοποιός, με απόλυτη αφοσίωση μεταμορφώνεται σε μια εντελώς αντιπαθητική φιγούρα, μια περσόνα εθισμένη στην προσοχή και στο ψεύτικο δράμα. Καταστρέφει το glamour της, γελοιοποιώντας κάθε ίχνος αυθεντικότητας.

Το The Piano Accident κινείται, τελικά, σε μια παράξενη ακινησία. Δεν καταρρέει θεαματικά, αλλά βυθίζεται σιωπηλά (4/10)

To 66o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 30 Οκτωβρίου με 9 Νοεμβρίου 2025

To ΜΟVE IT καλύπτει τη διοργάνωση για 15η χρονιά και σας μεταφέρει συνεχείς ανταποκρίσεις στο ειδικά διαμορφωμένο section του online περιοδικού μας.