Νύχτες 14: "Thou wast mild and lovely" - REVIEW

Έχοντας ξεκινήσει την καριέρα της στο ντοκιμαντέρ , συμβάλλοντας στην παραγωγή για την A & E , ABC και Discovery , η Josephine Decker χτίζει την σκηνοθεσία στις ταινίες της μέσα από τον αυτοσχεδιασμό, τη συνεργασία με πραγματικές κοινότητες και το περιβάλλον. Το 2008, σκηνοθέτησε το πρώτο της ντοκιμαντέρ «Bi The Way», εξερευνώντας την άνοδο της αμφιφυλοφιλίας στην Αμερική, το οποίο έγινε διαθέσιμο στο Netflix . Η ταινία προβλήθηκε στο SXSW , SILVERDOCS , και περίπου 100 φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο και έλαβε Write- Ups από τα μεγαλύτερα έντυπα του εξωτερικού.

Στο φετινό Φεστιβάλ του Βερολίνου έγραψε ιστορία σαν η πρώτη γυναίκα που μετείχε με δύο ταινίες που σκηνοθέτησε: το "Butter on the latch" & το "Thou wast mild and lovely". Το δεύτερο προβάλλεται απόψε και την Τετάρτη στα πλαίσια του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος για τις Νύχτες Πρεμιέρας.

Σε ένα αγρόκτημα στο Κεντάκι , ζουν ο πατέρας Jeremiah ( Robert Longstreet ) με την κόρη Sarah (Sophie Traub). Καταπράσινες εικόνες της φύσης, των ζώων, ρέματα και λακκούβες και μια μυστηριώδης, αισθησιακή γυναικεία φωνή που αφηγείται για τον εραστή της , ο οποίος μπορεί να είναι ένα άτομο ή μπορεί να είναι και όλος ο κόσμος .

Το αγρόκτημα επισκέπτεται ο Akin, ο οποίος αφήνει στο σπίτι του την οικογένεια του και κρύβει την βέρα του στο αμάξι (Joe Swanberg), για να βοηθήσει για τις δουλειές  του καλοκαιριού. Σύντομα οι τρεις τους βρίσκονται σε τροχιά γύρω ο ένας τον άλλο, νιώθοντας, παρακολουθώντας και γνωρίζοντας ο ένας τις προθέσεις του άλλου . Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, αναπτύσσεται ένα φορτισμένο ειδύλλιο μεταξύ Sarah και Akin που μεταφέρει τόσο μια ερωτική όσο και απειλητική ένταση . Όταν η γυναίκα του Ακίν, Drew έρχεται για μια επίσκεψη , η κατάσταση εκρήγνυται και οδηγείται σε έναν βίαιο εφιάλτη .

Τα σαγηνευτικά χρώματα, το μικρό βάθος πεδίου και τα αόριστα πλάνα παρότι τονίζουν την αιθέρια φύση αυτής της ιστορίας, δεν κατάφεραν να με συγκινήσουν . Η δεύτερη μεγάλου μήκους της Josephine Decker που φλερτάρει με την ομορφιά και τη φρίκη, φλερτάρει και με την μετριότητα. Η σκηνοθέτης φαίνεται να προσπαθεί απεγνωσμένα να αγγίξει την κουλτούρα και γίνεται υπερβολική, χάνοντας την ουσία του έργου.

Θα μπορούσε να είχε παρουσιάσει ένα συμπαθητικό ερωτικό θρίλερ, αλλά τα επαναλαμβανόμενα μη εστιασμένα πλάνα και αυτά με τις αγελάδες και τις κατσίκες, που αποτελούν το 1/3 της ταινίας, καταντούν κουραστικά. Άλλο ένα αφηρημένο έργο από την Becker, με τουλάχιστον πιο δουλεμένο σενάριο σε αυτή τη περίπτωση. 

Προβάλλεται: Τρίτη 23/9, Όπερα 1, 17.30 / Τετάρτη 24/9, Δαναός 2, 22.30

4 / 10

Ελίζα Χριστοδουλίδη