Superman

Σύνοψη: Τρεις εβδομάδες έπειτα από την επέμβασή του που απέτρεψε την Μποράβια από το να ξεκινήσει πόλεμο με το Τζαρχανπούρ, ο Superman ηττάται από τον μυστηριώδη Ultraman που ελέγχει κρυφά ο μεγιστάνας Lex Luthor, ο οποίος ταυτόχρονα προσπαθεί να πείσει αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης πως ο πρώτος είναι εθνική απειλή. Τώρα ο Superman πρέπει να επανέλθει στην ενεργό δράση και μαζί με την ομάδα του που αποτελείται από τους Green Lantern, Mister Terrific και Hawkgirl να ξετυλίξει ένα κουβάρι πολύ πιο μπλεγμένο από αυτό που φαίνεται αρχικά...

Άποψη: Από θέαμα ο νέος «Superman» χορταίνει και με το παραπάνω. Η δράση είναι άφθονη και με μεγάλη ποικιλομορφία, εγγυάται αν μη τι άλλο πως τα 129 λεπτά της χρονικής διάρκειας δεν θα είναι βαρετά. Αλλά...

Δεν είναι σίγουρο το ότι ο James Gunn είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να ασχοληθεί με τον εν λόγω μύθο. Ο δικός του τύπος υπερηρωικής ταινίας διαφέρει αρκετά από τα νοητά κουτάκια που πρέπει να τσεκάρει η συνταγή του Superman. Αυτό γίνεται πάρα πολύ εμφανές σε ουκ ολίγα σημεία του φιλμ όπου κάνουν έντονη την εμφάνισή τους οι επιρροές από τους «Φύλακες του Γαλαξία», ειδικά όσον αφορά την ανεπίσημη ομάδα υπερηρώων που πλαισιώνει τον Superman που σαν πινελιά μάλλον αποπροσανατολίζει παρότι υπάρχουν κάποιες καλές στιγμές που την περιλαμβάνουν. Δεν αμφισβητεί κανείς πως ο Gunn είναι ένας σκηνοθέτης με έντονη προσωπική υπογραφή, αλλά συχνά εδώ οι «τσαχπινιές» του κινδυνεύουν να βλάψουν ένα brand name με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Κάτω πάντως από τις πιο αλλόκοτες προσθήκες και από ένα χιούμορ που γενικά πετυχαίνει τον στόχο του αλλά ρίχνει και μερικά «άσφαιρα», κρύβεται όντως μια συναισθηματική ραχοκοκαλιά σε ορισμένες σκηνές που δίνει ένα βάθος στα δρώμενα, έστω και στιγμιαία. Το σύντομο τετ α τετ ανάμεσα στον Jonathan Kent του Pruitt Taylor Vince και τον θετό του γιο Clark αφήνει μια όμορφη επίγευση, ενώ και η ρομαντική σχέση ανάμεσα σε Superman και Lois Lane είναι απρόσμενα καλογραμμένη, ειδικά σε σύγκριση με τις πιο πρόσφατες μεταφορές των Zack Snyder και Bryan Singer.

Αυτό που σίγουρα δεν θα μείνει απαρατήρητο από κοινό και κριτικούς είναι το πολιτικό subtext, το οποίο πέρα από παραλληλισμούς με την επικαιρότητα, αφορά ουσιαστικά τον αμερικανικό παρεμβατισμό τον οποίο εμμέσως δικαιώνει, όσο και αν ο Gunn προσπαθεί πονηρούτσικα να καλύψει αυτή τη διάσταση: Λέει σε κάποια φάση ο Superman για μια ενέργειά του εναντίον μιας τρίτης χώρας που πραγματοποιεί εισβολή σε μια μικρότερη πως «το κάνω για τον εαυτό μου», από τη σκοπιά του να βοηθήσει τους αδύναμους και να ανταποκριθεί στην ηθική του αποστολή, όχι να εκπροσωπήσει την Αμερική, όμως για να βγάλει αυτό το σκεπτικό νόημα πρέπει σε όλο αυτό το εναλλακτικό σύμπαν της DC η μοναδική παραβίαση του διεθνούς δικαίου να υλοποιείται ανάμεσα σε αυτά τα δύο φανταστικά κράτη...

Η ευχάριστη έκπληξη προέρχεται από την πλευρά του David Corenswet, ο οποίος πείθει ως προς το να ενσαρκώσει μια εκδοχή του πολυαγαπημένου υπερήρωα που να είναι πιο προσιτά ανθρώπινη κι ευάλωτη από το συνηθισμένο, εξισορροπώντας αυτά τα γνωρίσματα φυσικά με την αναπόφευκτη γενναιότητα που τον καθιστά αυτό που είναι τόσο στην κόμικ όσο και στην κινηματογραφική μυθοπλασία.

Γενικότερα κάπως άνιση η σούμα, αλλά το επίπεδο ψυχαγωγίας κυμαίνεται σε ικανοποιητικά επίπεδα, και παρότι δεν της «βγαίνουν» όλα τα ρίσκα είναι μια βερσιόν που αν μη τι άλλο της αναγνωρίζεται το θάρρος να δοκιμάσει κάποιες ενδιαφέρουσες παραλλαγές σε μια ιστορία που έχει ειπωθεί και ξαναειπωθεί αμέτρητες φορές. Τώρα αν είναι εφικτό να ξεκινήσει με βάση αυτό το φιλμ ένας νέος, αλλά επιτυχημένος αυτήν τη φορά, κύκλος για την DC στο σινεμά, αυτό θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Είναι και δύσκολοι οι καιροί για σούπερ ήρωες...