Predator: Badlands

Σύνοψη: Η ταινία διαδραματίζεται στο μέλλον, σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη, όπου ένας νεαρός Κυνηγός (Schuster-Koloamatangi), απόκληρος της φυλής του, βρίσκει έναν απρόσμενο σύμμαχο στη Thia (Fanning) και ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι αναζητώντας τον απόλυτο αντίπαλο.

Άποψη: Η μυθολογία του Κυνηγού ξεκίνησε το 1987 με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ ως πρωταγωνιστή φυσικά, στα τότε ένδοξα και εθνικιστικά 80s, όπου ο αμερικανός υπεράνθρωπος έπρεπε να αντιμετωπίσει τους ξένους κακούς, είτε αυτοί ήταν Ασιάτες, είτε Ευρωπαίοι, είτε τέρατα και εξωγήινοι.

Έπειτα από έξι ταινίες (αν αφαιρέσουμε τα crossover episodes με το Alien το 2004 και 2007), εκ των οποίων οι περισσότερες δεν βλέπονται, η έβδομη ταινία του franchise επιχειρεί να αλλάξει λίγο τον μύθο, να τον επανατοποθετήσει σε μια εποχή που η τοξική αρρενωπότητα και η πολύ ματσίλα είναι πλέον από μπανάλ μέχρι κατακριτέες.

Ο νέος Κυνηγός, ο γιος ενός αρσενικού παλαιάς κοπής, πιο μαλθακός, πιο μικροκαμωμένος και λιγότερο αιμοβόρος, καλείται να επιβιώσει σε έναν νέο κόσμο με σύμμαχο μια τολμηρή γυναίκα σε ένα τοπίο γεμάτο κινδύνους και θανατηφόρα πλάσματα.

Μετά το Θήραμα και ένα animation, το Badlands είναι η τρίτη ταινία του franchise που σκηνοθετεί ο Τράχτενμπεργκ και παρά τις φιλόδοξες προσπάθειες δεν παύει να είναι μια από τις χειρότερες ταινίες της χρονιάς.

Μια φτηνή εκδοχή Avatar που τελικά είναι πιο κοντά στον John Carter (2012), την άλλη αποτυχημένη προσπάθεια της Disney να κάνει διαγαλαξιακό έπος (τα Star Wars είναι μια άλλη ιστορία καθώς εσχάτως αποκτήθηκαν τα δικαιώματα από την εταιρεία μετά την εξαγορά της LucasFilms και σίγουρα ακόμα και την τελευταία τριλογία δεν θα την ενσωματώναμε στις αποτυχημένες).

Γεμάτο μέχρι φρικωδίας από CGI εφέ που βρωντοφωνάζουν ψευτιά, το μάτι χρειάζεται μια ήσυχη γωνιά να ξαποστάσει βλέποντας Γιασουτζίρο Όζου για να επανέλθει από ένα απόλυτα στουντιακό κατασκεύασμα με σχεδόν καμία φυσική σκηνή χωρίς την παρεμβολή εφέ, τα οποία πολλές φορές είναι μέχρι και άβολα.

Σαφώς οι αγωνιώδεις σκηνές μάχης δημιουργούν μια πολυπόθητη ένταση στον θεατή για να το παρακολουθήσει μέχρι τέλους, αν και δεν βοηθάει η παρουσία της Ελ Φάνινγκ που είναι ο ορισμός του miscasting με κάποιες σκηνές ειδικά στην αρχή να έχουν φτιαχτεί από ερασιτέχνη δημιουργό εφέ προδίδοντας λάθη και στο πλέον απαίδευτο μάτι.

Αστείο χωρίς να το θέλει και λιγότερο θεαματικό από όσο θα ήθελε, ο νέος Κυνηγός προσθέτει μερικές ευχάριστες νέες αναγνώσεις στο είδος που όμως δεν μπορούν να αρκούν. Παρά τις καλοδεχούμενες ανανεωτικές ενέσεις να δούμε τα τέρατα εξανθρωπισμένα, με τραύματα και δεύτερες σκέψεις, ευάλωτα και όχι μονοκόμματα μάτσο, το τελικό αποτέλεσμα δεν δικαιώνει τις επιλογές που οπτικά θυμίζουν διαρκώς βιντεοπαιχνίδι και σίγουρα όχι σινεμά.