Βραβείο σκηνοθεσίας για τον Ευθύμη Kosemund-Σανίδη στο Κάρλοβι Βάρι

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ευθύμη Kosemund-Σανίδη κατάφερε μμια σημαντική διάκριση στο 60ο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι. Το "Ένας ολόκληρος άνθρωπος, σχεδόν" τιμήθηκε με το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Διαγωνιστικό Τμήμα Proxima όπου και έκανε την πρεμιέρα του.

Στον ευχαριστήριο λόγο του ο σκηνοθέτης αφιέρωσε το βραβείο «σε όλους εκείνους που στερούνται την στοιχειώδη αξιοπρέπεια του ανθρώπινου αγγίγματος, της ασφάλειας, του ανήκειν, σε εκείνους που αυτή τη στιγμή βρίσκονται ή έχουν περάσει μέσα από τα απάνθρωπα
κέντρα κράτησης της Λέσβου, το νησί καταγωγής μου, στους ανθρώπους της Παλαιστίνης, σε κάθε άνθρωπο που συνεχίζει να υποφέρει οπουδήποτε στον κόσμο. Ελπίζω ότι αυτή η ταινία μπορεί να λειτουργήσει ως μικρή υπενθύμιση ότι η ευαλωτότητα δεν είναι το αντίθετο της
δύναμης, αλλά μια μόνο από τις μορφές τις».

O Έλληνας δημιουργός σημειώνει: 

"Ο τετράγωνος οσφυϊκός μου χτυπήθηκε από μία σύντομη μα αποτελεσματική ηλεκτρική τάση προτού κλειδώσει, ακινητοποιώντας με ακαριαία. Δεν ήταν η πρώτη φορά που η μέση μου με εγκατέλειπε —ή ίσως προσπαθούσε να με προστατεύσει— καθώς τα τελευταία δύο χρόνια διένυα κρίσεις σε κάθε πτυχή της ζωής μου. Τα τραύματα της μέσης, χρόνια ή μη, 5.8 στις 10 περιπτώσεις συνδέονται με ψυχολογικούς παράγοντες, πέραν των όποιων υποκείμενων παθολογιών, στη δική μου περίπτωση ασθενείς απαγωγούς ισχίου και γλουτούς που δεν
αρκούσαν για να υποστηρίξουν την στάση και την κίνηση. Μου συνέβαινε συχνά, αν και όχι τους τελευταίους έξι μήνες. Σκέφτηκα τις επιπτώσεις, το κρεβάτι για λίγες μέρες μέχρι να μπορέσω σταδιακά να σταθώ όρθιος, να αρχίσω και πάλι το περπάτημα, αργά και επώδυνα,
τόσο ώστε να συρθώ ως τον φυσικοθεραπευτή μου. 
Μόνο που αυτή τη φορά βρισκόμουν στη μέση γυρισμάτων της πρώτης μου μεγάλου μήκους ταινίας, μακριά από την Αθήνα και με αρκετές εβδομάδες δουλειάς ακόμη μπροστά μου. Συνέβη απροσδόκητα, ως συνήθως. Μια μικρή κάμψη καθώς έβγαζα τα παπούτσια μου στο
δωμάτιο του ξενοδοχείου στο τέλος της ημέρας. Ένιωσα σαν στο τέλος του κόσμου, σκεπτόμενος τη συνθήκη και τις επιπτώσεις, ταυτόχρονα παράλογα αστεία. Γέλασα πονώντας, συνειδητοποιώντας την ειρωνεία, για άλλη μία φορά, την αμείλικτη απόσταση μεταξύ της
σύλληψης μιας έννοιας, μιας ιδέας ή μιας ιστορίας, και της εμπειρίας της, όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και σωματικά.
Σε έναν κόσμο όπου μια αόρατη δύναμη καθηλώνει τον Ηλία στο νησί, μαζί και τους υπόλοιπους χαρακτήρες, γειώνοντάς τους, αναχαιτίζοντας την πορεία τους και επιβάλλοντάς τους ακινησία, χρόνο για να σκεφτούν και να αισθανθούν, η ιστορία ακολουθεί την ροή του
αγγίγματος, της σωματικής σύνδεσης ως μέσου συναισθηματικής επούλωσης. Η προσοχή μου στράφηκε ενστικτωδώς στα χέρια, χέρια που χειρονομούν, που συσπώνται, που τρίβουν, χέρια που χτυπούν, που χαϊδεύουν. Χέρια που φροντίζουν, που συνδέονται και, τελικά, που
θεραπεύουν. Φαντάστηκα τον Ηλία και την Καλλιόπη αγκιστρωμένους τον έναν από τον άλλο, ίσα να κρατιούνται από τη ζωή καθώς κουτσαίνουν σερνάμενοι κατά μήκος του οικοπέδου των ενοικιαζόμενων δωματίων, βυθισμένοι στο ανοίκειο φως ενός ήλιου που έχει ήδη
υποχωρήσει, να μοιάζουν από απόσταση με παράξενο ζώο. Αυτό που προέκυψε από τη διαδικασία της ταινίας ήταν η σκέψη του σώματος όχι μόνο ως φορέα συναισθημάτων, αλλά και ως τόπου όπου αυτά παράγονται, ως χώρου όπου το άγγιγμα μετατρέπεται σε μορφή
γλώσσας και οι περιορισμοί που επιβάλλονται στην κίνηση γεννούν άλλες, λιγότερο ορατές μορφές σύνδεσης. Εκεί όπου το σώμα αποκαλύπτεται ως πολιτικό πεδίο και η ανθρώπινη εγγύτητα αποκτά επείγοντα χαρακτήρα, γίνεται ακόμη και πράξη αντίστασης.

Το «Ενας Ολόκληρος Ανθρωπος Σχεδόν» αφηγείται την ιστορία του Ηλία, ενός νεαρού και χρεωμένου άνδρα που φτάνει σε ένα απομακρυσμένο νησί προσδοκώντας την κληρονομιά του πατέρα του, ενός γιατρού από τον οποίο υπήρξε για χρόνια αποξενωμένος. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με μια μικρή κοινότητα, κέντρο της οποίας ήταν ο πατέρας του, και γνωρίζει την Καλλιόπη, μια ντόπια με όνειρα φυγής από το νησί. Καθώς ανεξήγητες ασθένειες εξαπλώνονται με ανησυχητικό ρυθμό, γεννιέται αγάπη.

Η ταινία με πρωταγωνιστές τον πρωτοεμφανιζόμενο Αναστάση Γεωργούλα και τους Φλομαρία Παπαδάκη, Έλενα Τοπαλίδου και Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη, συνεχίζει την δυναμική πορεία του έλληνα σκηνοθέτη, του οποίου οι μικρού μήκους δουλειές έχουν προβληθεί και βραβευθεί σε κορυφαία διεθνή φεστιβάλ όπως της Βενετίας, του Λοκάρνο, του Clermont-Ferrand και του Σαράγεβο.

Πολλά περισσότερα για το φιλμ και τρέιλερ θα βρείτε εδώ.