In the hand of Dante

Σύνοψη: Ουσιαστικά μιλάμε για μια σειρά διασκευών. Από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, σε μυθοπλαστικό μυθιστόρημα για τη συγγραφή του έργου και την ταυτοποίησή του, καταλήγοντας σε ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Nick Tosches. Όπως και το βιβλίο του Tosches η ταινία ακολουθεί δύο παράλληλες ιστορίες με απόσταση 7 αιώνων.

Η πρώτη αφορά τον ίδιο τον Δάντη ο οποίος προσπαθεί να ολοκληρώσει αυτό το τόσο διάσημο έργο και η δεύτερη απευθύνεται στον Tosches που καλείται να ταυτοποιήσει το αρχικό κείμενο αλλά βρίσκεται μπλεγμένος στο κύκλωμα μιας νεουορκέζικης μαφίας. 

Άποψη: Για όσους δεν είναι οικείοι με το λογοτεχνικό έργο, η Θεία Κωμωδία του Δάντη αποτελεί στην πραγματικότητα ένα ποίημα διαιρεμένο σε 3 μέρη, τη Κόλαση, το Καθαρτήριο και τον Παράδεισο. Ο Δάντης αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο ένα ταξίδι στον κάτω κόσμο όπως προέβλεπαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Το επικό έργο του Δάντη αποτελεί ένα από τα πιο αξιόλογα, πολύ-αναγνωσμένα έργα που χρήζουν ανάλυση εδώ και αιώνες. Όπως πολλοί άλλοι, έτσι και ο Tosches αποφάσισε να το αποκωδικοποιήσει με τον δικό του τρόπο. Με δυνατό cast που περιλαμβάνει τους Oscar Isaac, Gerard Butler, Gal Gadot, John Malkovich μέχρι και τον Al Pacino και τον Martin Scorsese, ήταν αναμενόμενη η συμμετοχή της ταινίας στο περσινό φεστιβάλ Βενετίας. Ωστόσο δεν ήταν στα πλαίσια του διαγωνιστικού προγράμματος, πράγμα που δεν αποτελεί πλήρη έκλπηξη.

Σε σκηνοθεσία Julian Schnabel (At Eternity’s Gate) η ταινία δε θα μπορούσε να μην έχει κάδρα που θυμίζουν πίνακα, μιας και ο ίδιος ο σκηνοθέτης είναι ζωγράφος. Ειδικά κάτω από τον ιταλικό ήλιο πραγματικά ο Schnabel καταφέρνει να μας ταξιδέψει στην Φλωρεντία του 1300. Ωστόσο, δεν φτάνει μόνο μια όμορφη εικόνα…

Ενώ ενεργά ο σκηνοθέτης μας θέτει την συνθήκη πως επρόκειτο για δύο ιστορίες που συνδέονται, δεν λειτουργεί. Οι συνεχείς εναλλαγές χαρακτήρων και χρονικών επιπέδων δεν αφήνουν καμία από τις δύο ιστορίες να αποκτήσει πραγματικό βάρος, με αποτέλεσμα ο θεατής να δυσκολεύεται να επενδύσει συναισθηματικά σε οποιαδήποτε από τις δύο.H πλοκή που θέλει ένα υψηλό έργο τέχνης να κρίνεται στα χέρια ανθρώπων με οικονομικό κίνητρο θυμίζει αρκετά βιβλίο του Dan Brown. Βέβαια, με όχι επιτυχημένο τρόπο.

Ο διπλός πρωταγωνιστής χάνεται μέσα στην εικόνα και δεν μπορούμε ναν συνδεθούμε πραγματικά μαζί του, ούτε στις 2,30 ώρες. Οι σχέσεις που αναπτύσσει στην ταινία είναι απότομες χωρίς επεξήγηση κάνοντας τες εν τελεί αδιάφορες. Όσο αδιάφορες είναι οι εμπλοκές των χαρακτήρων άλλο τόσο στερεοτυπικές είναι οι αποτυπώσεις τους, ιδιαίτερα αυτή του μαφιόζου Butler που παρουσιάζεται ως αδίστακτος και βαρύς που απλώς κουράζει.

Αξίζει να αναφερθεί πως και στις δύο ιστορίες εμφανίζονται οι ίδιοι ηθοποιοί κάτι που ενώ θα μπορούσε να είναι μια πολύ ωραία προσθήκη, καταλήγει και αυτήν η επιλογή κουραστική. 

Το In The Hand of Dante πέραν της όμορφης σκηνοθεσίας και της σκηνογραφίας, μπάζει σε πολλά σημεία κυρίως λόγω αργού ρυθμού και της χαμηλής ανάπτυξης των  χαρακτήρων. Οι ηθοποιοί που συμμετέχουν παρότι είναι γνωστοί και καταξιωμένοι στο χώρο δεν μπορούν να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους μέσα σε αυτή την αφήγηση. Παρά το γεγονός ότι επρόκειτο για μια ιστορία υψηλού ενδιαφέροντος χάνεται μέσα σε άκυρες πληροφορίες.

Τελικά, όντως, δεν φτάνει μια καλή εικόνα για να σώσει μια ταινία. Απλώς, μας αφήνει να απολαύσουμε κάτι όμορφο...

Bασιλική Καφφέ