"The Testaments": Στη βαριά σκιά του "Handmaid's tale"

Σύνοψη: Η έφηβη Άγκνες, κόρη υψηλού αξιωματικού του θεοκρατικού καθεστώτος της Γιλεάδ, ξέρει ότι το πεπρωμένο της είναι ένα: να γίνει μια ευσεβής και πειθαρχημένη σύζυγος ενός άλλου υψηλά ιστάμενου αξιωματικού. Όμως, μια αναπάντεχη γνωριμία θα της αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα και θα ανοίξει έναν άλλο δρόμο για εκείνη αλλά και για όλες τις γυναίκες της Γιλεάδ.

ΣΧΕΤΙΚΑ"The Boroughs": Ένα Stranger Things για την τρίτη ηλικία

Γνώμη: Σχεδόν έναν χρόνο μετά την αυλαία του “The Handmaid’s Tale”, της τηλεοπτικής μεταφοράς του ομώνυμου βιβλίου-ορόσημου της φεμινιστικής δυστοπίας δια χειρός Μάργκαρετ Άτγουντ, μια νέα σειρά έρχεται να μας μεταφέρει ξανά στη Γιλεάδ. Όπως και ο προκάτοχός του έτσι και το “The Testaments” βασίζεται κι αυτό σε βιβλίο της Άτγουντ: το 2019, τριάντα τέσσερα χρόνια από την κυκλοφορία του “The Handmaid’s Tale”, η Καναδή συγγραφέας μας χάρισε τη συνέχεια της ιστορίας της Τζουν, πρωταγωνίστριας του πρώτου βιβλίου, αυτή τη φορά μέσα από την αφήγηση της κόρης της, Άγκνες. Τότε, το αναγνωστικό κοινό διχάστηκε: υπήρχε λόγος να επισκεφτεί ξανά η Άτγουντ το σύμπαν του θεοκρατικού καθεστώτος όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως αναπαραγωγικές μηχανές;

Και τώρα που η νέα σειρά ξετυλίγει τις περιπέτειες της Άγκνες (Τσέις Ινφίνιτι) στη μικρή οθόνη, οι οποίες εκτυλίσσονται τέσσερα χρόνια μετά τα γεγονότα του φινάλε του “Tale” (της σειράς, όχι του βιβλίου), το παραπάνω ερώτημα επανέρχεται: έχει κάτι νέο να πει το “The Testaments”; Και το ακόμα πιο σημαντικό ερώτημα είναι: μπορεί να σταθεί μόνο του, χωρίς ο θεατής να έχει δει το “The Handmaid’s Tale” ή να έχει έστω διαβάσει το βιβλίο;

Κρίνοντας από τα πρώτα πέντε επεισόδια που έχουν προβληθεί μέχρι στιγμής, τα πράγματα δεν είναι δυστυχώς πολύ ενθαρρυντικά και ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι μόνο το πώς χειρίζεται η σειρά το υλικό της, αλλά έγκειται στο ίδιο το υλικό: πολύ απλά, η ιστορία της ανόδου και της πτώσης της Γιλεάδ ήταν πολύ πιο συναρπαστική ιδωμένη από το πρίσμα των γυναικών που υπέφεραν περισσότερο από αυτή. Αυτή ήταν η οπτική του “The Handmaid’s Tale” και γι’ αυτό κέρδισε τόσους πολλούς θεατές (παρότι, κατά τη γνώμη μας, η σειρά έχασε κι αυτή τον στόχο της στην προσπάθειά της να επεκτείνει τον κόσμο που οραματίστηκε η Άτγουντ).

Στο “The Testaments”, αντίθετα, παρακολουθούμε τις ιστορίες των έφηβων κοριτσιών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εντός της Γιλεάδ, μη γνωρίζοντας τίποτα για τον έξω κόσμο ή τον κόσμο στην προ-Γιλεάδ εποχή, και τη σταδιακή αφύπνισή τους.

Εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια εκδοχή της κλασικής πλοκής που θέλει την ηρωίδα μας να μετατρέπεται από προϊόν του περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσε σε κινητήρια δύναμη ανατροπής αυτού και σύμβολο επανάστασης. Κι ενώ η Τσέις Ινφίνιτι του “One Battle After Another” κρατάει το ενδιαφέρον με την άκρως χαρισματική παρουσία της στον ρόλο της Άγκνες, το “The Testaments” έχει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα που πολλοί εντόπισαν και στο ομώνυμο βιβλίο: δεν έχει το urgency του “The Handmaid’s Tale” ούτε τις σταδιακές αποκαλύψεις του, ενώ βασίζεται τρομακτικά πολύ στο exposition για να χτίσει και να εξηγήσει τον κόσμο της Γιλεάδ στους “αμύητους”.

Βέβαια, θα πει κανείς εδώ ότι παρά τα προβλήματά της, μια σειρά που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την τροπή που μπορεί να πάρει η Ιστορία, και φυσικά η θέση των γυναικών σε αυτή, υπό την ηγεσία αγγελοκρουσμένων, ακραία συντηρητικών παλαβιάρηδων είναι φυσικά ευπρόσδεκτη στο τρέχον παγκόσμιο σκηνικό. Όμως, φαινόμενα όπως το “The Handmaid’s Tale” (το βιβλίο κυρίως, αλλά και η σειρά) δύσκολα επαναλαμβάνονται και το “The Testaments” είναι καταδικασμένο να ζει στη βαριά σκιά του πιο προκατόχου του.