O Ωνάσης συνομιλεί με τον Νονό στο "Birthday party"

Σύνοψη: Ο Μάρκος Τιμολέων, ένας Έλληνας μεγιστάνας που θυμίζει τον Ωνάση, γιορτάζει τα 25α γενέθλια της κόρης του στο ιδιωτικό του νησί. Εκεί, θα αντιμετωπίσει μια απρόβλεπτη αλυσίδα γεγονότων που θα απειλήσουν την κυριαρχία του και θα κλονίσουν την ίδια του την ύπαρξη.

ΣΧΕΤΙΚΑAπό τον Νοσφεράτου, στον Σκρουτζ

Άποψη: «Έχουν κάνει μια ταινία για μένα» λέει ο έλληνας μεγιστάνας κάποια στιγμή στο γραφείο του σε έναν συνεργάτη του. «Εννοείς τον Νονό;» του απαντά εκείνος.

Η αρχαία ελληνική τραγωδία συναντά το αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι των κινηματογραφικών 60s και 70s (μέχρι και Μοσχολιού βάζουν να ακούσουν) και το The Greek Tycoon για μια άλλη μυθοπλαστική εκδοχή του Ωνάση με το προσωπείο του Theo Tomasis συνομιλεί με τον Νονό του Κόπολα.

Βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη (2007), ενός συγγραφέα που ζει στο Λονδίνο αλλά τα βιβλία του συχνά αναφέρονται στο ιστορικό παρελθόν της χώρας σε μια διασκευή του σκηνοθέτη με τους Γιώργο Καρναβά (που είναι και παραγωγός της ταινίας) και Νίκο Παναγιωτόπουλο.

Η ταινία του Ισπανού σκηνοθέτη Miguel Angel Jimenez -του οποίου η προηγούμενη ταινία, το Παράθυρο στην Θάλασσα, επίσης είχε γυριστεί στην Ελλάδα- ακολουθεί τον Willem Dafoe ως έναν Ωνάση της εποχής του, το καλοκαίρι του 1975, ενώ διοργανώνει το πάρτι γενεθλίων της δικής του Χριστίνας.

Μια οικογενειακή γιορτή, διαφορετική από εκείνη που διοργάνωσε το 1998 ο Βίτενμπεργκ, σίγουρα διαφορετική σκηνοθετικά μιας και ο Jimenez ακολουθεί μια πιο μεσογειακή και αλά Paolo Sorrentino γιορτή του πλούτου, της αφθονίας, της ενδόμυχης τοξικότητας και των κολοσσιαίων αισθημάτων.

Δεν θα λέγαμε ότι είναι τόσο διαφορετική θεματικά, μιας και στο Birthday Party, καλούνται να αποκαλύψουν μυστικά που δεν λέγονται, παίρνουν αποφάσεις που είναι δύσκολο να αναιρέσουν, και μπλέκουν σε άβολες συζητήσεις που είναι αδύνατο να ξεχάσουν.

Ο Dafoe υποδύεται αριστοτεχνικά τον απρόβλεπτο Νονό της ελληνικής πλουτοκρατίας, έναν άντρα που δεν διαπραγματεύεται πολλά, ζητά αφοσίωση ακόμα και αν δεν χρειάζεται να του φιλούν το χέρι και αντιμετωπίζει ιδιοκτησιακά την ίδια του την κόρη με την οποία έρχεται σε σύγκρουση όταν θα πάρει αποφάσεις διαφορετικές από τις προδιαγεγραμμένες για την ζωή της.

Σαν τον Παζολίνι του Ferrara, η ιστορία επικεντρώνεται περισσότερο σε μια tour de force ερμηνεία του Dafoe, έμπλεη συναισθήματος και καταβύθισης σε έναν χαρακτήρα που μοιάζει να υπάρχει όσο διατηρούνται οι συναισθηματικές συγκρούσεις και που τον οδηγεί να ζήσει την δική του Anthony Quinn στιγμή του.

Ως αποτέλεσμα, μένει ξεκρέμαστη από δυνατές σεναριακές στιγμές που θα μπορούσαν να τονώσουν την ιστορία.

Η ιστορία έχει ενδιαφέρον σε επίπεδο θέασης όσο διατηρείται η σύγκρουση-ορατή και αόρατη- με την κόρη του, Σοφία, ειδάλλως κινείται ράθυμα και πολλές φορές με μια μη ηθελημένη b movies προσέγγιση, ιδίως στις σκηνές που θυμίζουν Νονό. 

Είδαμε την ταινία στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Λοκάρνο.