Ο Κλίνταρος έγινε 96 ετών και ο γιος του επιβεβαιώνει: «Έχει αποσυρθεί»

Ο Κλιντ Ίστγουντ έκλεισε τα 96 του χρόνια και ο γιος του, Κάιλ Ίστγουντ, επιβεβαιώνει πλέον αυτό που πολλοί υποψιάζονταν εδώ και καιρό: ο πατέρας του έχει συνταξιοδοτηθεί.

ΣΧΕΤΙΚΑΚλιντ Ίστγουντ για Τομ Κρουζ: "Αυτή είναι καριέρα"

Κι όμως, τα τελευταία δύο χρόνια οι φήμες επέμεναν. Παρά την κυκλοφορία του «Juror #2» το 2024, πολλοί πίστευαν ότι ο βετεράνος σκηνοθέτης ετοίμαζε ακόμη ένα πρότζεκτ. Άλλωστε μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει περάσει δεκαετίες διαψεύδοντας όσους τον θεωρούσαν έτοιμο να σταματήσει.

Τώρα όμως φαίνεται πως η απάντηση ήρθε από το πιο αξιόπιστο δυνατό πρόσωπο. Σε συνέντευξή του που επανήλθε πρόσφατα στη δημοσιότητα, ο Κάιλ Ίστγουντ δήλωσε: «Έχω πολλές υπέροχες αναμνήσεις δουλεύοντας μαζί του. Έχει αποσυρθεί πλέον, είναι 96 ετών. Ήμουν τυχερός που μπόρεσα να συνεργαστώ μαζί του σε τόσες πολλές ταινίες. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία για μένα».

Κάπως έτσι, μια από τις μεγαλύτερες καριέρες στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου φαίνεται να φτάνει στο τέλος της χωρίς τυμπανοκρουσίες. Το αστείο είναι ότι το ίδιο το Χόλιγουντ είχε ήδη προσπαθήσει να γράψει τον επίλογο. Όταν κυκλοφόρησε το «Juror #2», άρθρα και αναλύσεις το χαρακτήριζαν «την τελευταία ταινία του Ίστγουντ». Το Hollywood Reporter έγραφε ότι ο σκηνοθέτης αναζητούσε «ένα τελευταίο πρότζεκτ ώστε να απομακρυνθεί προς το ηλιοβασίλεμα με το κεφάλι ψηλά».

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο ίδιος δεν συμμετείχε καθόλου σε αυτή τη συζήτηση. Ο Ίστγουντ δεν έδωσε ούτε μία συνέντευξη για το «Juror #2». Δεν εμφανίστηκε στην πρεμιέρα του. Δεν σχολίασε ποτέ δημόσια τη διαχείριση της ταινίας από τη Warner Bros., η οποία κατηγορήθηκε από αρκετούς ότι ουσιαστικά την έθαψε προωθώντας την κυρίως μέσω streaming. 

Και ίσως αυτή η στάση να εξηγεί γιατί παραμένει τόσο ξεχωριστή φιγούρα. Σε μια βιομηχανία που λατρεύει τον θόρυβο, εκείνος συχνά επέλεγε τη σιωπή. Το βιογραφικό του άλλωστε μιλά μόνο του. Δεν πρόκειται απλώς για μια επιτυχημένη καριέρα. Πρόκειται για μια φιλμογραφία που διατρέχει σχεδόν ολόκληρη τη σύγχρονη ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι η δημιουργική του φλόγα δεν έσβησε ποτέ πραγματικά. Παρά τα 90 και πλέον χρόνια του, συνέχισε να σκηνοθετεί με αξιοσημείωτη συχνότητα.

Το «The Mule» παραμένει ένα από τα πιο υποτιμημένα έργα της ύστερης περιόδου του. Το «Richard Jewell» ήταν μια από τις πιο ώριμες και συγκροτημένες αμερικανικές ταινίες της χρονιάς του. Ακόμη και το αμφιλεγόμενο «Cry Macho» είχε στιγμές που θύμιζαν γιατί ο Ίστγουντ παραμένει ένας από τους σημαντικότερους αφηγητές της γενιάς του. Όσο για το «Juror #2»; Ήταν καλό. Πολύ καλό μάλιστα.

Και αν αυτή είναι πράγματι η συνταξιοδότησή του, τότε πρόκειται για μια έξοδο που ταιριάζει απόλυτα στον ίδιο: χαμηλόφωνη, αξιοπρεπής και χωρίς καμία απολύτως ανάγκη για χειροκροτήματα.