"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Σύνοψη: Όταν η Morgan (Taylor Ortega) κλέβει παρορμητικά αυτό που φαίνεται να είναι ένα φθηνό κολιέ από ένα μαγαζί με μικροαντικείμενα, προκειμένου να το δωρίσει στην ετοιμοθάνατη γιαγιά της, εκείνη και ο αδελφός της, o Nicky (Dan Levy), βρίσκονται μπλεγμένοι με τον υπόκοσμο της πόλης τους, ο οποίος βρίσκει σε αυτό το απροσδόκητο δίδυμο τα ιδανικά πρόσωπα για να εκτελεί τις βρομοδουλειές του. Εξάλλου, ποιος θα υποψιαζόταν πως μια δασκάλα και ένας γκέι πάστορας συνεργάζονται με κακοποιούς;

ΣΧΕΤΙΚΑΤο Νetflix σε πλήρη ρήξη με τις αίθουσες

Άποψη: Ο δημιουργός του Schitt’s Creek, Νταν Λέβι, επιστρέφει με μια cringe κωμωδία για λογαριασμό του Netflix που αφήνει ανάμεικτες εντυπώσεις, πιο κοντά στο cringe και λιγότερο στην κωμωδία.

Ως cringe κωμωδίες εννοούμε εκείνες που κάνουν χιούμορ γύρω από το άβολο, το ανομολόγητο, τον αυτοσαρκασμό γύρω από ένοχες απολαύσεις, όπως απολαυστικά συνέβη στις ταινίες και σειρές του Ρόουαν Άτκινσον, κατά κόσμο Mr Bean, του Σάσα Μπάρον Κοέν ή κάποιες παλιές κωμωδίες του Μπεν Στίλερ.

Το Big Mistakes μας βάζει στον κόσμο του υποκόσμου με το γνώριμο μοτίβο των απροσάρμοστων, αφελών ή κοινωνικά άτσαλων ανθρώπων που θέλουν να πιάσουν την καλή με άτομα που ουδείς υποψιάζεται.

Από ταινίες του Γούντι Άλεν μέχρι την πρόσφατη του Αρονόφσκι έχουμε δει και ξαναδεί πολλούς τέτοιους τύπους.

Στο Big Mistakes μπολιάζονται με ένα χιούμορ γύρω από ζητήματα οικογενειακά, σχεσιακά, σεξ, αξιών και φυσικά την σημασία της αλήθειας κόντρα στο ψεύδος, με ανθρώπους που διαρκώς διολισθαίνουν στο ψέμα. Όμως το γέλιο μέσα σε όλο αυτό το χάος και την παράνοια λίγες στιγμές προκύπτει αβίαστα, καθότι μόλις αντιληφθεί κανείς το είδος χιούμορ αμέσως πιάνει το μοτίβο το οποίο διαρκώς επαναλαμβάνεται και γίνεται μανιέρα.

Αρκετά σαχλό και χαζό, με την καλή έννοια, επιφανειακό και γρήγορο με επεισόδια σφηνάκια.

Ανικανότητα και παράνοια μέσα σε οκτώ επεισόδια που και αυτά παραδίδονται στο χάος της πλοκής, ένα χάος περισσότερο σεναριακό που δεν προδίδει μια διάθεση παράλογου, όπως ίσως ήταν ο στόχος, αλλά μια σεναριακή αδυναμία να επεκταθεί η ιστορία πέρα από στα στενά όρια του προφανούς.

Ο Λέβι, που έχει γράψει και την σειρά, και η Τέιλορ Ορτέγκα, συνθέτουν ένα απολαυστικό δίδυμο ηρώων κόντρα στο σύστημα της παρανομίας της πόλης τους που τους θέλει ως μια ευφάνταστη βιτρίνα. Πέραν αυτών όμως το υπόλοιπο λειτουργεί περισσότερο ως πυροτέχνημα εντυπωσιασμού, όπως και το τέλος της σειράς, παρά σαν μια συγκροτημένη τηλεοπτική πρόταση.