Netflix: τέσσερα χρόνια για να αλλάξει στρατηγική ή να γίνει περίγελος της βιομηχανίας

Η πλατφόρμα που κάποτε γκρέμισε τους τοίχους ανάμεσα σε κινηματογράφο και σαλόνι, τώρα κινδυνεύει να χτίσει μόνη της ένα νέο τοιχο. Αν μέχρι το 2029 δεν εγκαταλείψει την εμμονή της με τα «χωρίς αίθουσες» releases, τότε η ιστορία ίσως την θυμάται ωςπεισματάρη δεινόσαυρο της streaming εποχής.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Από την ίδρυσή του, το Netflix υπερηφανεύεται για το ότι έκανε τη μεγάλη οθόνη… μικρή. Με ταυτόχρονες κυκλοφορίες, binge-friendly σειρές και αποκλειστικά streaming, οικοδόμησε ένα αυτοκρατορικό μοντέλο διανομής που φαινόταν ασταμάτητο. Μόνο που πλέον, αυτή η αδιαλλαξία θυμίζει περισσότερο άρνηση προσαρμογής παρά στρατηγική.

Η χρονική προθεσμία, σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι τέσσερα χρόνια. Μέχρι την κυκλοφορία του KPop Demon Hunters 2 το 2029, το Netflix θα πρέπει να έχει αποδεχθεί ότι ο κόσμος του θεάματος δεν χωράει σε μία μόνο οθόνη. Το πρώτο KPop Demon Hunters, δημιούργημα της Sony Animation, που παραδόξως παραχωρήθηκε στο Netflix (προφανώς με κάκιστη αξιολόγηση) και αποδείχθηκε τεράστιο hit. Πέντε μήνες στην κορυφή των charts, εκατοντάδες εκατομμύρια θεάσεις, δύο sold-out sing-along theatrical weekends (παρότι η ταινία είχε ήδη προβληθεί στο Netflix επί μήνες), και τραγούδια που παρέμειναν επί οκτώ εβδομάδες στο Νο.1 του Billboard. Όλα αυτά για μια ταινία που θα μπορούσε να έχει βγάλει εκατοντάδες εκατομμύρια στο box office... Αν αυτό δεν είναι καμπανάκι ότι η πλατφόρμα χρειάζεται να αλλάξει στρατηγική, τότε τίποτα δεν είναι.

Το Netflix έχτισε τη φήμη του ως «ο κινηματογράφος του σαλονιού». Όμως σήμερα, όταν οι αίθουσες διψούν για περιεχόμενο και το κοινό δείχνει σημάδια κορεσμού από την αδιάκοπη ροή, η επιμονή του να απορρίπτει τη θεατρική διανομή φαντάζει σχεδόν ιδεολογική εμμονή. Πρόσφατα τρανταχτά παραδείγματα το "House of Dynamite" της Κάθριν Μπίγκελοου και το "Frankestein" του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο.

Δεν είναι λίγοι οι δημιουργοί που έχουν εκφράσει δημόσια τη δυσαρέσκειά τους. Η ίδια επιτυχία που γιγάντωσε την πλατφόρμα, είναι τώρα αυτή που την εγκλωβίζει. Η επιθυμία του Τεντ Σαράντος να κρατήσει κάθε τίτλο αποκλειστικά στο streaming μοιάζει περισσότερο με άρνηση πραγματικότητας: το κοινό θέλει και τις αίθουσες. Το KPop Demon Hunters απέδειξε πως οι δύο κόσμοι μπορούν να συνυπάρξουν — και μάλιστα κερδοφόρα.

Το Netflix βρίσκεται λοιπόν σε ένα παράδοξο σημείο καμπής: αν θέλει να διατηρήσει την ταυτότητά της ως πλατφόρμα καινοτομίας, πρέπει να αγκαλιάσει ξανά την παραδοσιακή αίθουσα. Γιατί το πραγματικό streaming του μέλλοντος δεν είναι εκείνο που ρέει μόνο προς τα μέσα — αλλά κι εκείνο που ξαναβγαίνει προς τα έξω, στην οθόνη που ξεκίνησαν όλα.