"The monster of Florence": Το τέρας μέσα μας

Σύνοψη: Ένας κατά συρροή δολοφόνος κυνηγά ζευγάρια και σκορπά τρόμο στην Ιταλία, ενώ οι αρχές ερευνούν μια υπόθεση του 1968 που ίσως βοηθήσει να βρουν το Τέρας της Φλωρεντίας.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Άποψη: Ως Τέρας της Φλωρεντίας έμεινε γνωστός ο δολοφόνος ζευγαριών κατά το διάστημα 1968-1985 στην Ιταλία που οι αρχές έψαχναν ανεπιτυχώς να βρουν. Ο δημιουργός του Suburra (2015) και Gomorrah (2014-16), Stefano Sollima με τον Leonardo Fasoli κάνει το δικό του ιταλικό Τέρας του Netflix, μετά την τριλογία του Ryan Murphy για τον Ντάμερ, τους Μενέντεζ και τον Γκιν με σαφώς διαφορετική σκηνοθετική ταυτότητα, λιγότερο camp και πιο, περισσότερο σκοτεινή σαν γκανγκστερικό φιλμ με μυστήριο και πολλές αναδρομές.

Η κεντρική ιστορία καταλαμβάνει δύο χρονικές στιγμές, τα 80s, όταν η αστυνομία έρχεται να διαλευκάνει μια ακόμα δολοφονία ζευγαριού και τα 60s, όταν υποθέτουν πως μια υπόθεση δολοφονίας γυναίκας και εραστή από τον σύζυγό της, σύμφωνα με δική του ομολογία, τελικά μπορεί και να συνδέεται με το τέρας.

Στην ουσία δεν πρόκειται για μια σειρά που θέλει να βρει το τέλος της ιστορίας, το οποίο μόνο υποθετικό μπορεί να είναι, αλλά το πώς ξεκίνησαν όλα, πώς ένας άνθρωπος έγινε το τέρας και γιατί, ποια ήταν τα κίνητρα και ο επιδιώξεις του.

Μέσα σε τέσσερα ωριαία επεισόδια, στήνεται όλο το μωσαϊκό ενός αστυνομικού μυστηρίου μέσα από το οποίο διαφαίνεται η ίδια η ιταλική κοινωνία με τις παθογένειες της.

Μισογυνισμός, έμφυλες ανισότητες, κοινωνική θέση της γυναίκας, πατριαρχία, ο ρόλος του συζύγου, είναι μερικά από τα όσα απασχολούν μιας και παρότι ο δολοφόνος σκοτώνει ζευγάρια, τις γυναίκες θέλει για κάποιο λόγο να τις τιμωρήσει περισσότερο αποκόπτοντας τα γεννητικά όργανα.

Μέσα από την ιστορία του 1968, μια οικογενειακή τραγωδία, ανασύρονται όλες οι αντιλήψεις μιας άλλης εποχής ικανής να οπλίσει τα χέρια ενός άντρα και τελικά να τον δικαιολογήσει.

Αν και κουραστικό με τα πολλά και συνεχή χρονικά μπρος πίσω και με μια σεναριακή σύγχυση ως προς το πρόσωπο του δολοφόνου, που είναι εξηγήσιμη αποτυπώνοντας την σύγχυση της ίδιας της αστυνομίας και της κοινωνίας, αποτελεί μια ενδιαφέρουσα προσθήκη στην serial killer κινηματογραφική και τηλεοπτική μυθολογία, που σε αντίθεση με πολλά ομοειδή έργα, δεν επιχειρείται να δοξαστεί η ευφυία και η ομορφιά του γοητευτικού δολοφόνου, αλλά κυρίως να τοποθετηθεί σε ένα κοινωνικό background μιας εποχής που εν τέλει αυτή είναι η πρωταγωνίστρια.

Άλλωστε, σημασία δεν έχει ποιο είναι συγκεκριμένα το τέρας της Φλωρεντίας, αλλά σημασία έχει να παλέψουμε το τέρας μέσα μας ή δίπλα μας, που μπορεί να κρύβεται ύπουλα στις γωνιές του σπιτιού μας.

Ατμοσφαιρικό και καλογυρισμένο, με μια μπαρόκ διάθεση και ένα επιτυχημένο καστ, μπορεί να μην χτίζει επαρκώς την αγωνία με τις αργόσυρτες οικογενειακές σκηνές να ξεφουσκώνουν την ένταση, και με τις συνεχείς αναιρέσεις να δημιουργούν μάλλον απορία παρά αγωνία, αλλά προσθέτει μια άλλη οπτική γωνία στον χιλιοειπωμένο τα τελευταία χρόνια μύθο του άπιαστου κατά συρροή δολοφόνου.