Η Mέριλ Στριπ δικάζει την μαρβελοποίηση του σινεμά: "Είναι τόσο βαρετό..."

Μπορεί η Marvel να μην κυριαρχεί πλέον απόλυτα όπως πριν μερικά χρόνια, αλλά η επιρροή της απλώθηκε. Από animation όπως το The Super Mario Bros. Movie μέχρι επερχόμενα πρότζεκτ τύπου A Minecraft Movie, το αποτύπωμα είναι ξεκάθαρο: καθαροί ήρωες, ξεκάθαροι κακοί, γρήγορος ρυθμός, χιούμορ στη σωστή δόση και μια ιστορία που δεν σε βάζει ποτέ σε δύσκολη θέση.

ΣΧΕΤΙΚΑThe Devil wears Prada 2

Και κάπου εδώ μπαίνει η Μέριλ Στριπ για να χαλάσει λίγο το πάρτι. Περιέγραψε αυτή την τάση ως «μαρβελοποίηση» του σινεμά με βασικό πρόβλημα το γεγονός πως οι χαρακτήρες έχουν αρχίσει να μοιάζουν υπερβολικά προβλέψιμοι. Ότι όλα λειτουργούν μέσα σε ένα σύστημα που δεν αφήνει χώρο για ασάφεια ή πραγματική ανθρώπινη πολυπλοκότητα. 

Το έθεσε πολύ απλά — και αρκετά καυστικά: «Νομίζω ότι τείνουμε να “μαρβελοποιούμε” τις ταινίες τώρα. Έχουμε τους κακούς και έχουμε τους καλούς και είναι τόσο βαρετό. Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον στη ζωή είναι ότι κάποιοι από τους ήρωες έχουν ελαττώματα και κάποιοι από τους κακούς είναι ανθρώπινοι και ενδιαφέροντες και έχουν τις δικές τους δυνάμεις. Αυτό είναι που μου αρέσει σε ένα φιλμ. Είναι πιο  ακατάστατο».

Υπάρχουν πολλοί/ες που θα  διαφωνήσουν; 

Γιατί το θέμα δεν είναι ότι τέτοιου τύπου ταινίες δεν δουλεύουν — δουλεύουν μια χαρά. Οι εισπράξεις το αποδεικνύουν. Τα στούντιο έχουν βρει μια φόρμουλα που αποδίδει και, όπως κάθε επιτυχημένη συνταγή, την επαναλαμβάνουν μέχρι εξάντλησης.

Το ζήτημα είναι τι χάνεται στην πορεία. Όταν όλα είναι τόσο ξεκάθαρα, όταν οι χαρακτήρες είναι «κουτάκια» αντί για άνθρωποι, τότε η ένταση εξαφανίζεται. Δεν υπάρχει πραγματικό ρίσκο, δεν υπάρχει αβεβαιότητα, δεν υπάρχει εκείνη η μικρή δυσφορία που κάνει μια ιστορία να σου μένει. 

Αυτό που λέει ουσιαστικά η Στριπ είναι ότι το σινεμά έχει αρχίσει να παίζει πολύ safe. Και είναι λογικό από επιχειρηματική άποψη. Τα μεγάλα franchises δεν φτιάχνονται για να σοκάρουν — φτιάχνονται για να επαναλαμβάνονται, να επεκτείνονται, να πουλάνε.

Φυσικά, δεν έχουν εξαφανιστεί οι πιο «δύσκολες» ταινίες. Υπάρχουν ακόμη παραγωγές — ειδικά στο horror — που παίζουν με την ηθική ασάφεια και την ένταση. Απλώς δεν είναι αυτές που καθορίζουν το mainstream. Και εδώ είναι το βασικό σημείο: το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχει η «μαρβελοποίηση». Το πρόβλημα είναι ότι έχει γίνει το default.