Η λίστα του Rolling Stone με τα καλύτερα του 2025

Το Rolling Stone ανακοίνωσε τη λίστα του με τις καλύτερες ταινίες για το 2025, δηλώνοντας ότι «σκότωσαν πολλά αγαπημένα» για να φτάσουν σε αυτό το σημείο. Από το 10 μέχρι το 1, το περιοδικό επιλέγει έργα που καλύπτουν κάθε γωνία του φάσματος: από σινεφιλικό δράμα, μέχρι καυστική κωμωδία και επικές προσαρμογές. 

ΣΧΕΤΙΚΑOι 15 καλύτερες ταινίες του 2025 σε VOD & streaming από το MOVE IT

10. Sentimental Value (Joachim Trier)

Ο Γιόακιμ Τρίερ ξαναχτυπά μετά το The Worst Person in the World και το κάνει με έναν τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει: οικογενειακό δράμα με σαρδόνιο υπόστρωμα και μια δόση… κινηματογραφικής αυτοκριτικής. Ο Στέλαν Σκάρσγκορντ ενσαρκώνει έναν σκηνοθέτη που προσπαθεί να επιστρέψει από την αφάνεια γυρίζοντας μια ταινία βασισμένη στην κόρη του. Μικρή λεπτομέρεια: προτιμά να δώσει τον ρόλο στην Αμερικανίδα σταρ Ελ Φάνινγκ. Και όλο αυτό το γυρίζει… στο οικογενειακό τους σπίτι. Κάπου ανάμεσα στο οικογενειακό meltdown και την καλλιτεχνική θεραπεία, ο Τρίερ βρίσκει ξανά την ηθική ματιά του.

9. Marty Supreme (Josh Safdie)

Ο Τζος Σάφντι αποφασίζει ότι το πινγκ πονγκ χρειάζεται τον δικό του Rocky, μόνο που εδώ το αποτέλεσμα θυμίζει «δύο ώρες κρίση πανικού με ρακέτες». Ο Τιμοτέ Σαλαμέ υποδύεται τον μαέστρο της υπεροψίας Μάρτι Μάουζερ, έναν πρωταθλητή του 1952 που καίει γέφυρες πιο γρήγορα απ’ ό,τι παίζει σετ. Το Rolling Stone το αποκαλεί «το πιο καυστικό success story της χρονιάς» και συνεχίζει να απαριθμεί το πιο αλλοπρόσαλλο καστ του 2025 — «βρες άλλη ταινία με Γκουίνεθ Πάλτροου, Φραν Ντρέσσερ, Άμπελ Φεράρα και έναν Hall of Famer του NBA».

8. Sorry, Baby (Eva Victor)

Η Ίβα Βίκτορ κάνει το ντεμπούτο της με κάτι ανάμεσα σε τραγωδία, stand-up και ψυχαναλυτική έκθεση. Μια καθηγήτρια αντιμετωπίζει ένα τραύμα που χρονίζει για δεκαετίες, και η Βίκτορ ανεβοκατεβαίνει τον συναισθηματικό τόνο σαν εναλλασσόμενο ρεύμα: νεκρική σοβαρότητα, χιούμορ-ξυράφι, και μέσα σε ένα ιατρικό ραντεβού που γίνεται ταυτόχρονα ξεκαρδιστικό και φριχτό. Το περιοδικό τη συγκρίνει με Φίμπι Γουόλερ-Μπριτζ, αν και γρήγορα σημειώνει ότι «η Βίκτορ σκάβει δικό της έδαφος, με το δικό της πνεύμα και την δική της μελαγχολία».

7. No Other Choice (Park Chan-wook)

Ο Παρκ Τσαν-γουκ επιστρέφει με μια κωμωδία τόσο μαύρη που μοιάζει σαν να την έγραψε το ίδιο το late capitalism. Βασισμένος σε μυθιστόρημα του Ντόναλντ Γουέστλεϊκ, ο Κορεάτης auteur βάζει τον Λι Μπιουνγκ-χουν να μετατρέπεται από μεσοαστό υπάλληλο σε κατά συρροή δολοφόνο — καθαρά για λόγους… επαγγελματικού ανταγωνισμού. Το περιοδικό μιλά για «σλάπστικ που συναντά τον καπιταλιστικό εφιάλτη».

6. It Was Just an Accident (Jafar Panahi)

Ο Τζαφάρ Παναχί παραδίδει μια αλληγορία που μοιάζει απλή αλλά εξελίσσεται σε ασφυκτικό ηθικό λαβύρινθο: ένας ταξιδιώτης κατηγορείται ότι βασάνισε πρώην κρατούμενους, και τα πράγματα κλιμακώνονται σε κάτι ανάμεσα σε θρίλερ, θεατρική πρόβα και road movie. Το Rolling Stone μιλά για «δουλειά ενός μετρ», όπου κάθε κάδρο οδηγεί σε μια αναρώτηση για τη δικαιοσύνη και τον φαύλο κύκλο της εκδίκησης.

5. Nouvelle Vague (Richard Linklater)

Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ κάνει την αναβίωση των γυρισμάτων του Breathless να μοιάζει με Avengers-συνάντηση για σινεφίλ. Όλοι είναι εδώ: Σαμπρόλ, Ριβέτ, Τριφό, Ρομέρ — και ένας Γκοντάρ που μοιράζει ατάκες σαν enfant terrible σε πάρτι. Το Rolling Stone το λέει ξεκάθαρα: «καθαρόαιμη cinephile απόλαυση».

4. Train Dreams (Clint Bentley)

Ο Κλιντ Μπέντλεϊ διασκευάζει τον Ντένις Τζόνσον σε κάτι ανάμεσα σε Μάλικ και western ανθρωπολογίας. Ο Τζόελ Έντζερτον δίνει, κατά το περιοδικό, «την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του» σε μια ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στην ωμή αμερικανική εργατική πραγματικότητα και την ποιητική παρατήρηση της φύσης.

3. Black Bag (Steven Soderbergh)

Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ αποφασίζει να κάνει ένα Who’s Afraid of Virginia Woolf με κατασκόπους. Ο Μάικλ Φασμπέντερ και η Κέιτ Μπλάνσετ, ως ζευγάρι παντρεμένων πρακτόρων, προσπαθούν να ανακαλύψουν ποιος τους προδίδει — ενώ ταυτόχρονα γκρεμίζουν την εμπιστοσύνη μεταξύ τους με ρυθμό χιονοστιβάδας. «Όλο το καστ διασκεδάζει τόσο, που σχεδόν τους ζηλεύεις», γράφει το περιοδικό.

2. Hamnet (Chloé Zhao)

Η Κλόι Ζάο παίρνει τον θάνατο του γιου του Σαίξπηρ και τον μετατρέπει σε κάτι ταυτόχρονα συγκλονιστικό και φωτεινό. Το περιοδικό το αποκαλεί «την ταινία του 2025 που θα σε αφήσει σε μια λίμνη στο πάτωμα». 

1. One Battle After Another (Paul Thomas Anderson)

Ο Πολ Τόμας Άντερσον προσφέρει το μεγάλο έργο της χρονιάς: μια επική, μεθυστική, πολιτική, κωμική, τρυφερή προσαρμογή του Vineland του Τόμας Πύντσον — ή μάλλον μια απόπειρα προσπέρασης του βιβλίου, ως σημείο αφετηρίας για κάτι βαθύτερο. Το περιοδικό τονίζει ότι η ταινία «συλλαμβάνει την απόλυτα γαμημένη στιγμή που ζούμε και την υπερβαίνει». Από τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο μέχρι την Τεγιάνα Τέιλορ, όλοι δίνουν ρέστα. Το Rolling Stone καταλήγει πως η απάντηση στο κεντρικό ερώτημα της ταινίας — «Πώς μάχεσαι όταν όλα μοιάζουν χαμένα;» — είναι μία: «Μάχεσαι με την αγάπη».