Είδαμε "Το Κλασικό Αριστούργημα" του Ρένου Χαραλαμπίδη

Κυριακή βράδυ σε έναν σχεδόν γεμάτο Δαναό βρεθήκαμε να παρακολουθούμε μια ταινία για την οποία δεν έχει ανακοινωθεί τίποτα περισσότερο από το όνομα της και το όνομα του δημιουργού της.

ΣΧΕΤΙΚΑΟ Ρένος Χαραλαμπίδης επιστρέφει με «Κλασικό Αριστούργημα»

Ένα Κλασικό Αριστούργημα δια χειρός Ρένου Χαραλαμπίδη. Η έκτη ταινία, πιο πειραματική και από τα νεανικά του πονήματα στα τέλη των 90s-αρχές 00s, σε λίγες σκόρπιες προβολές μέχρι τον Νοέμβριο, όταν και θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και έπειτα θα βγει κανονικά στα σινεμά. Προς το παρόν έχουμε την δυνατότητα να την δούμε στην πρώτη της εκδοχή καθώς ο ίδιος, όπως ομολόγησε προλογίζοντας την ταινία, θα δέχεται σχόλια στο Instagram με διορθώσεις και αλλαγές που θα μπορούσε να κάνει πριν το τελικό μοντάζ, μια ταινία ανοιχτή σε αλλαγές και ένα ημερολόγιο του παλιού εαυτού του, ζωντανού μέσα από την αθανασία της οθόνης αλλά και της ψυχής μας που δεν παύει ποτέ να τον εμπεριέχει.

Σύνοψη: Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά το No Budget Story (1997), δύο παραγωγοί επιστρέφουν να συναντήσουν τον κάποτε φιλόδοξο και ονειροπόλο σκηνοθέτη Ειρηναίο, πλέον κριτικό κινηματογράφου σε εφημερίδες, για να ολοκληρώσουν αυτό που είχαν αφήσει στην μέση: την δημιουργία ενός κλασικού αριστουργήματος.

Άποψη: Όταν τα κάνει ο Λέος Καράξ και ο Γκοντάρ, είναι καλά; Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε κόντρα σε όποιον κατηγορήσει την νέα ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη, έκτη στην σειρά, για υπερβολική αυτοαναφορικότητα και χρήση αρχειακού υλικού.

Τριάντα χρόνια μετά τον σαρκαστικό τίτλο της πρώτης ταινίας του, No Budget Story, που δήλωνε την οικονομική ένδεια του ίδιου και των νεαρών ρομαντικών φερέλπιδων σκηνοθετών να κάνουν τέχνη, επιστρέφει για να κλείσει, όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος, μια εποχή με έναν επίσης ειρωνικό τίτλο που στηλιτεύει τις ματαιοδοξίες κάθε δημιουργού να πετύχει το κλασικό αριστούργημα που θα του χαρίσει αθανασία και θα τον εντάξει σε έναν κόσμο ελίτ.

Με μπόλικο αρχειακό υλικό, κυρίως σκηνές που έχουμε ή και δεν έχουμε δει στο No Budget Story, ο σκηνοθέτης συνομιλεί κυριολεκτικά και μεταφορικά με τον παλαιότερο εαυτό του, σε μια ταινία σίκουελ της πρώτης του αλλά και σύνοψη-κριτική στο ίδιο το νεορομαντικό σινεμά του. Πλέον ο Ειρηναίος έχει γίνει πικρόχολος κριτικός κινηματογράφου και ως γνήσιος ήρωας του σινεμά του Χαραλαμπίδη, αρνείται την ψηφιακή εποχή παραμένοντας πιστός στον αναλογικό κόσμο της ύλης και της αφής. Επιμένει να γράφει σε γραφομηχανή για εφημερίδες και όχι για sites, όσο προδίδει τα όνειρα του νεαρού εαυτού για να γίνει καλλιτέχνης.

Αρκετά ενδοσκοπικό, σχεδόν ψυχαναλυτικό σινεμά για το σινεμά, την ψυχή του δημιουργού, το κόστος και τις θυσίες που απαιτούνται και φυσικά την τραγική υλιστική επιπολαιότητα των παραγωγών οι οποίοι εξετάζουν με άλλους όρους τις ταινίες. Γνώριμοι χαρακτήρες και ηθοποιοί από τα παλιά επιστρέφουν για να προσφέρουν στιγμές γέλιου σε μια κατά τα άλλα σκοτεινή χρωματικά μέσα στους διαδρόμους και τα δωμάτια της Αθήνας αλλά και μελαγχολική ψυχικά δημιουργία ενός σκηνοθέτη-ηθοποιού που θέλει να αναμετρηθεί με το εγώ αυτοσαρκαστικά και αυτοκριτικά.

Ακόμα πιο μελαγχολική όταν ο κριτικός κινηματογράφου βλέπει δημοσιογραφικές προβολές σε ένα από τα ωραιότερα σινεμά της Αθήνας, το Ιντεάλ, το οποίο έχει κλείσει για άλλους εμπορικούς σκοπούς, δείχνοντας, ίσως χωρίς να το επιδιώκει, μια ακόμα κόντρα ανάμεσα στο όνειρο και την μαγεία του σινεμά από την μια και την σκληρή χρηματοοικονομική πραγματικότητα από την άλλη.

Μια ταινία για φαν του σινεμά του, αλλιώς δύσκολα μπορεί κανείς να δεχτεί τους πειραματισμούς του, αν και δεν είναι προαπαιτούμενο να θυμάται ο θεατής ακριβώς την ιστορία του No Budget Story διότι η ταινία περιλαμβάνει ο,τι χρειάζεται να ξέρει κάποιος για να καταλάβει και να βγάζει συνοχή αυτό που βλέπει. Είναι ένα κλασικό αριστούργημα; Όχι, αλλά και η πρόθεση δεν είναι αυτή.

Μια guerilla κατασκευή πάνω στον ίδιο τον κινηματογράφο και την ανάγκη -φυσική ή τεχνητή- για δημιουργία.