10 ταινιάκια για όσους/ες δεν πάνε διακοπές

Δημοσίευση: 17 Aug 2021, 16:45

Σίγουρα κάποιοι δε θα καταφέρουν διακοπές και φέτος, απόλυτα κατανοητό και σεβαστό, τα κανάλια τώρα που τελείωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες σερβίρουν κωνσταντινου και ελένης για 540η φορά και τα τραγικά γεγονότα διαφόρων ειδών δε μας αφήνουν να ησυχάσουμε.

<a href="/afieromata/afieroma-otan-oi-kaskanter-eginan-protagonistes/69864">Aφιέρωμα: Όταν οι κασκαντέρ έγιναν πρωταγωνιστές</a>ΣΧΕΤΙΚΑAφιέρωμα: Όταν οι κασκαντέρ έγιναν πρωταγωνιστές

Απ’ το να βλέπεις όμως τους ΄μεγάλους΄ να αλλησυγχαίρονται επειδή τα πήγαν τέλεια με πυρκαγιές 2 και 3 μποφόρ, χίλιες φορές να προτείνουμε μια δεκάδα με ταινίες που θα μας συντροφεύσει μέσα στο καυσωνα.

Δεν μιλάμε για λιστα Τοπ 10, ούτε φυσικά για φιλμ οσκαρικών προδιαγραφών, είναι μια υποκειμενική πρόταση με ταινίες που γουστάρουμε που ίσως να δημιουργήσει συζητήσεις όπως και θέλουμε, επουδενί όμως δε το παίζουμε φωστήρες. Για πάμε:

1.   1917 (2019)

Δεν πήρε τα εύσημα που θα έπρεπε, κάποιοι δε το είδαν καν, γιατί πως θα παρουσιάσεις ενα πολεμικό έργο σε μονοπλάνο (ή περίπου);

Πάρα πολυ εύκολα το κατάφερε ο Sam Mendes και με σύμμαχο την εκπληκτική φωτογραφία του Deakins, είσαι ο τρίτος φαντάρος που ακολουθεί τους 2 πρωταγωνιστές σε μια αποστολή αυτοκτονίας.

Το όλο σκηνικό βοηθά την αποτύπωση ανθρώπινων ιστοριών, για νέους που δε θέλουν να πολεμήσουν και το 1917 μετατρέπεται σε ένα θρίλερ επιβίωσης, προσωπικό αλλα και μάταιο.

Αριστούργημα απο την αρχή μέχρι το τέλος, ίσως η καλύτερη ταινία της χρονιάς.

 

2. Versus (2000)

Ένας κατάδικος, μια κοπέλα κυριολεκτικα στα χαμένα και μια συμμορία καταλήγουν σε ένα δάσος που ανοίγει πύλες, ανασταίνει τους νεκρούς και στο τέλος μένει μόνο ένας.

Το απόλυτο χάος στο μυαλό του Ryuhei Kitamura, βάζει στο blender απο highlander, νύχτα των ζωντανών νεκρών μέχρι το Mortal Kombat και όμως για κάποιο λόγο όλο αυτο δουλεύει.

Σπλατεριά σε τερματισμένα στάδια και ο Tak Sakaguchi (μεγάλος star στην Ιαπωνία) σε ημιάγρια κατάσταση να πλακώνει στο ξυλο ζωντανούς και ημίνεκρους.

Budget δεν πρέπει να ξεπέρασε τα 2.000 ευρώ και τα εφέ μερικες φορές θυμίζουν  mortal kombat annihilation αλλά πριν φύγετε τρέχοντας, όσοι μέινουν θα πωρωθούν σε μια μάχη ενάντια στο καλό και στο κακό σε λούπα.

 

3. The signal (2014)

Μια παρέα που κυνηγά ένα hacker καταλήγουν κυνηγημένοι απο επιστήμονες, αστυνομία και ...διάφορα άλλα.

Πρωτότυπη ιδέα που χρειαζόταν κάτι ψιλά παραπάνω για να εκτοξευτεί. Τίμιος ο σκηνοθέτης William Eubank με ελάχιστα μέσα στη διάθεση του, παραδίδει άλλη μια ευχάριστη (not) ταινία με φινάλε που σε αφήνει παγωτό. Τα χρειαζόμαστε αυτα τα έργα, προσδίδουν κάτι το διαφορετικό.

 

4. Tombstone (1993)

Όταν στο casting υπάρχουν ένα σκασμό stars αλλα και υπέροχοι καρατερίστες και όταν όλοι αυτοί απολαμβάνουν αυτό που υποδύονται το αποτέλεσμα είναι μάλλον το καλύτερο western της σύγχρονης εποχής.

Ένα κεφάλαιο στη ζωή του Wyatt Earp, είναι αφορμή για τον Έλληνα σκηνοθέτη George P Cosmatos να αφήσει όλο το επιτελείο να λάμψει σε ρόλους σκληρών καριόληδων.

Ο Val Kilmer ειρωνεύεται, απαγγέλει, πυροβολεί πιο γρήγορα και απ’ τη σκιά του την ώρα που πεθαίνει σιγά σιγά.

Απόλαυση

 

5. Frontier(s) (2007)

Mέσα στη δεκαετία 2000-2010 ο γαλλικός κινηματογράφος επιτίθεται στις αισθήσεις και τα μάτια μας με συνεχόμενα υπερβίαια θρίλερ.

Νεαροί που ξεφέυγουν απο μια διαδήλωση καταλήγουν σε μια φάρμα απο παράφρονες νεοναζί. Το τι μακελειό έχει να ακολουθήσει δεν έχει προηγούμενο.

Ο Χavier Gens φτύνει στα μόυτρα χαζοχαρούμενα αμερικάνικα θριλεράκια και παραδίδει σκοτάδι, αίμα(τόνους) και παράνοια. Τέσσερα χρόνια μετά παρέδωσε το The Divide και μας οδήγησε οριστικα στην κατάθλιψη.

Ταινία όχι για το ευρύ κοινό.

 

6. The Wrestler (2008)

O Darren Aronofsky έχει καταλάβει οτι έχει φλέβα χρυσού στα χέρια του και αφήνει τον πολύ Mickey Rourke να παίζει.....τον εαυτό του σε μια προσωπική ιστορία. Σαρώνουν τα πάντα και όλοι περιμέναμε την ανάσταση και του ηθοποιού.

Δεν ήρθε ποτέ μιας και την τελευταία δεκαετία τον συναντάς μόνο σε πατάτες ολκής.

Συγκινητικό, ένα γράμμα στην μοναξία και στην άρνηση οτι μεγαλώνουμε.

Ο Rourke πάντα ήταν ηθοποιάρα, τον έφαγαν οι δαίμονες του και οι πλαστικές…

 

7.Fearless (2006)

Οταν θέλεις να παρουσιάσεις τη βιογραφία ενός θρύλου των πολεμικών τεχνών, οι επιλογές δεν είναι πολλές. Προσλαμβάνεις τον Jet Li και γίνεται η δουλίτσα. Μπορεί να μη μιλάμε για οσκαρικό ηθοποιό, αλλα στο Hero του Ζανγκ Γιμού και εδώ τα καταφέρνει μια χαρά, ίσως επειδη παίζει και πιο πολυ με τις σιωπές.

Πολύ ωραία ιστορία, αψεγάδιαστες οι σκηνές μάχης, σκέτη θλίψη οι προσπάθειες του Hollywood στο είδος και τα 785 cuts σε μια μονομαχία.

Πάρτε σημειώσεις (παλι μαθαίνουμε στο επερχόμενο Snake eyes θα χρειαστούν δραμαμίνες).

 

8.Avengers Endgame (2019)

To απόλυτο φινάλε σε ιστορίες ηρώων που αγγίζουν τη δεκαετία, ένα έπος με το λιγότερο χιουμοράκι και τη λιγότερη δράση. Ε και;

Hype που έφτασε στο Θεό, προσμονή βλέποντας 800 φορές τα trailer και τα teaser, κινηματογράφος διασκέδασης εις τη νιοστή.

Υπάρχουν γκρίνιες για ήρωες με κολάν, ανθρωπους που παλιμπαιδίζουν ενω γκριζάραν (εμεις!). Έχουμε να απαντήσουμε: marvel βλεπουμε παιδιά, όχι το ΄Κάποτε στην Αμερικη΄ και οσον αφορα το δεύτερο, τι να κάνουμε με αυτούς μεγαλώσαμε (comic).

Κουμπώνει άψογα με το part 1, και καταλήγει σε ενα engame για τους περισσότερους απο εμάς.

Κανένα phase 4 το παραμύθι τελείωσε μη το ξεζουμίζετε άλλο.

 

9.From dusk till dawn (1996)

O Rober Rodriguez με τον κολλητό του και τεράστιο Quentin Tarantino, απλά κάνουν ότι γουστάρουν και εμείς γινόμαστε μάρτυρες μιας απο τις μεγαλύτερες καλτιές όλων των εποχών. Από κοντά ο Clooney που απο τον γόη της εντατικής καταλήγει σε  σκληροτράχηλο εκτελεστή που τα πίνει σε μπαρ με βαμπίρ στριπτιζέζ.

Ξεκινά σαν road movie και καταλήγει σε Ιστορίες απο την κρύπτη.

Και τι δε θα δίναμε να βρισκόμασταν στα γυρίσματα, καθώς πραγματικά φαίνεται οτι μαζεύτηκε μια παρέα να γυρίσει μια τρέλα.

Αγνό fun και ποίηση για τα μάτια η Salma Hayek.

 

10. Lucky Number Slevin (2006)

O κάποτε πολλά υποσχόμενος Paul McGuigan συγκεντρώνει αξιομνημόνευτο cast και παραδίδει μια γκαγκστερική ταινία αγάπης. Μέχρι και ο Josh Harnett που συνήθως είναι μηδέν οξέα μηδέν λιπαρα, εδώ ανταποκρίνεται μια χαρά στο ρόλο του αγαθιάρη(;) Slevin.

Γρήγορο, διασκεδαστικό, με πολλές ανατροπές, το lucky number είναι μια φρέσκια ιδέα παίρνοντας κλισέ του είδους και τα μετατρέπει σε ταινιάκι με καρδιά.

Mίλτος Παπατριανταφύλλου

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΪΝΤ | FREUD'S LAST SESSION  , από την Spentzos Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΪΝΤ | FREUD'S LAST SESSION  , από την Spentzos