Undertone

Από την οθόνη του υπολογιστή της, με τη μητέρα της να αργοπεθαίνει στον επάνω όροφο, η σκεπτικίστρια Evy Babic (Nina Kiri) αναλύει τις αινιγματικές ηχογραφήσεις μέσα από τα ακουστικά της, στη μέση της νύχτας, με τον θαυμαστή και από απόσταση συν-παρουσιαστή της Justin (Adam DiMarco), προσπαθώντας να κατανοήσουν τον αόρατο τρόμο που βίωσε ένα παντρεμένο ζευγάρι που περίμενε παιδάκι μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Καθώς η Evy αντιμετωπίζει τα δικά της περίπλοκα προσωπικά ζητήματα και οι podcasters πλησιάζουν σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις, μυστηριώδεις δυνάμεις αρχίζουν να διαχέονται από τα αρχεία ήχου στο περιβάλλον της Evy, επιταχύνοντας την ψυχολογική της κατάρρευση.

Το Undertone προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από το τυπικό horror δίνοντας προτεραιότητα στον ήχο αντί για την εικόνα. Αν και καταφέρνει να δημιουργήσει στιγμές έντασης και παράνοιας, η άνιση εκτέλεση και η οπτική του αδυναμία το εμποδίζουν να αφήσει πραγματικό αποτύπωμα.

Το βασικό selling point της ταινίας είναι ξεκάθαρο από την αρχή: «Μην φοβάσαι το σκοτάδι. Να φοβάσαι τη σιωπή». Και πράγματι, ο σκηνοθέτης Ίαν Τούασον παίρνει αυτή την ιδέα στα σοβαρά, χτίζοντας μια ταινία που βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον ήχο για να δημιουργήσει τρόμο. Η πρωταγωνίστρια, μια podcaster που ερευνά παραφυσικά φαινόμενα, περνά μεγάλο μέρος του χρόνου της ακούγοντας ηχογραφήσεις — και μαζί της, τις ακούμε κι εμείς.

Η Νίνα Κίρι στον κεντρικό ρόλο κρατά την ταινία λειτουργική. Η ερμηνεία της είναι συγκρατημένη, χωρίς υπερβολές, κάτι που ταιριάζει με τον τόνο του φιλμ. Δεν είναι η κλασική «τρομαγμένη» ηρωίδα· περισσότερο μοιάζει να προσπαθεί να κατανοήσει τι συμβαίνει, ακόμη κι όταν τα πράγματα ξεφεύγουν. Ο Άνταμ ΝτιΜάρκο, ως συνεργάτης της στο podcast, προσθέτει μια πιο «ευάλωτη» διάσταση, λειτουργώντας σχεδόν ως αντίβαρο στη δική της δυσπιστία.

Το δυνατό σημείο της ταινίας είναι ο ηχητικός σχεδιασμός. Οι ήχοι που προέρχονται από τις ηχογραφήσεις — ψίθυροι, παραμορφωμένες φωνές, παιδικά τραγούδια που παίζονται ανάποδα — δημιουργούν μια αίσθηση συνεχούς απειλής. Υπάρχουν στιγμές όπου πραγματικά δεν ξέρεις αν αυτό που ακούς είναι κάτι υπερφυσικό ή απλώς θόρυβος. Αυτή η αμφιβολία λειτουργεί πολύ καλά.

Το πρόβλημα είναι ότι η εικόνα δεν ακολουθεί τον ίδιο δρόμο. Η οπτική ταυτότητα της ταινίας είναι μάλλον αδιάφορη. Ο Τουάσον επιλέγει αργά πλάνα και φυσικό φωτισμό, θέλοντας να δείξει ότι κάτι κακό καραδοκεί, αλλά ο ρυθμός της αφήγησης σπάνια επιτρέπει στον τρόμο να εκτονωθεί. Οι χώροι είναι περιορισμένοι, η κάμερα κινείται αργά αλλά χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση, και οι σκηνές τρόμου βασίζονται σε γνώριμα μοτίβα: που έχουμε δει πολλές φορές — και εδώ δεν παρουσιάζονται με κάποιον ιδιαίτερα φρέσκο τρόπο.

Ακόμα και η δομή της ταινίας δημιουργεί ένα περίεργο αποτέλεσμα. Οι σκηνές όπου η ηρωίδα ακούει τις ηχογραφήσεις είναι συχνά πιο ασφαλείς από εκείνες όπου βρίσκεται εκτός «εργασίας». Αντί να αυξάνεται η ένταση, υπάρχει μια αίσθηση ότι ο πραγματικός κόσμος είναι πιο επικίνδυνος από το ίδιο το παραφυσικό υλικό — κάτι που μάλλον δεν ήταν ο στόχος. Σεναριακά, το φιλμ παίζει με ενδιαφέρουσες ιδέες — μητρότητα, ενοχή, οικογενειακές σχέσεις — αλλά δεν τις αναπτύσσει όσο θα μπορούσε. Ο δαίμονας που σχετίζεται με εγκύους και γονείς δίνει μια κατεύθυνση, αλλά αυτή παραμένει επιφανειακή. Το ίδιο ισχύει και για την προσωπική ζωή της ηρωίδας, που μοιάζει να υπάρχει περισσότερο για να γεμίσει τον χρόνο παρά για να προσθέσει ουσιαστικό βάθος.

Συνολικά, το Undertone είναι μια τίμια προσπάθεια να γίνει κάτι διαφορετικό στο horror, με έμφαση στον ήχο. Και σε αυτό το επίπεδο, πετυχαίνει αρκετά. Όμως η έλλειψη οπτικής ταυτότητας και η περιορισμένη ανάπτυξη των θεμάτων του το κρατούν σε ένα μέτριο επίπεδο.

Παραμένει, τελικά, ένα ενδιαφέρον αλλά ανολοκλήρωτο πείραμα. Η απόφασή του να επαναπροσδιορίσει τη σχέση ήχου και εικόνας είναι αξιόλογη, αλλά η αδυναμία του να συγχρονίσει αυτές τις δύο διαστάσεις το κρατά πίσω. Είναι ένα φιλμ που ακούγεται πιο τολμηρό απ’ όσο φαίνεται.