Τόσο κοντά, τόσο μακρυά

Σύνοψη: Ένα ζευγάρι συναντιέται μετά από έναν χρόνο χωρισμού για να οριστικοποιήσει το διαζύγιό του και να διαπραγματευτεί το μέλλον των δύο παιδιών του. Εκείνη μοιάζει σίγουρη για την απόφασή της, ενώ εκείνος φαίνεται να μην έχει δεχθεί ότι ο γάμος τους έχει τελειώσει. Οι έντονες διαφωνίες και οι αντιφάσεις τους φέρνουν τα βαθύτερα συναισθήματά τους στην επιφάνεια. Η αγάπη και η έλξη τους αναζωπυρώνεται, καθώς το νησί, όμορφο και επικίνδυνο, γίνεται καθρέφτης του γάμου τους.

Γνώμη: “Εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ, μόνοι πάνω στη γη” λέει το γνωστό και αγαπησιάρικο κομμάτι των Φατμέ και βλέποντας το “Τόσο Κοντά, Τόσο Μακριά” της Αλίκης Δανέζη-Knutsen δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί ότι είναι σαν να πήρε την ειδυλλιακή αυτή εικόνα και να τη γύρισε τούμπα για τις ανάγκες της τέταρτης μεγάλου μήκους ταινίας της.

Με φόντο ένα Αγκίστρι ερειπωμένο, γνωρίζουμε τον Νίκο (Ανδρέας Κωνσταντίνου) και την Άννα (Αγγελική Παπούλια). Βρίσκονται εκεί για να διευθετήσουν το επερχόμενο διαζύγιό τους, με εκείνη να μοιάζει αρχικά αποφασισμένη και εκείνον να προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς έχει πάει στραβά.

Στις δικές της “Σκηνές από έναν γάμο», η Δανέζη-Knutsen επιχειρεί μια υπόκωφα εκκωφαντική ανατομία του τέλους μιας σχέσης και ιδιαίτερα της αδυναμίας δύο ανθρώπων που αγαπιούνται να επικοινωνήσουν πραγματικά.

Το σενάριο, το οποίο συνυπογράφει μαζί με τους δύο πρωταγωνιστές της και προέκυψε από μήνες αυτοσχεδιασμών, είναι –σε σημεία– τόσο αφοπλιστικό που νιώθεις σχεδόν ότι κρυφακούς ένα πραγματικό ζευγάρι, με τις ερμηνείες της Αγγελικής Παπούλια (“Κυνόδοντας”) και του Ανδρέα Κωνσταντίνου (“Μικρά Αγγλία”) να επιβεβαιώνουν ότι είναι από το πιο χαρισματικούς εν ενεργεία ηθοποιούς.

Παρότι ποτέ δεν μαθαίνουμε τι ακριβώς έχει συμβεί ανάμεσά τους, οι δυο τους μοιάζουν να κουβαλάνε ό,τι μπορεί να φέρει σε τέλμα τη σχέση δύο ανθρώπων που, όπως παραδέχονται και οι ίδιοι, προσπάθησαν να μην φτάσουν εκεί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο που μπορεί να είναι ή να μην είναι αρκετός.

Η απόφαση της Δανέζη-Knutsen να αφήσει απ’ έξω τις λεπτομέρειες και να κρατήσει την ουσία είναι θαρραλέα και αναζωογονητική, αλλά πέρα από τις σκηνές που μοιράζονται οι δύο πρωταγωνιστές της –και δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους– οι συμβολισμοί που επιχειρεί δεν λειτουργούν απόλυτα, ενώ το εύρημα του νησιού όπου δεν υπάρχει κανείς πέρα από το ζευγάρι σύντομα εγκαταλείπεται, προσγειώνοντας απότομα στην πραγματικότητα τόσο τους δυο χαρακτήρες όσο και τον θεατή