Tα κάλαντα των Χριστουγέννων

Σύνοψη: Τα Κάλαντα Των Χριστουγέννων ακολουθούν την περιπέτεια για όλη την οικογένεια του σκληρόκαρδου και φιλάργυρου Λυκούργου που, παραμονή των Χριστουγέννων, χάρη σε τρία απρόσκλητα πνεύματα θα ανασύρει τη χαμένη του ανθρωπιά για μια ζωή, γεμάτη αγάπη και γενναιοδωρία.

Άποψη: Μια γενική παρατήρηση για αρχή. Η φράση «για ελληνική ταινία καλή είναι» μας έχει κάνει κακό στο πώς αντιλαμβανόμαστε το κεφάλαιο «πολιτισμός» εντός των συνόρων μας (ανάμεσα σε άλλα πράγματα που δεν είναι της παρούσης). Το φιλμ του Χρήστου Κανάκη είναι σαν να ποντάρει σε αυτήν την ευρύτερη εγχώρια αντίληψη στην πορεία προς μια απήχηση στα ταμεία (στόχος που μάλλον θα επιτευχθεί για μια σειρά λόγων, ανεξάρτητα από το ίδιο το προϊόν) χωρίς να διαθέτει ως επί το πλείστον τις αρετές εκείνες που θα το αναδείκνυαν ως αληθινά ποιοτικό λαϊκό θέαμα.

Επειδή πρόκειται για ένα ατού του φιλμ που έχει εύλογα διαφημιστεί πολύ, ναι, τα ορεινά χωριά της Ηπείρου στα οποία γυρίστηκε προσφέρονται για μερικές όμορφες εικόνες και η φωτογραφία του Κωνσταντίνου Κουκουλιού βοηθάει στο να «γράψουν» με τον σωστό τρόπο στον φακό. Από την άλλη βέβαια, ενώ υπάρχει το άλλοθι του παραμυθιού, είναι αρκετά αποπροσανατολιστικό για το μάτι να βλέπει κανείς μια μείξη από βικτωριανές μαζί με πιο ελληνοπρεπείς ενδυμασίες, και μάλιστα κυρίως αστικού τύπου, να κυκλοφορούν σε ορεινό περιβάλλον.

Αλλά το κύριο πρόβλημα είναι ότι, καλώς ή κακώς, μια παραμυθένια κινηματογραφική αφήγηση για να λειτουργήσει και να μαγέψει συνήθως θέλει προϋπολογισμούς που με τα ελληνικά δεδομένα δύσκολα πιάνονται. Και πάλι, μπορεί με έξυπνα κόλπα κι ευρήματα να προκύψει ένα τιμιότατο αποτέλεσμα με λιγότερα χρήματα, δυστυχώς όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εδώ. Δεν αποφεύγεται ούτε η παγίδα της χρήσης ψηφιακών εφέ που είναι εκ των πραγμάτων σχεδόν πάντα καταδικασμένη σε εγχώρια παραγωγή για τους γνωστούς λόγους.

Και δεν δίνονται ικανοποιητικές απαντήσεις στο ερώτημα του γιατί να εξοικειωθεί ένα παιδάκι με το πολυαγαπημένο έργο του Dickens μέσα από τη συγκεκριμένη δουλειά και όχι από πιο δοκιμασμένες συνταγές, ενδεικτικά μόνο τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» με πρωταγωνιστές τα Μάπετς ή το θαυμάσιο animation μικρού μήκους της Disney με τον χαρακτήρα του Σκρουτζ Μακ Ντακ.

Κι ενώ το καστ μαζεύει αρκετά αξιόλογα ονόματα, μονάχα ο Κωνσταντίνος Δανίκας ερμηνεύει με βάθος και συναίσθημα που να πηγαίνουν μακρύτερα από το στερεοτυπικό.

Πέραν των υπολοίπων ενστάσεων, πρόκειται για έναν μύθο τόσο γνωστό και βαθιά ριζωμένο στη συλλογική συνείδηση που για να ξαναειπωθεί για νιοστή φορά στο σήμερα θα έπρεπε, αν όχι να έχει και κάτι καινούριο, που να μην αλλοιώνει όμως την ουσία της πηγής, τότε να αποδίδεται αρκούντως γοητευτικά ώστε να θυμίζει σε μικρούς και μεγάλους γιατί τον αγαπούν. Τα «Κάλαντα των Χριστουγέννων» δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Ίσως να κάνει τη δουλειά του ως έναν βαθμό για ανώδυνη οικογενειακή ψυχαγωγία, αλλά σίγουρα δεν είναι από τις προβολές εκείνες που θα μείνουν αξέχαστες σε παιδιά και γονείς.