Return to Silent Hill

Σύνοψη: Ο James λαμβάνει ένα γράμμα απο την χαμένη του αγαπη και ξεκινάει να τη συναντήσει στο 'δικό' τους μέρος, το Silent Hill, το οποίο δε το λες και φιλόξενο, μιας και διάφορα τρομακτικά πράγματα συμβαίνουν εκεί.

Γνώμη: Τα πρώτα σημάδια δεν ήταν καλά απο το τρέιλερ. Ναι υπήρχε μια ατμόσφαιρα περιποιημένη στα πλαίσια του διάσημου video game με χιλιάδες οπαδούς, όμως κάτι ένιωθες να μήν κολλάει . Όμως του δίνεις μια ευκαιρία, Silent Hill είσαι αφού.

Οι κακοί οιωνοί επαληθεύονται απο την αρχή και δυσκολεύσαι να γυρίσεις το κεφάλι σου αλλού (όχι απο το τρόμο) ή να παραβλέψεις τα ατοπήματα.

O Jeremy Irvine στο ρόλο του James δεν γνωρίζουμε τι μέσο είχε για να πρωταγωνιστήσει στη συγκεκριμένη ταινία, σίγουρα μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου, μακρυά όχι μόνο απο το Silent Hill αλλά και απο κάθε υποκριτική ικανότητα. Ερμηνεύει άψυχα έναν χαρακτήρα που τον περικλείουν χιλιάδες συναισθήματα, με emo κόμμωση που σε κάνει να τραβάς τα δικά σου μαλλιά και άπειρες cringe στιγμές καθόλη τη διάρκεια του έργου. Πραγματικά ακατάλληλος...

Όχι οτι οι υπόλοιποι ηθοποιοί πάνε πίσω, π.χ. η αγαπήμενη του Mary νομίζεις οτι ξεπήδησε απο καμιά διαφήμιση οδοντόκρεμας, ενώ οι υπόλοιποι (μπορεί και για καλό) έχουν ελάχιστο αντίκτυπο στην ταινία.

Ο σκηνοθέτης Christophe Gans δεν είναι ερασιτέχνης σε καμία περίπτωση, λατρεύει τις ταινίες τρόμου και αφού έγινε γνωστός με το Crying Freeman (1995), έλαμψε με το υπέροχο κράμα (θρίλερ εποχής με ίντριγκα, ξυλίκι και τέρατα) "Αδελφότητα των Λύκων" (2001),  ενώ παρουσίασε και τη δική του οπτική στο υπερτίμιο Silent Hill του 2006. Χωρίς να είναι πιστό αντίγραφο του βιντεοπαιχνιδιού, έιχε αρχή μέση και τέλος με καλό καστ και φοβερή ατμόσφαιρα.

Ύστερα απο 20 χρόνια μοιάζει να έχει σκουριάσει, με ένα μπάτζετ προφανώς περιορισμένο που δυστυχώς δε μπορεί να κάνει θαύματα (βγάζουν μάτι κάποια κακά εφέ), ενώ οι ηθοποιοί μοιάζουν χαμένοι στην ομίχλη της πόλης.

Μέσα σε όλα αυτά η δαιδαλώδης υπόθεση του ομώνυμου παιχνιδιού που άγγιζε ευαίσθητα θέματα όπως τη θλίψη, την ενοχή, την αγάπη και την αυτοκτονία μέσα απο τρομακτικούς γρίφους και ένα κουβάρι που ξετύλιγε χειρουργικά τη ψυχοσύνθεση του κεντρικού χαρακτήρα αλλά και τη διάχυτη μελαγχολία ασορτί με τη πνιγηρή ατμόσφαιρα, έχουν πεταχτεί όλα απο το παράθυρο εδω περα. Γιατί;

Τα 106 λεπτά διάρκειας μοιάζουν ταινία μικρού μήκους για να χωρέσει ο κεντρικός πυρήνας, απο την άλλη είναι τόσο άσχημα δοσμένα στον θεατή που σε κάνουν να βαριέσαι και να μή σε αφορά τι παρακολουθείς.

Μιλάμε για μια χαμένη ευκαιρία επικών διαστάσεων, αφού το Silent Hill είναι ένα αριστούργημα που όλοι μας θα θέλαμε να χαθούμε μέσα στη μεγάλη οθόνη, δυστυχώς όμως βάζει γερή υποψηφιότητα σε μιά απο τις πιο κακές ταινίες του 2026 αποτελώντας ένα ακόμα κρίκο στο σερί αποτυχημένων προσπαθειών να μετουσιωθούν πετυχήμένα franchise στον κινηματογράφο.