Her private hell

H ταινία διαδραματίζεται σε μια φουτουριστική μητρόπολη βουτηγμένη στο νέον - έναν υπνωτικό κόσμο που μοιάζει να ξεπήδησε από σκοτεινή επιστημονική φαντασία, ισορροπώντας διαρκώς ανάμεσα στη σαγήνη και τη βία. Μέσα από αυτόν τον κόσμο αναδύονται δύο βασικές ιστορίες.

Η πρώτη ακολουθεί τον Private K (Τσαρλς Μέλτον), έναν Αμερικανό στρατιώτη που, κυριευμένος από την απόγνωση, ψάχνει τη μικρή του κόρη, πεπεισμένος πως βρίσκεται παγιδευμένη στην Κόλαση. Η δεύτερη επικεντρώνεται στην Elle (Σόφι Θάτσερ), μια νεαρή ανερχόμενη σταρ που καταρρέει υπό το βάρος μιας βαθιάς προδοσίας: ο πατέρας της, ο πανίσχυρος JohnnyThunders (Ντάγκρεϊ Σκοτ), πρόκειται να παντρευτεί τη μυστηριώδη Dominique (Αβάνα Ρόουζ Λιου) - την πρώην κολλητή της φίλη.

Σεξ, βία, νέον, δέρμα, υπνωτιστικές παύσεις, πανέμορφα πρόσωπα και διάλογοι που ακούγονται σαν ποιητικά αινίγματα. Το σινεμά του Νίκολας Βίντιγκ Ρεφν είναι ξανά εδώ. Το πρόβλημα είναι ότι, αυτή τη φορά, όλα μοιάζουν περισσότερο με ανακύκλωση παρά με εξέλιξη. Αν κάποτε ο Ρεφν έδειχνε σαν σκηνοθέτης που δημιουργούσε το μέλλον της κινηματογραφικής εικόνας, σήμερα μοιάζει να περιηγείται στο προσωπικό του μουσείο.

Για όσους έχουν παρακολουθήσει την πορεία του Δανού δημιουργού, το Her Private Hell θυμίζει από τα πρώτα του λεπτά μια συλλογή από τις μεγαλύτερες εμμονές του. Είναι σχεδόν ένα «Refn's Greatest Hits». Ο ήρωας φορά δέρμα. Ο κακός φορά επίσης δέρμα. Οι γυναίκες μοιάζουν με μοντέλα υψηλής ραπτικής. Υπάρχει μια περίπλοκη μητρική φιγούρα, αναφορές στο Giallo, επιρροές από τον κινηματογράφο των σαμουράι και ένα σύμπαν όπου η αισθητική προηγείται πάντα της λογικής.

Θεωρητικά, αυτό ακούγεται σαν ιδανική επιστροφή για τους θαυμαστές του. Στην πράξη, όμως, το αποτέλεσμα αποδεικνύεται πολύ λιγότερο συναρπαστικό. Οι εικόνες που κάποτε έμοιαζαν προκλητικές και ριζοσπαστικές σήμερα μοιάζουν να έχουν χάσει τη δύναμή τους. Κάπως ο Ρεφν δείχνει να μην ξέρει (ή να μην το επιθυμεί)  πως να εξελίξει το προσωπικό του ύφος. 

Όπως σχεδόν πάντα στον κόσμο του Ρεφν, όλοι μοιάζουν υπερβολικά όμορφοι για να είναι πραγματικοί. Οι γυναίκες έχουν την αισθητική περιοδικών μόδας και οι περισσότεροι άνδρες εμφανίζονται σαν αστικοί σαμουράι ντυμένοι εξ ολοκλήρου με μαύρο δέρμα. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο πατέρας της Ελ, Τζόνι Θάντερς, τον οποίο υποδύεται ο Ντάγκρεϊ Σκοτ, αλλά και μια μυστηριώδης φιγούρα γνωστή μόνο ως Leather Man. Είναι ο άνθρωπος που κυκλοφορεί στην πόλη διαμελίζοντας κυριολεκτικά τα θύματά του και η ταινία αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να πρόκειται για τον ίδιο τον Διάβολο – με κεφαλαίο Δ. Στο ήδη αλλόκοτο αυτό σύμπαν εμφανίζεται ο Private K, ένας στρατιώτης που υποδύεται ο Τσαρλς Μέλτον και αναζητά την εξαφανισμένη κόρη του. Αν η Ελ θυμίζει έντονα την ηρωίδα της Ελ Φάνινγκ στο The Neon Demon, τότε ο Private K μοιάζει να συνεχίζει ευθέως το κινηματογραφικό αρχέτυπο που είχε δημιουργήσει ο Ράιαν Γκόσλινγκ στις συνεργασίες του με τον Ρεφν: ένας σιωπηλός, όμορφος, σχεδόν ανέκφραστος άνδρας που προχωρά προς την αποστολή του με απόλυτη αποφασιστικότητα.

Η αφήγηση κινείται συνεχώς ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Από τη μία υπάρχουν σκηνές απόλυτης στιλιζαρισμένης ακινησίας, όπου οι χαρακτήρες ανταλλάσσουν ποιητικές φράσεις που μοιάζουν να μην συνδέονται ποτέ μεταξύ τους. Από την άλλη βρίσκονται οι σκηνές ωμής δράσης, στις οποίες ο Private K σπάει πρόσωπα με σιδερογροθιές ή βγάζει μάτια με σπαθιά. Είναι η γνώριμη εμμονή του Ρεφν να αντιμετωπίζει το σεξ και τη βία σαν δύο μορφές της ίδιας κινηματογραφικής αισθητικής. Και η αλήθεια είναι πως υπάρχουν ακόμη στιγμές όπου αυτό λειτουργεί. Ορισμένες σεκάνς θυμίζουν γιατί ο Ρεφν απέκτησε τόσο φανατικό κοινό. Για λίγα λεπτά, η εικόνα, ο ήχος και ο ρυθμός συγχρονίζονται με τρόπο σχεδόν υπνωτιστικό. Δυστυχώς, αυτές οι στιγμές είναι πολύ λιγότερες απ' όσες θα περίμενε κανείς.

Πολύ συχνότερα, ο σκηνοθέτης δείχνει να χάνει τον δρόμο του μέσα στην ίδια του την αισθητική. Το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο τις τηλεοπτικές παραγωγές του παρά τη δύναμη του Drive ή του Only God Forgives, παρά την συμβολή του Πίνο Ντονάτζιο. Ο θρυλικός συνθέτης, που υπέγραψε τη μουσική για αριστουργήματα των Μπράιαν Ντε Πάλμα και Ντάριο Αρτζέντο, παραδίδει ένα soundtrack γεμάτο μεγάλες, στοιχειωμένες μελωδίες που αγκαλιάζουν ολόκληρη την ταινία. Σε πολλές σκηνές, όταν οι εικόνες δείχνουν να εξαντλούνται και οι ηθοποιοί χάνονται μέσα στους εσκεμμένα αινιγματικούς διαλόγους του Ρεφν, η μουσική του Ντονάτζιο είναι αυτή που κρατά πραγματικά ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή. Είναι, χωρίς ιδιαίτερη αμφιβολία, ο πραγματικός MVP της ταινίας.

Ακόμη και στις πιο αδύναμες δουλειές του, ο Δανός δημιουργός έδινε πάντοτε την αίσθηση ενός σκηνοθέτη που αναζητούσε νέους κινηματογραφικούς δρόμους. Εδώ, για πρώτη φορά, μοιάζει περισσότερο με κάποιον που αναπαράγει το προσωπικό του λεξιλόγιο χωρίς να προσθέτει καινούργιες λέξεις. Στο τέλος της ημέρας, ίσως η μεγαλύτερη κόλαση να είναι η διαπίστωση ότι δεν έχεις τίποτα καινούργιο να πεις.