Ready or not 2: Here i come

Λίγα λεπτά αφότου επιβίωσε της σφοδρής δολοφονικής επίθεσης από την οικογένεια Le Domas, η Grace (Samara Weaving) ανακαλύπτει ότι έχει φτάσει στο επόμενο επίπεδο του εφιαλτικού παιχνιδιού — και αυτή τη φορά με την αποξενωμένη αδελφή της Faith (Kathryn Newton) στο πλευρό της.

Η Grace έχει μόνο μία ευκαιρία να επιβιώσει, να κρατήσει την αδελφή της ζωντανή και να διεκδικήσει την Ανώτατη Θέση του Συμβουλίου που ελέγχει τον κόσμο. Τέσσερις αντίπαλες οικογένειες την κυνηγούν για τον θρόνο, και όποιος κερδίσει θα κυβερνά τα πάντα.

Το Ready Or Not 2: Here I Come επιστρέφει με την ίδια συνταγή: σατανιστές δισεκατομμυριούχοι, αιματηρά παιχνίδια και μια Σαμάρα Γουίβινγκ που παλεύει για τη ζωή της. Είναι χαοτικό και γεμάτο gore — αλλά δύσκολα ξεφεύγει από τη σκιά του πρώτου.

Από τα πρώτα λεπτά, η ταινία κάνει κάτι ριψοκίνδυνο: επιστρέφει στην εμβληματική τελική εικόνα του Ready Or Not. Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Εκείνη η σκηνή — η νύφη με το ματωμένο φόρεμα μπροστά σε ένα φλεγόμενο αρχοντικό — ήταν τόσο δυνατή που σχεδόν δεν χρειαζόταν συνέχεια. Και όμως, εδώ είμαστε.

Η ιστορία συνεχίζει αμέσως μετά. Η Γκρέις δεν είναι πλέον η ηρωίδα που επέζησε, αλλά η βασική ύποπτη. Όπως λέει και η λογική της ταινίας, «επειδή αυτό είναι Αμερική», η αλήθεια δεν έχει και τόση σημασία.

Δεν περνάει πολύς χρόνος μέχρι να επανέλθει το χάος. Νέοι χαρακτήρες με περίεργα χόμπι, το ίδιο παιχνίδι — απλώς σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Η Σαμάρα Γουίβινγκ είναι ξανά το μεγάλο ατού. Ξέρει πώς να παίζει τον τρόμο, αλλά και πώς να τον μετατρέπει σε οργή. Η μετάβαση από το «δεν ξέρω τι συμβαίνει» στο «θα σας καταστρέψω όλους» είναι αυτό που κάνει την ταινία να λειτουργεί. Και εδώ το κάνει ξανά, ακόμα κι αν δεν έχει την ίδια φρεσκάδα.

Υπάρχει επίσης μια σατιρική διάθεση απέναντι στους υπερπλούσιους. Οι σατανιστές της ταινίας είναι ουσιαστικά μια καρικατούρα της ελίτ — διεστραμμένοι, βαριεστημένοι και επικίνδυνοι. Το μήνυμα δεν είναι λεπτό, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας.

Παρόλα αυτά, η ταινία δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την αίσθηση επανάληψης. Κάνει τα ίδια πράγματα, απλώς πιο δυνατά. Περισσότερο αίμα, περισσότερη δράση, περισσότερη υπερβολή. Αλλά όχι απαραίτητα περισσότερη ένταση.