Με τον εξαίσια ευρηματικό, παράδοξα χιουμοριστικό αλλά και απρόβλεπτα ρομαντικό “Αστακό” του ο Γιώργος Λάνθιμος πετυχαίνει την ομαλή (και, μάλλον, αναγκαία) μετάβαση από το ακραία σουρεαλιστικό σύμπαν του “Κυνόδοντα” και των “Άλπεων” σε ένα κάπως πιο οικείο -αν και δυστοπικό- περιβάλλον όπου μπορεί να χωρέσει και το συναίσθημα, έστω και σε μια ελαφρώς πιο “υπαινικτική” μορφή του.

Χωρισμένο σε δύο ευδιάκριτα μέρη, το νέο αυτό φιλμ του διακεκριμένου σκηνοθέτη και σεναριογράφου μας, εκτός του ότι αποτελεί το αγγλόφωνο big(ger) budget ντεμπούτο του με ένα επίλεκτο διεθνές καστ στις τάξεις του, το οποίο θα μπορούσαμε κάλλιστα να συναντήσουμε σε ταινία του Γούντι Άλεν, συνιστά και το πιο φιλόδοξο πόνημα του, καθώς προχωρά τη γνώριμη θεματική του ένα βήμα παραπέρα, μέσα από μια αφήγηση αρκετά πιο... φιλική στο μέσο θεατή. Προηγουμένως, ωστόσο, φροντίζει, μέσω των κανόνων που ισχύουν (ο αυνανισμός απαγορεύεται ρητά, η ερωτική επαφή επιτρέπεται αρκεί οι συμμετέχοντες να μοιράζονται κάποιο κοινό χαρακτηριστικό) και των συνθηκών που επικρατούν στο ξενοδοχείο όπου εγκαθίστανται όσοι καταλήγουν μόνοι προκειμένου να βρουν ένα νέο ταίρι, να μας προσφέρει ποικίλες καταστάσεις όπου κυριαρχεί το χαρακτηριστικό πνευματώδες και συχνά κατάμαυρο χιούμορ του, με τους διάφορους ιδιοσυγκρασιακούς χαρακτήρες να εκστομίζουν τους –τυπικά– επιτηδευμένους διαλόγους του (που στα αγγλικά ηχoύν ακόμη πιο... deadpan) με ανέκφραστο ύφος. Καταστάσεις συχνά αλλοπρόσαλλες, οι οποίες επενδύονται με ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον soundtrack που περιλαμβάνει από Σοστακόβιτς και Στραβίνσκι μέχρι Nick Cave και Αττίκ, και διακόπτονται από ξαφνικά ξεσπάσματα βίας που, όμως, λειτουργούν στην εντέλεια μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της ιδιόρρυθμης κοινωνικής σάτιρας που καυτηριάζει την εμμονή των δυτικών κοινωνιών με το “ζευγάρωμα”, την οποία ο Λάνθιμος συνυπογράφει για μια ακόμη φορά με τον σταθερό συνεργάτη του Ευθύμη Φιλίππου.

Στο πρώτο αυτό μέρος την παράσταση καταφέρνει να κλέψει η Αγγελική Παπούλια, υποδυόμενη μια αδίστακτη γυναίκα χωρίς καθόλου συναισθήματα, η οποία και θα αποτελέσει τον καταλύτη για τη μετατόπιση της δράσης από το ξενοδοχείο στο κοντινό δάσος, όπου ο –πρωταγωνιστικός– χαρακτήρας του Ντέιβιντ (ο Κόλιν Φάρελ σε μια από τις πλέον αξιομνημόνευτες ερμηνείες της καριέρας του) θα ενταχθεί στις τάξεις των επαναστατημένων “Μοναχικών”, ερχόμενος, ωστόσο, αντιμέτωπος με νέους αυστηρούς κανόνες, με αποκορύφωμα τις βάναυσες ποινές που περιμένουν όσους τολμήσουν ακόμη και να φλερτάρουν μεταξύ τους. Εκεί, όμως, ο διοπτροφόρος Ντέιβιντ θα γνωρίσει αναπάντεχα τον έρωτα στο πρόσωπο μιας γοητευτικής γυναίκας με μυωπία (Ρέιτσελ Βάις, η οποία για ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας εκτελεί και χρέη αφηγητή), και, ξαφνικά, η ζωή του θα αποκτήσει εκ νέου νόημα. Θα νιώσει πως επιτέλους υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστεί, πως υπάρχει κάποιος για τον οποίο αξίζει να αλλάξει. Κάπως έτσι ο “Αστακός” θα φανερώσει μια ακόμη πτυχή της ιστορίας του, τη ρομαντική, εμμένοντας, μάλιστα σε αυτήν μέχρι και το (ανοιχτό) φινάλε. Μια αλλαγή ύφους που ίσως και να αιφνιδιάσει κάποιους, αποτελεί ωστόσο ξεκάθαρη ένδειξη πως ο Λάνθιμος είναι πλέον έτοιμος να χαράξει μια νέα πορεία στην καριέρα του, η οποία θα τον βγάλει από τα στεγανά του λεγόμενου “weird wave of Greek cinema” και θα τον φέρει σε επαφή με ένα ευρύτερο κοινό. Κάτι που μόνο καλό μπορεί να είναι.

ΥπόθεσηΣτο εγγύς μέλλον και σύμφωνα με τους κανόνες της Πόλης, όσοι χωρίζουν και μένουν μόνοι, συλλαμβάνονται και μεταφέρονται στο Ξενοδοχείο. Εκεί, είναι υποχρεωμένοι να βρουν ένα σύντροφο μέσα σε 45 μέρες. Αν αποτύχουν, μεταμορφώνονται σε κάποιο ζώο της επιλογής τους και αφήνονται ελεύθεροι στο Δάσος. Ένας απεγνωσμένος Άντρας δραπετεύει από το Ξενοδοχείο, βρίσκεται στο Δάσος όπου ζουν οι Μοναχικοί, και ερωτεύεται, παρ’ όλο που κάτι τέτοιο είναι ενάντια στους κανόνες τους.

 

Δημοσίευση: 22 Οκτ. 2015, 22:34
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Τίτλος:
Ο αστακός (The lobster)
Σκηνοθεσία: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
118
Εταιρία διανομής: 
Release: 
22 Οκτωβρίου 2015
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ