Το μυστηριώδες βλέμμα του ροζ φλαμίνγκο

Σύνοψη: Είναι 1982 και ένα εντεκάχρονο ορφανό κορίτσι βρίσκει την οικογένεια που του έλειπε στην καρδιά μιας μικρής queer κοινότητας η οποία ζει σε μια απομονωμένη κωμόπολη, στην έρημο της Βόρειας Χιλής.

Το τοπίο είναι αφιλόξενο και σκληρά ανδροκρατούμενο, τα θαρραλέα μέλη της κοινότητας όμως απαντούν με γαργαλιστική τσαχπινιά και τσαγανό, μέχρι τη στιγμή που η φήμη για έναν θανατηφόρο μεταδοτικό ιό θα σκορπίσει τον φόβο και τη βία στην περιοχή.

Άποψη: Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον 30χρονο χιλιανό σκηνοθέτη Ντιέγκο Σεσπέδες και με την πρώτη κατάφερε να διακριθεί στο Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών και να εκπροσωπήσει η ταινία του την Χιλή στο φετινό Όσκαρ διεθνούς ταινίας.

Ένα κουίρ μελόδραμα φαντασίας από έναν σκηνοθέτη που μοιάζει να ξέρει πού πατά και πώς να αξιοποιεί τα στοιχεία του κάθε είδους, παρά το ότι είναι η πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά, αν και προφανώς χρωστάει πολλά στο αλμοδοβαρικό σινεμά και στην παράδοση της χώρας του στο κουίρ σινεμά, ιδίως τα τελευταία δεκατρία χρόνια, μετά την ομοφοβική δολοφονία του Daniel Zamudio Vera το 2012 που πυροδότησε ευρύτερη διεκδίκηση LGBTQI δικαιωμάτων στην Χιλή.

Το Μυστηριώδες Βλέμμα του Ροζ Φλαμίνγκο αναμετράται με θεματικές όπως η έμφυλη ταυτότητα, η σεξουαλική ταυτότητα και η ελευθερία σε μια εποχή μάλιστα έντονη στιγματισμού της κοινότητας λόγω του AIDS.

Προφανώς το «κακό», η ασθένεια ή ο ιός που δεν λέγεται το όνομα του, είναι μια αναφορά στην έκρηξη του AIDS στα 80s. Τοποθετημένο μάλιστα σε μια μικρή ορεινή κοινωνία, παρατηρούμε τις προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες με τους άρρενες κατοίκους, εργάτες στα ορυχεία να πιστεύουν πως θα κολλήσουν ακόμα και αν κοιτάξουν τα κουίρ άτομα της περιοχής, με αποτέλεσμα να καλύπτουν τα μάτια τους.

Λαϊκότητα και προκατάληψη σε εποχές μηδαμινής ενημέρωσης επί του θέματος δείχνουν μια πιο folklore εκδοχή της πατριαρχίας με έντονη βία και τιμωρία.

Συναισθηματικό και ευαίσθητο, αστείο και σκληρό ταυτόχρονα, με αρκετές πινελιές μαγικού ρεαλισμού και κουίρ εξτραβαγκάντζας με τα ελαττώματα ενός πρωτόλειου δείγματος, όπως κάποια αφηγηματικά κενά και η απουσία κάποιας πιο στιβαρής αίσθησης απειλής σε σημείο που ανά διαστήματα να μοιάζει υποτονικό, αλλά και την υπόσχεση ενός δημιουργού με τα φόντα να μας απασχολήσει καλλιτεχνικά.