Μια ιδιωτική ζωή

Η διάσημη ψυχίατρος Λίλιαν Στάινερ ξεκινά μια ιδιωτική έρευνα για τον θάνατο μιας από τις ασθενείςτης, για την οποία είναι πεπεισμένη ότι δολοφονήθηκε.

Ξεκινά τη δική της προσωπική έρευνα, η οποία σταδιακάμετατρέπεται σε μια βαθιά ενδοσκόπηση γύρω από την ευθύνη, την ενοχή και τα όρια τηςεπαγγελματικής και προσωπικής ζωής.

Η Τζόντι Φόστερ υποδύεται μια Αμερικανίδα ψυχαναλύτρια στο Παρίσι που αρνείται να δεχτεί ότι η ασθενής της αυτοκτόνησε. Το αποτέλεσμα είναι ένα καλογυαλισμένο, αλλοπρόσαλλο θρίλερ που φλερτάρει με την κωμωδία και δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό του εντελώς στα σοβαρά.

Η Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι φαίνεται να διασκεδάζει παίζοντας με τα είδη. Το A Private Life ξεκινά σαν ψυχολογικό δράμα, μετατρέπεται σε ερασιτεχνικό αστυνομικό μυστήριο και καταλήγει σε κάτι που θυμίζει κινηματογραφικό καπρίτσιο. 

Η Φόστερ είναι το μεγάλο ατού. Παίζει με αυτοσαρκασμό, μιλά γαλλικά με άνεση και μετατρέπει τη Λίλιαν σε μια φιγούρα που κινείται ανάμεσα στο κύρος και τη γελοιότητα. Δίπλα της, ο Ντανιέλ Οτέιγ ως πρώην σύζυγος και πρόθυμος συνεργός προσφέρει σταθερότητα, ενώ οι Ματιέ Αμαλρίκ και Βιρζινί Εφιρά δίνουν ακριβώς όσο δραματικό βάρος χρειάζεται για να κρατηθεί το παιχνίδι.

Η ταινία, ωστόσο, έχει την τάση να ανοίγει περισσότερα νήματα απ’ όσα κλείνει. Οι σκηνές ύπνωσης, με τις ναζιστικές φαντασιώσεις και τις ορχήστρες της Κατοχής, είναι εντυπωσιακές αλλά μοιάζουν να ανήκουν σε άλλη ταινία. Το cameo του Φρέντερικ Γουάιζμαν ως αναλυτή υπόσχεται βάθος που δεν έρχεται ποτέ. Και το μυστήριο, παρά τις υποσχέσεις, καταλήγει σε ένα φινάλε που δύσκολα θα σοκάρει.

Αλλά ίσως αυτό να είναι και το νόημα. Το A Private Life δεν ενδιαφέρεται να γίνει το επόμενο μεγάλο θρίλερ. Θέλει να είναι κομψό, ελαφρώς ειρωνικό και απολαυστικά παράξενο. Και χάρη στην παρουσία της Τζόντι Φόστερ, το καταφέρνει. Δεν είναι ταινία που θα συζητηθεί για τις ανατροπές της, αλλά για την αίσθηση ότι παρακολουθείς μια σταρ να παίζει — και να απολαμβάνει — έναν ρόλο που ξέρει πόσο αφελής είναι.

Αν το πάρεις χαλαρά, το Vie Privée είναι μια ευχάριστη, στυλάτη απόδραση. Αν περιμένεις καθηλωτικό σασπένς, θα απογοητευτείς. Αλλά ως κομψό, ιδιοσυγκρασιακό δείγμα ευρωπαϊκού star vehicle, κάνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται — και τίποτα παραπάνω.