Marty Supreme

Ένας 23χρονος πωλητής παπουτσιών στο Lower East Side του 1952, κυνηγά με αστείρευτη εμμονή την πιο απίθανη φιλοδοξία: να γίνει ο μεγαλύτερος παίκτης... του παγκόσμιου πινγκ-πονγκ.

 Ο Τζος Σάφντι και ο συν-σεναριογράφος Ρόναλντ Μπρονστάιν χτίζουν έναν κόσμο όπου οιονειροπόλοι, οι παραμερισμένοι και οι «πιγκπονάδες των υπόγειων αιθουσών» γίνονται οι μεγάλοι ήρωες—ένα σύμπαν βασισμένο στην αυθεντική υποκουλτούρα του πινγκ πονγκ στη Νέα Υόρκη των’50s.

Ο Τζος Σάφντι επιστρέφει με μια ταινία που μοιάζει βγαλμένη από διαφορετικές δεκαετίες ταυτόχρονα και δίνει στον Τιμοτέ Σαλαμέ τον πιο εκρηκτικό ρόλο της καριέρας του. Το “Marty Supreme” είναι ένα νευρικό, ιδρωμένο πορτρέτο φιλοδοξίας που χρησιμοποιεί το πινγκ-πονγκ για να μιλήσει για κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Αν το “Marty Supreme” σου προκαλεί μια αίσθηση αποπροσανατολισμού, αυτό ακριβώς θέλει. Η ταινία διαδραματίζεται στη δεκαετία του ’50, αλλά κινηματογραφείται σαν χαοτικό character study των ’70s και «ντύνεται» μουσικά με κομμάτια των ’80s. Public Image Ltd., Peter Gabriel και Tears for Fears παίζουν σε ένα φιλμ εποχής χωρίς καμία απολογία. Ο Τζος Σάφντι ξέρει πολύ καλά τι κάνει: σε βάζει από την αρχή στο κεφάλι ενός ήρωα που δεν ανήκει πουθενά.

Ο Τιμοτέ Σαλαμέ υποδύεται τον Μάρτι Μάουζερ, έναν πρωταθλητή πινγκ-πονγκ που ζει οριακά, δουλεύοντας σε κατάστημα παπουτσιών στη Νέα Υόρκη και κοιμόμενος όπου βρει. Ο Μάρτι δεν είναι underdog με τη συμβατική έννοια. Είναι ένας άνθρωπος που πιστεύει ακράδαντα ότι είναι ο καλύτερος στον κόσμο — και αυτή η πίστη είναι το μεγαλύτερο όπλο αλλά και το μεγαλύτερο πρόβλημά του.

Η ταινία τον ακολουθεί καθώς μπλέκει ερωτικά με τη Ρέιτσελ (Οντέσα Α’ζάιον), διεισδύει στη ζωή της θεατρικής σταρ Κέι Στόουν (Γκουίνεθ Πάλτροου) και συγκρούεται με τον κόσμο ολόκληρο όταν μια ήττα τον στιγματίζει διεθνώς ως «ο Ηττημένος Αμερικανός». Ο Σάφντι δεν ενδιαφέρεται τόσο για την πλοκή όσο για την αίσθηση: την αδιάκοπη κίνηση ενός ανθρώπου που φοβάται ότι αν σταματήσει, θα εξαφανιστεί.

Το φιλμ ανήκει ολοκληρωτικά στον Σαλαμέ. Ταυτόχρονα γοητευτικός και αφόρητος, ο πιο ενδιαφέρων και ο πιο εκνευριστικός άνθρωπος στο δωμάτιο. Ο Μάρτι λειτουργεί σαν επιχειρηματικός καρχαρίας σε λάθος εποχή. Αν ήταν σήμερα, πιθανότατα θα πουλούσε κρυπτονομίσματα. Τότε, έπαιζε πινγκ-πονγκ.

Ο Σάφντι και ο συν-σεναριογράφος Ρόναλντ Μπρόνσταϊν αρθρώνουν εδώ κάτι βαθύτερο από μια ιστορία ατομικής ύβρεως. Το “Marty Supreme” λειτουργεί ως αλληγορία για τη γένεση της αμερικανικής επιχειρηματικής ταυτότητας: του επιθετικού, αδίστακτου, παγκοσμιοποιημένου επιχειρηματία που δεν αρκείται στο να κερδίσει — χρειάζεται να κυριαρχήσει. Ο Μάρτι είναι ένας πρόδρομος του σύγχρονου χρηματιστή, ένας Τζόρνταν Μπέλφορτ γεννημένος δεκαετίες νωρίτερα. Αν τότε ήταν το πινγκ-πονγκ, σήμερα θα ήταν το Bitcoin.

Ο Ντάριους Κόντζι δίνει στην ταινία μια ιδρωμένη, τρεμάμενη εικόνα, ενώ η μουσική του Ντάνιελ Λοπάτιν μετατρέπεται σε ενεργό αφηγηματικό στοιχείο. Μαζί με τα απρόβλεπτα needle drops, η μουσική λειτουργεί σαν καρδιοχτύπι της ταινίας. Η στιγμή που ακούγεται ο Peter Gabriel είναι από εκείνες που σηκώνουν τρίχα.

Ναι, πολλοί θα πουν «Uncut Gems με πινγκ-πονγκ». Είναι εύκολο. Είναι και λάθος. Το “Marty Supreme” δεν είναι ανακύκλωση, αλλά εξέλιξη. Μια ταινία για το πώς η αμερικανική ιδέα της επιτυχίας μπορεί να γίνει φυλακή. Ένα φιλμ παράξενο, αστείο, νευρικό και απολύτως μοναδικό μέσα στη χρονιά.

Και τελικά, μια πολύ αμερικανική ιστορία.