Kill the jockey

Σύνοψη: Ένας νεαρός αλλά ήδη θρυλικός τζόκεϊ έχει πάρει την κάτω βόλτα: αλκοόλ, καταχρήσεις και ατυχήματα τον έχουν φέρει στα πρόθυρα της καταστροφής, αλλά και αντιμέτωπο με τον μαφιόζο χρηματοδότη του– ενώ μάλιστα η σύντροφός του, επίσης διάσημη τζόκεϊ, περιμένει το πρώτο τους παιδί.

Την μέρα της σημαντικότερης κούρσας της ζωής του, μιάς ιπποδρομίας που θα τον ξελάσπωνε, ένα σφοδρό ατύχημα θα τον ρίξει σε κώμα. Όταν όμως ξυπνήσει τίποτα δεν θα είναι το ίδιο – και πρώτα απ’ όλα ο ίδιος, που σταδιακά μεταμορφώνεται σε γυναίκα. Απελευθερωμένος από την ταυτότητά του, αρχίζει να διερευνά το ποιός πραγματικά είναι...

Άποψη: Αν τύχαινε να παρακολουθήσει με κάποιον τρόπο ο Charlie Kaufman τη νέα ταινία του Luis Ortega, μπορεί να κολακευόταν, μπορεί και να ένιωθε άβολα με το πώς ο δεύτερος, ειδικά στο φινάλε, είναι σχεδόν σαν να ξεπατικώνει ένα πολύ συγκεκριμένο σενάριο του ίδιου (δεν λέμε ποιο, θα ήταν spoiler). Και είναι κάπως κρίμα, γιατί στα λεπτά που έχουν προηγηθεί εξιστορεί έναν μύθο που είναι όντως πρωτότυπος και αρκετά απρόβλεπτος στο πώς αναπτύσσεται, ακόμη και αν έχει μια τάση προς την επανάληψη.

Πέραν αυτού, ενώ βλέπει κανείς στοιχεία που ενδέχεται να εκτιμήσει, όπως μια προσεγμένη εικαστικά αισθητική με όμορφους και χαρακτηριστικά λατινοαμερικάνικους χρωματικούς συνδυασμούς (με διεύθυνση φωτογραφίας από τον Timo Salminen, σταθερό συνεργάτη του Kaurismäki παρακαλώ), δεν μπορεί επίσης να μην προσέξει ότι όλα τελικά υπηρετούν μια ιστορία που, στην επιφάνεια, ασχολείται με πολλά, από την ψυχολογία πίσω από την ταυτότητα φύλου και την κοινωνική δύναμη των στερεοτύπων μέχρι τη ζωή ως ένα παιχνίδι ρόλων, αλλά κατά βάθος δεν έχει κάτι ουσιαστικό να πει, απλά παραθέτει μια σειρά κινηματογραφικών επιρροών και στιλιστικών ιδιαιτεροτήτων, ενωμένα σ' ένα μείγμα που έχει μια κάποια προσωπικότητα, αλλά όχι καθαρό προσανατολισμό.

Και δεν βοηθάει ότι το χιούμορ, όταν μπαίνει σαν στοιχείο στο σύνολο, είναι σαν να προσπαθεί να παρουσιαστεί όσο πιο παράξενο γίνεται αντί για αληθινά αστείο (ο Ortega σε αυτόν τον τομέα θα μπορούσε να μελετήσει καλύτερα τον Λάνθιμο).

Αν κάτι πάντως επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά, αυτό είναι το πραγματικά δαιδαλώδες ερμηνευτικό ταλέντο του Nahuel Pérez Biscayart, το οποίο έχει δείξει τόσο πολλά και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους πρόσωπα όλα αυτά τα χρόνια. Ξεκινώντας από μια δεδομένη αφετηρία για τον ρόλο του, καταφέρνει να τον αναπροσαρμόσει σύμφωνα με τις απαιτήσεις του σεναρίου μέσω δύσκολων οδών, και το ακόμη πιο αξιοσημείωτο είναι ότι δεν μένει στον επιδερμικό εντυπωσιασμό μιας ριζικής αλλαγής των μανιερισμών του όσο τρέχει η πλοκή, αλλά φροντίζει να προσθέσει μετρημένα κι ένα συναισθηματικό υπόβαθρο που λειτουργεί, παρότι στηρίζεται σ' ένα σενάριο που έχει τα προβλήματά του και σε μια σκηνοθετική προσέγγιση που σχεδόν πάντα επιλέγει την αποστασιοποίηση εις βάρος της όποιας τρυφερότητας.

Είναι μια πρόταση που ενδέχεται να τραβήξει το ενδιαφέρον όσων ψάχνουν σταθερά για το αλλιώτικο, όποια φιλμική μορφή και να έχει αυτό, και σίγουρα καταγράφεται στα θετικά το ότι προσπαθεί να εξερευνήσει θεματικές που δεν θίγονται πολύ συχνά στο αργεντίνικο σινεμά, τουλάχιστον σε σύγκριση με άλλες, αλλά γεγονός είναι πως από τη συνταγή λείπουν αρκετά συστατικά, και κάπως έτσι η τελική εικόνα μοιάζει ανολοκλήρωτη.